Schatten-Soektocht in de bijenkorf

August 22, 2019 2 Comments

Schatten-Soektocht in de bijenkorf

August 22, 2019 2 Comments

Estimated reading time: 25 minute(s)

Augustus en laagseizoen in Marrakech.  42 graden in de schaduw zal er vast voor iets tussen zitten.  Wij hebben er ons niet door laten tegenhouden.  Een hoed, voldoende water en het tempo een tandje terug … en we hebben een heerlijke reis gemaakt.  Het grote voordeel is dat het hoogzomer iets rustiger is dan in een ander seizoen.  De wachtrijen zijn korter en we moesten, in de soeks, niet over koppen te lopen.  Scheelde ons toch veel frustraties …

Factor 50? Bedekte benen? Zweetsnor? Driedubbel check. Struinend door de kronkelende straatjes van het oude Marrakech waan ik me meteen in een totaal andere wereld. Onze riad ligt midden in de medina, het labyrintische oude deel van de stad.  En dat betekent dus verdwalen… elke keer opnieuw.   Vanaf het moment dat we de ommuurde binnenstad of medina betreden, worden we onmiddellijk ondergedompeld in een bedwelmende Arabische sfeer.

Ieder hoekje van de soeks is ansichtkaartwaardig. De smalle steegjes zijn – zoals de huisstijl van de stad – gekleurd in alle mogelijke tinten van terra cottaDeze kleuren plus het zonlicht dat door de rieten daken schijnt, deden me automatisch op zoek gaan naar Aladdin of Yasmin. Ze moeten hier ergens zijn 😉

De medina lijkt bevolkt te zijn door gebogen mannen in djellaba’s, gesluierde vrouwen en ezelskarren die de ruimte delen met goedkope, grommende en uitlaatgas spuwende scooters.   Paard-en-wagens, mini-laadwagentjes en fietsen schieten rakelings langs ons, maar raken ons nooit. Niets botst tegen elkaar.  Een golf die ons meesleept en ons ergens bij één van de gigantische oude poorten weer aan land zet.

In het doolhof van de oude Medina lijkt ieder straatje op het vorige, al snel wisten we dat we het gewoon op ons af moesten laten komen.  Als we al ons verzet loslaten wordt dit oosterse sprookjeslabyrint een feest voor oor en oog.  Het dwalen is juist heerlijk.  Je komt altijd wel uit op een souk en die leidt altijd wel weer naar een binnenplaats of een plein.  Dus, gewoon verstand op nul en kijken waar de chaos ons brengt.  Verdwalen was nog nooit zo leuk.   Overal waar we kijken zijn er 1.000 verschillende details te zien. In het begin is het een beetje een zintuiglijke overbelasting met alle texturen en kleuren en de drukte van de stad, maar na een dag zijn wij er wel gewend aan geraakt en hebben wij onze ogen getraind om ons vervolgens te concentreren op de kleine mooie details.  Gerimpelde berbermannen bieden dikke handgemaakte tapijten, jonge winkeliers bieden iconische Marokkaanse lampen, talloze kraampjes verkopen alles van prachtig vervaardigd keramiek tot babouches (traditionele leren schoenen), handtassen, jassen, specerijen,  waterpijpen en zelfs bruidsjurken.  Het voelt alsof we rondlopen in een groot openluchtcircus. Elke straathoek brengt nieuwe geuren, kleuren en details, deuren die toegang bieden tot mysterieuze poortjes en steegjes en tot binnenplaatsjes vol groen en rust, waar we fijn even kunnen bijkomen van de hectiek. De soek verveelt geen seconde. We krijgen het gevoel dat er zoveel tegelijkertijd gebeurt dat, als we met onze ogen zouden knipperen, we iets zouden missen. En dat is waarschijnlijk ook zo.

We zijn een wandelend verkooptarget. Continu.

In het begin is het is moeilijk om een vrolijk hallo” te negeren, maar al snel weten we dat er een verborgen boodschap inzit. Continu willen jonge jongens je zogenaamd helpen met het vinden van de weg.  Ze zeggen dat je een bepaalde straat niet in moet gaan omdat het ‘closed’ is, ze blijven naast je lopen, knopen praatjes met je aan, leiden je hun shop in, zijn zogenaamde tour guides.  Eigenlijk is het advies heel simpel: geloof ze nooit en negeer ze.  Het enige waar ze op uit zijn is je geld aftroggelen, en vaak niet op de meest vriendelijke manier. De eerste paar keer probeerden we ze nog vriendelijk en aardig af te wimpelen, maar daar zijn ze veel te hardnekkig voor. En geloof me: na de vijftigste keer heb je daar echt geen zin meer in. Gewoon doorlopen en je nooit om laten praten. Een aantal keer kregen we opmerkingen als “You think you’re better than me, racist” of “I don’t want your money, I want you to be happy” of “Twenty dirham is nothing for you, nothing!” naar ons hoofd toen we niet met iemand mee wilden. Pfoe. Jezelf inhouden en doorlopen.  Je ziet er tenslotte anders uit en je bent ‘rijk’, dus continu staan hun antennes aan om jou hun waar aan te smeren. Ik ben een groot voorstander van het steunen van de lokale economie en ik snap dat dit hun inkomstenbron is, maar aan de andere kant ben ik er niet van gediend om via agressieve aansmeertechnieken met bijbehorende leugens in een verkoopfuik te worden gelokt. Besef dat je hier continu mee te maken zult hebben. Mede hierdoor vond ik de reis soms vrij uitputtend en helaas werden we zo ook wel wantrouwend tegenover elk gebaar van vriendschap.

Afdingen alstublieft!

De straatjes in deze bijenkorf worden omzoomd met duizenden artisanale winkeltjes en werkplaatsen. Hoe dieper je in dit labyrint doordringt, hoe nauwer de overwelfde steegjes en hoe authentieker de producten worden. Het is moeilijk om deze grotten van Ali Baba uit te geraken zonder koopwaar. Verkopers redeneren dat kijken gelijk staat aan kopen. Het kopen van geschenken en huishoudelijke artikelen in deze beschutte labyrinten lijkt verdacht veel op hofmakerij, waarbij je nooit onmiddellijk al je kaarten toont.  Bij elke aankoop heb ik geprobeerd mijn pokerface op te zetten en mijn dapperste handelaarsmoves boven te halen.  Afdingen is hier een sport.  En als ik mijn glimlach op mijn snoet wist te houden, kon ik gemakkelijk tot aan -60% van de originele startprijs geraken.  Wellicht heb ik nog een paar keer teveel betaald.  Maar in sommige opzichten is het hele spel van geven en nemen de helft van het plezier. Je kan je hier helemaal laten gaan met het kopen van mooie souvenirs en heerlijke kruiden. Prachtige tapijten die nog naar kamelenkak rieken en houten kunstwerkjes voor wie dat schoon vindt. Hoe je dat dan in je vliegtuigbagage krijgt, moet je zelf maar uitvogelen.

Kijk op het Djermâa-el-Fna

Zoals alle wegen naar Rome leiden, lijken ook alle kronkelende straten en steegjes van de medina uiteindelijk aan te komen op het wereldberoemde Djermâa-el-Fna-plein in het hart van Marrakesh.  Marrakchis noemen dit gigantische stenen plein ‘la Place Folle’ (het gekke plein) en ongelijk kan je ze niet geven. Locals en toeristen lopen hier kriskras door elkaar heen. Wie rust wil, is hier op de verkeerde plaats.

Tussen de eetkraampjes door botsen we op bizarre figuren die uit een parallelle wereld lijken te komen.  Aan de randen van het plein zitten slangenbezweerders, zelfverklaarde tandartsen, verkopers van zonnebrillen, horloges en fruitsap, henna-tattoo oplichters en onfrisse personages met apen aan kettingen.  Op voorhand hadden ze mij al gewaarschuwd dat als ik hier niets wil kopen ik het best oogcontact kan vermijden.  Ik heb dus veelvuldig de happy imbeciel gespeeld.  Net zoals in de soeks hoor je, terwijl je op het plein loopt, vaak ‘miss, excuse me, hello miss’ en proberen ze onze aandacht te trekken … ze kunnen verdorie volhardend zijn.  Na 2 dagen heeft mijn tactiek zich al verfijnd: ik glimlach, zwaai en loop gewoon door, lachend als een idioot zodat ik er niet onbeschoft uit zie, maar gewoon een beetje dom.

Speaking of idiots: de mannen met de apen bedoel ik dan … Een van de dingen die ik niet leuk vind aan Marrakech zijn de mannen met de geketende apen en de slangenbezweerders. Ze vinden het leuk om je voor geld foto’s te laten maken met de dieren. De dieren worden vaak mishandeld door de mannen die ook verbaal ook nog eens heel agressief zijn.  Toen ik weigerde te luisteren naar eentje, die mijn aandacht wilde trekken,  riep hij “nice ass”.  Ik veronderstel dat ie die van mij bedoelde en niet die van zijn aap.  Ik heb het maar genegeerd.   Zou ik willen dat ik iets had gezegd, misschien.   Maar zou het iets hebben uitgehaald?  Waarschijnlijk niet. Maar het is goed want ik ga gelukkig slapen in de wetenschap dat ik de wereld kan rondreizen omdat ik het leuk vind en hij een klootzak is die de hele dag, geketend aan een aap, die hij dan ook nog eens mishandeld, op een plein rondhangt.  Ieder zijn eigen ding.

Zelf wilde ik, om de redenen hierboven, er geen foto’s van nemen, de 2 foto’s hierboven zijn van Marocmama.

Ondanks dat het op het Unesco Werelderfgoedlijst staat, haatten wij het Plaza Djermâa-el-Fna; in vergelijking met de schoonheid die kan worden gevonden in andere delen van Marrakech, was dit de lelijke kant.  In een land waar alcohol vrijwel verboden is, is er een wrede ironie dat deze dagelijkse ervaring ons deed verlangen naar een koud wijntje.  In plaats daarvan hebben wij op een panoramaterras van een (toeristisch, maar ja, dat kun je verwachten) cafeetje lekker mensen zitten kijken (één van mijn favoriete bezigheden) vanaf een hoogte. Met een muntthee waar we 5 (!!) suikerklontjes bijkregen.

Dorst gekregen van al dit lezen?  Misschien een munttheetje?  In Marokko draait het bij gastvrijheid om de alomtegenwoordige muntthee, gemaakt van een donkergroene, rokerige theesoort. De traditie wil dat gasten de gezoete thee in een fraai bewerkte theepot van zilver driemaal en in oplopende sterkte krijgen voorgezet. De thee wordt van minstens dertig centimeter hoogte boven het kopje uitgeschonken om een laagje schuim te creëren.

Als afsluiter voor vandaag nog een gratis tip: toon je waardering door niet te sippen maar te slurpen en zeg pas ‘dank u wel’ als het laatste kopje wordt opgediend.

Cheers!

 

xoViv

 

Hoop je hebt nog niet genoeg van mijn Marrakech verhalen, want er komt er nog eentje aan … en voor de aandachtige lezer én volger (dus zeker niet vergeten je mailadres achter te laten) ook nog een leuke giveaway!

 

 

 

 

 

 

 

 

photo1 by Agnieszka Cynarska

2 Comments

  • Nadine August 25, 2019 at 7:17 pm

    Oh jij doet echt iedereen zin krijgen om zo te vertrekken. Ik heb de daad bij het woord gevoegd en onmiddellijk geboekt bij O Riad – in februari ga ik hopelijk ook zo genieten van deze indrukwekkende stad 😘

    • Bohemianvibes August 25, 2019 at 7:27 pm

      Echt geweldig! Indrukwekkend en intens is de stad echt wel. De temperatuur zal in februari wel minder ‘intens’ zijn. 😉

    Leave a Reply

    About Me

    Viv

    Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

    Viv

    SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

    Get the news right in your inbox!

    POPULAR TOPICS

    ×
    Copied!