Vietnam, de parel van Indochina.

August 9, 2015 No Comments

Vietnam, de parel van Indochina.

August 9, 2015 No Comments

Estimated reading time: 23 minute(s)

En een parel is het. Vuiltjes, oorlogen, drongen dit prachtig stukje aarde binnen. Maar de schoonheid van de schepping, de aarde en zijn inwoners, begonnen dit vuiltje in te kapselen met een parelmoer laagje. En laagje per laagje, hoe meer je van Vietnam ziet, hoe dikker die parel wordt.

In welgeteld zestien dagen reisde ik van noord naar Zuid, van Hanoi over Mai Chou, naar Hue, Ninh Bingh, Hoi An, Co Tho naar Ho Chi Minh City. Telkens is de omgeving totaal anders.

Terwijl ik in Ho Chi Minh City mijn geld onder mijn kleding droeg, de zon mij geen moment met rust liet en de hoge gebouwen uit de grond schoten had ik in Hanoi een paraplu nodig en zag ik slechts een hoog gebouw. Het communistische Hanoi in het noorden en het kapitalistische Ho Chi Minh City in het zuiden zijn een goede afspiegeling van het land. Een land dat 2000 km lang is en waar heel veel verschillende culturen, historische verhalen, normen en waarden te vinden zijn. In Hanoi zijn mensen meer in zichzelf en staan niet veel locals open voor contact met toeristen. In Ho Chi Minh City ervoer ik het tegenovergestelde: mensen zijn meer geinteresseerd en er wordt meer openlijk gelachen en genoten. Maar Hanoi ademt meer sfeer uit. De gebouwen zijn koloniaal en de smalle straatjes zorgen voor een romantisch gevoel. Hanoi, de hoofdstad van Vietnam, geeft een realistisch beeld weer van Vietnam. Zowel het Vietnam van vroeger als van nu. Het waterpoppentheater heb ik overgeslagen om de straten van Hanoi te verkennen. Een paar dagen stank kan ik wel absorberen, want Hanoi bruist van het leven en de mensen blijven vriendelijk, ook na de zoveelste afwijzing. Je zou van iedereen iets willen kopen, maar dan moet je wel héél sterk afDongen!

image

image

Een nachtje treinen naar Centraal Vietnam. Jeetje wat zag ik op tegen deze treinreis, waar van comfort totaal geen sprake was, maar waar ik achteraf van zeg dat het een belevenis was die ik niet had willen missen. Uitgestapt in Hue en naar het Literaire Museum geweest. Of, de oudste universiteit van Vietnam. 1000 jaar is oud. Sommige noemen dit een tempel, anderen een universiteit en weer anderen de Verboden Stad. Alles is wel symmetrisch gebouwd. Wellicht iets met Jing Jang.

In het kleurrijke Hoi An heb ik met volle teugen kunnen genieten van cultuur en vermaak. De prachtige lampionnen die je kan aansteken terwijl je een wens doet en ‘s avonds op de rivier kan laten drijven. Het decor voor dit alles, de Japanse brug waar prachtig verlichte ornamenten hun kleuren weerspiegelen in het water. Een mooie en sfeervolle stad.

De koffie is lekker sterk. Het houdt je alert. En dat heb je nodig want verkeersregels kennen ze niet. Oversteken is een try before you die-activiteit en onvergetelijk. Ondanks de waanzin op de weg, verloopt de inburgering redelijk vlotjes. Je kan je steeds beter aan het verkeer aanpassen want na een paar dagen steek je zonder blikken of blozen de drukste kruispunten over alsof het verlaten bospaadjes zijn. En heel af en toe zag je fietsende engelen. Prachtige Vietnamese meisjes tussen de fietsende armsten der armen Vietnamezen.

Ik heb gegeten bij de familie van Kim Phuc, in een vrouwelijk monnikenklooster, langs de kant van de weg, in een klein bistrootje met een Maleisische studente die de wereld rondreisde voor ze in de harde financiële wereld ging storten, met minderheidsgroepen in een bergdorp, in mooie en minder mooie restaurantjes. Maar bijna altijd was het eten goddelijk. Veel vlees of vis, verse groentjes, morning glory en springrolls met vissaus en vooral veel heerlijk versgeplukt lokaal fruit.

Als je dan af en toe tijd hebt om aan de hectische drukte van de grote steden te ontsnappen, kom je op plaatsen waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.
In Mai Chau en Ninh Binh heb Ik prachtige tochten door de bergen en de rijstterrassen gemaakt en kreeg zo de mogelijkheid om kennis te maken met het echte Vietnamese leven. Heel af en toe fietst er daar iemand langs, verborgen onder een traditionele kegelvormige hoed, dan weer zoeft er een scooter voorbij, bemand door twee of drie tieners.

Ik heb heerlijk op een sampan gedobberd in het Hanlong Bay op land, Ninh Binh, waar toverachtige vergezichten, al even schitterende rijstvelden, adembenemende grotten en idyllische landschappen je laten verdwalen in een romantische fantasie.

Ik heb kennis gemaakt met kleurrijke bergvolkeren en terwijl ik slurpte van de lokale pho soep, veroverde Vietnam’s enorme levenslust een warm plekje in mijn hart.

Vietnam doet zijn modernernisering op een heel traag ritme, bijna aarzelend. Maar naast het kraampje met ratten-, slangen- en kikkervlees zie je ook rekken T-shirts met het logo van Apple en de grijnzende kop van popidool Justin Bieber. In de winkels verdrijven de op klanten wachtende verkopers hun tijd met een smartphone of een iPad.

Vietnamees, ik heb er totaal geen noedels van gegeten en alleen de happy few die kunnen studeren kennen Engels, nou ja Aziatisch Engels, en dus overstijgt het meeste communiceren het handen- en voetenwerk niet.

Ik heb vroeg in de ochtend door het toverachtige landschap van de Mekong Delta naar de drijvende markt van Can Tho gevaren. Een stuk of x houten boten volgeladen met uien, kokosnoten, mango’s, rieten manden, mensen, honden, hanen, koffie en blikjes cola, kool en cassave. Aan lange bamboestokken op de voorplecht van de boten hangt wat er op het betreffende te koop is. Slingers knoflook en ananassen wiegen in de wind. Tussen de boten vol koopwaar varen de bootjes van de kopers. In het midden drijft een groot café waar ze aan piepkleine tafeltjes zoete Vietnamese ijskoffie en noedelsoep serveren. Af en toe hangen de koopmannen en -vrouwen de was op of springen met een stuk zeep in de rivier voor een snelle douche. Sommigen van hen zijn al dagen onderweg en blijven op de boot tot hun voorraad is verkocht. Het was een indrukwekkend plaatje: de boten, de stapels groenten en fruit, de slaperige verkopers in het ochtendlicht. Vlak achter de markt ligt de nieuwe brug, die zo veel voorspoed brengt maar tegelijkertijd de drijvende markt langzaam overbodig maakt, omdat de landmarkten nu toegankelijker zijn. Wellicht heeft deze drijvende markt nog een paar jaar. Ze heeft geen plek in het Vietnam van de toekomst. Tijdens mijn sampantocht door de mangroves ontdekte ik het pure, lokale leven in Vietnam: vrouwen doen de was in de rivier, kinderen spelen in het water en mannen gooien visnetten uit. Stiekem keek ik de huizen boven het water in. Voor mij een van de mooiste kanten van reizen: een kijkje krijgen in het lokale leven. Bijzonder hoe dit in elk land weer zo anders is.

Vietnam, een land van vele tegenstellingen!

Vietnam wordt nog steeds vaak geassocieerd met de oorlog die we hier kennen onder de naam Vietnamoorlog en die door de Aziaten de Amerikaanse Oorlog wordt genoemd. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want deze oorlog duurde bijna twintig jaar en kostte naar schatting maar liefst 2,5 miljoen Vietnamezen en duizenden Amerikaanse soldaten het leven. De oorlog ligt echter gelukkig alweer een aantal jaren achter ons waardoor de rust in het land weer is teruggekeerd. Dat wil echter niet zeggen dat je nergens herinnerd wordt aan de oorlog; door Vietnam reizen is dan ook niet alleen mooi, maar minstens net zo aangrijpend. Van vergrijzing is hier geen sprake want 75% van de Vietnamese bevolking is van na 1975. Deze jongere generatie heeft het verleden vergeven en kijkt vooral naar de toekomst. Ik heb een buitengewoon vriendelijk volk leren kennen.

image

Deze reis was weer fascinerend. Ik verloor mijn hart aan het land dat kronkelt als een slang van Zuidoost-Azië tot de moerassige Mekongdelta, 2000km verderop. Voor een fotograaf is het een geweldig land, zo fotogeniek. En de deur van Vietnam staat wagenwijd open voor de buitenwereld. Al kan ik me best voorstellen dat dat ooit anders is geweest. De Vietnamezen stralen zoveel kracht uit… zo intens. Hun verleden zal er wel voor iets tussen zitten… knap toch als je je zo hebt ontwikkelt terwijl je de afgelopen duizenden jaren door China, Frankrijk, Japan, Cambodja en de VS over de voeten bent.

Maar het allermeest koester ik de ontmoeting met Bui Thi Xong, ik schat 80 jaar oud, die nog steeds op haar bootje, waarmee ze toeristen rondvaart op de rivier, werkt. 1 euro voor een halfuur. Ze werkt het hele jaar door, dag in dag uit. Haar foto siert het omslag van een prachtig boek Vietnam: Mosaic of Contrasts en ik werd door haar, toen ik haar het boek toonde en ze doorhad dat ik haar herkende en haar daarom mocht fotograferen, zo mooi en intens toegelachen dat zij voor mij hét gezicht van Vietnam zal blijven.

Ik ben hier emotioneel, visueel, artistiek en intellectueel zo geprikkeld geweest. Een rondreis Vietnam staat garant voor een onvergetelijke tijd en onvoorstelbare variatie. En ik, ik ben dankbaar voor deze bijzondere vakantie. Een duizelingwekkende ervaring. Cam on (dank u).

Ondertussen thuis, ben ik kapot, heb ik last van een jetlag en van een vliegtuigverkoudheid, maar heb ook een onuitwisbare glimlach op mijn gezicht en voel me euforisch over het grandioze avontuur dat ik ben aangegaan.

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!