Eilandhoppen in de lagune

August 20, 2018

Eilandhoppen in de lagune

August 20, 2018

Estimated reading time: 22 minute(s)

Gla(n)srijk Murano

oftewel onze ‘thuisbasis’ hier in Venetië.  En wat zijn wij blij met ons hotel hier.  Hier kunnen wij ‘s avonds de drukte van de toeristen ontvluchten, het is op Murano dan ook zalig stil. Behalve de uiterst zeldzame ‘johnny’  die met zijn bootje mét té luide muziek komt voorbijvaren dan.

Murano view 10
Murano like
Murano like 5
Murano like R
Murano like 2
Murano backstreet

De vaporetto, die dan ook nog eens voor de deur van hotel La Gare stopt, ligt op slechts enkele minuten van de stad.  Murano is ook wel bekend als het glasblazerseiland.  In de 13de eeuw werden de glasblazers verplicht om massaal naar dit visserseiland te verhuizen om het risico op brand in Venetië te vermijden. Deze creatieve bannelingen, aan wie, op straffe des doods, werd verboden om hun geheim verder te vertellen, bezorgden Murano wereldfaam in de glaskunst dankzij hun talent en kunstzinnigheid.  Murano ademt de sfeer van een kleine parochiale arbeidersstad.

Mijn shoppersneus zegt me de winkels af te struinen en de vele varianten van het glaskunstwerk te ontdekken. Ook als ik niets zou kopen, zijn de bijzondere vormen, afmetingen en kleuren van de producten het bekijken waard. Je vindt er allerlei snuisterijen zoals glazen kralen, kleurrijke dierenfiguren en juwelen, maar ook kostbaardere spiegels en versieringen.   Bij verschillende winkels kunnen we glasblazers bewonderen terwijl ze aan het werk zijn. Respect voor deze vakmensen die het glaswerk van piepkleine, kleurrijke details voorzien.



Heel authentiek vind ik de wijk achter de Basilica dei Santi Maria e Donato.

De basiliek zelf is van binnen erg heel mooi met een prachtige mozaïekvloer.


Vanaf de kerk lopen we de C. San Donato in en daarmee komen we terecht in een stil deel van Murano. Hier komen weinig andere toeristen en lopen we door verlaten straten en over mooie pleinen. Hier alleen maar sfeervolle huizen en hoge bomen.  Hier kunnen we flaneren door de gezellige, rustige straatje

Murano backstreet1
Murano backstreet2

Isola de San Michele, het dodeneiland

San Michele
Isola di San Michele

Als Venetië de Drijvende Stad wordt genoemd, moet Cimitero San Michele de Drijvende Doden worden genoemd. Ja, het klinkt griezelig, maar begraafplaatsen kunnen ook heel mooi en ontroerend zijn om te bezoeken. De Cimitero di San Michele heeft geen gebrek aan aangrijpende en ontroerende verhalen en beelden. De enige manier om er te geraken is per boot. Het is een zeer snelle trip naar het begraafplaatseiland en je kunt je normale waterbuspas gebruiken om Isola di San Michele te bezoeken, met zijn torenhoge cipressen en elegante kapellen die tegenover de Fondamente Nuove dobberen.

De populatie oudere vrouwen met bos bloemen en schepje in de hand is indrukwekkend: men maakt hier graag werk van de graven. Op het Cimitero vergeet je waar je bent. Het is een afgesloten dorp van doodse schoonheid, vol roodbakstenen muren, lanen met torenhoge cipressen, elegante kapellen en graven met grote foto’s. De velden zijn keurig verkaveld naar geloof: de Grieks-orthodoxen bij elkaar, de katholieken op hun eigen veldje, ook de protestanten hebben hun eigen plek gekregen.  Het katholieke gedeelte is goed onderhouden en verzorgd. De protestantse en orthodoxe afdelingen zijn echter in verval. Ik geef eigenlijk de voorkeur aan minder begeerde begraafplaatsen, omdat het me doet stoppen en nadenken over de graven waar ik naar kijk. De omvergeworpen kruisen en grafstenen werpen veel vragen op: waarom herstelt niemand deze graven, het lijkt wel of niemand het iets kan schelen, of is iedereen in deze familie overleden…

cemeterysanmichele-1
cemeterysanmichele-10
cemeterysanmichele-9
cemeterysanmichele-7

Net als op Père Lachaise in Parijs – gingen we op zoek gaan naar een paar beroemde doden. Het is een waar openluchtmuseum, met schitterende graven. Beroemdheden als Igor Stravinsky, Sergei Diaghilev, Ezra Pound, Joseph Brodsky en Tine, de vrouw van Multatuli, hebben hier hun laatste rustplaats gevonden.

cemeterysanmichele-2
Stravinsky

Vreemd maar op een bepaalde manier ook heerlijk om hier rond te lopen.  Bijna elke grafsteen had een foto van de overledene en een bewijs van een recent bezoek … bloemen, handgeschreven briefjes en kleine aandenkens.  Het is een prachtige plek en biedt een intieme blik op generaties van levens en liefdes in Venetië.

Vreemd om een bepaalde rust te voelen op een plek waar je zo wordt geconfronteerd met de dood. Of om graftombes te zien van mensen die de Napoleontische oorlogen nog hebben meegemaakt. Maar na de hectiek van Venetië, is de wandelen tussen plastic bloemen, stenen engelen en vergeelde portretten in de rust van San Michele een welgekome afwisseling.

Een paar honderd meter schoolslag verderop hijsen we ons aan land in Burano, eiland van vissers en kantwerksters, vol schattig gekleurde huisjes en door de zilte zeewind gelooide oudjes.

 

De kleurplaat Burano

 

 

Al van een afstandje van de kade is te zien hoe kleurrijk Burano is. Daar heb je geen hele goede ogen voor nodig want vanaf de boot spatten de kleuren van het eiland af. De vaparetto vol toeristen zet dan ook zijn aanval in op die regenboog die Burano is.

Alle toeristen die van de boot afkomen, lopen als één man richting de ‘hoofdstraat’ van Burano. Om die drukte te ontwijken, sloegen we meteen linksaf een straat in om via een omweg weer bij het water uit te komen. En juist in die achterafstraatjes ontdek je de charme van Burano. De wapperende was, de plantjes in de vensterbanken, bewoners die je groeten…en geen andere toeristen te zien. Ook wel even fijn!

Een saaie bakstenen muur kom je hier niet tegen. Het kleine eilandje is niet alleen het paradijs voor je fototoestel maar zowat al je zintuigen beleven een serieus feestje. Achter elke hoek gaat een pleintje of huisje zo mooi als een aquarel schuil.  Het straatbeeld wordt je hier in technicolor aangeboden, want werkelijk waar ieder huisje, restaurantje of winkeltje is in een super felle kleur geschilderd. Van knaloranje en helblauw tot zuurstok roze.

Traditioneel is Burano een echt vissersdorp. De bevolking begon hun huizen te schilderen in verschillende kleuren, zodat vissers gemakkelijk hun huis konden terugvinden, als ze in een dikke mist weer thuiskwamen. Tegenwoordig worden de lichtgevende gekleurde huizen in stand gehouden voor de toeristen.  Het lijkt wel de vrolijkste plek op aarde en geeft dan ook veel positieve energie.

Burano lijkt wel een eiland uit een sprookjesboek. Het is er heerlijk kuieren over pittoreske bruggetjes en langs smalle kanalen. Onze ogen leven zich uit aan de oogstrelende etalages van winkeltjes met snuisterijen en handgemaakte kant.

Het eiland is bekend om de traditie dat de vrouwen (veelal buiten) kantklossen als de mannen weg zijn om te vissen. Kant uit Burano is mede daardoor een zeer kostbaar en gewild handelsproduct geworden.  Winkeltjes met kant zijn er volop.

 

 

 

 

 

 

Lady embroidering

Martina Vidal

 

 

 

 

 

 

 

Het is leuk om door de kleine straatjes van Burano te slenteren, waar de schone onderbroeken en theedoeken gewoon buiten op straat in het zonnetje hangen te drogen.  Burano is hoogst “Instagrammable” veel is er niet te doen, maar veel fotogenieker ga je Italiaanse straten en huizen niet vinden.

De vuile was moet je niet buiten hangen.  Ik denk dat dit gezegde op burano een andere betekenis heeft. 

 

Terwijl we de zilte zeelucht inademen en de wind door onze haren waait varen we terug naar ‘ons’ eiland Murano. Op de terugweg zat achter ons op de bootbus een Parijs’ koppel waarvan het huwelijk niet zo goed ging, evenwel.
“Je houdt niet meer van mij”, zei madame, waarop monsieur antwoordde: “Mais si, mais si: waarom zouden we anders samen in Venetië zijn?”

Waarop zij dan weer: “Zo gemakkelijk gaat het niet, François. On ne s’aime plus, et puis on irait vite vite à Venise et on s’aimerait à nouveau?”

François zei een poos helemaal niets en toen klonk het: “Tu me fais chier!”

Pinter voor beginners, dacht ik net, toen zij inderdaad de laatste dolksteek aan hun matrimoniaal geluk gaf: “Toi aussi, tu me fais chier”, zei ze. “Mais en plus tu me fais peur.”

Een romantische stad is het, Venetië. Ik heb het altijd al gezegd.

Terwijl ons hoofd tolt van de indrukken bestellen we een Spritz al Bitter.  Om de temperaturen van meer dan 30 graden en een luchtvochtigheid van boven 80 procent eventjes te vergeten. Maar het blijft een mozzafiato Venice!

 

 

 

Photocredits: Viv Humennyj, Danflyingsolo, Pieter Arnold…

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!