Row, row, row your boat gently down the stream

August 17, 2018 No Comments

Row, row, row your boat gently down the stream

August 17, 2018 No Comments

Estimated reading time: 25 minute(s)

 

In 809 stapte de beeldschone dochter van de Venetiaanse doge Agnello Partecipazio in een gondel om haar stad te redden. Ze voer naar de kampementen van prins Pepijn, zoon van Karel de Grote, om hem over te halen zijn beleg op te geven. In zijn poging de lagune van Venetië te onderwerpen, die erin was geslaagd onafhankelijk te blijven door zich onder de hoede van Byzantium te scharen, was Pepijns leger opgerukt naar Malamocco, de toenmalige hoofdstad. Maar toen Pepijn zich opmaakte voor de definitieve aanval op het Rialto-eiland, waar de opgejaagde Venetianen naar toe waren gevlucht, organiseerde de dogedochter een ontmoeting met de Frankische vorst. Achter de gesloten gordijntjes van haar overdekte gondel zette ze als laatste wapen, haar charmes, in.

Het is een van de legendes die Venetianen graag vertellen. Dat het uiteindelijk niet een vrouw was, maar de ziekmakende moerashitte die Pepijn dwong zijn belegering te staken, doet aan het belang van de legende niets af. Hoofdelementen uit de mythologie van de stad zijn erin verenigd: de sterke onafhankelijkheidszin en de bereidheid daarvoor offers te brengen, de schoonheid van haar vrouwen, en de sierlijke gondel, met zijn geur van romantiek.

Van die onafhankelijkheid en trots is met de knieval voor het massatoerisme weinig meer zichtbaar, of het moet in de wethouder zijn die toeristen in badpak of met ontbloot bovenlijf laat beboeten omdat dat niet past bij de schoonheid van de stad.


 

Mijn ultieme Venetië fantasie: met een gondel aan komen varen, aanleggen bij de privé steiger van een schitterend stadspaleis, starend over Canal Grande een aperitief drinken in een met fluweel overtrokken fauteuil, en dan tevreden naar bed, onder een hemel van damast.  

In my dreams this is all mine.

 

 

 

 

Spoiler alert!

De gondola’s en de gondeliers maken onlosmakelijk deel uit van het romantische straatbeeld van Venetië.  Waar je ook over het water uitkijkt, vaak zie je zo’n zwarte, ranke boot opduiken – met naast een gondelier in gestreept shirt een groep toeristen en zo nu en dan zelfs een muzikant die zijn repertoire beperkt tot 0 sole mio.  Venetië dankt veel van zijn aantrekkingskracht aan de gondeliers die je overal in de stad aanspreken voor een idyllische tocht op de kanaaltjes. Tegen een niet zo idyllische prijs en mijn bijna reactie van net geen kreet ‘Ik heb niet gevraagd om de boot te kopen!’ Voor een tochtje van 20 minuten betaal je immers al gauw een waanzinnige 100 tot 120 euro.

Ik ben er maar één keer dus kies ik de knapste gondelier met gestreept shirt en gespierde biceps en laat me veertig minuten door de grachten varen, als de koningin van Venetië.

Je soms iets inbeelden, je dromen voor waar aan zien, is al het halve werk dus zet ik deze wishful thinking om in een gondel … met 6 anderen … en die kost mij 31 euro voor 30 minuten.  Ik heb deze ‘uitspatting’ verpakt als ‘ik ben in Venetië en dit is een een speciale gelegenheid.

Ja ja niet zo romantisch maar ik wil dan ook niet failliet naar huis gaan.  Af en toe ben ik best een kuddedier want hoe cliché het ook is, je moet echt eens in een gondel gezeten hebben! De gondeliers horen tenslotte bij de symboliek en mythologie van Venetië.  En als je nu denkt dat de Venetianen wel niet zo gek meer zullen zijn, ook zij laten zich nog altijd minstens twee keer in hun leven per gondel door de stad vervoeren: als ze trouwen en bij hun begrafenis.

Om Italiaanse liederen te zingen had de gondelier het wellicht te druk met het uitkafferen van andere gondeliers.  Een liefdesverklaring van degene die mij voor eeuwig en altijd wil koesteren zat er al helemaal niet in.  Poef dromen.  Gelukkig is er nog het kabbelend water dat tegen de dokken aan kletst  en voor een soort roes zorgt waaruit ik nooit wakker wil worden. Venetië op zijn best.

Terwijl de gondelier in zijn GSM praat verbaas ik me over de behendigheid waarmee de gondel door de nauwe kanaaltjes wordt gestuurd, soms geholpen door een afzet van een voet tegen de muur.   Ik voel me, ondanks het spitsuur, op het water wel veilig.   Het gekrioel op het Grand Canal blijft me verbazen en boeien.

Ze hebben misschien wel het meest gefotografeerde beroep ter wereld: de gondeliers van Venetië (en ik doe ook mijn duit in het zakje). Al eeuwen roeien ze hun houten gondels door de smalle kanalen, gekleed in een rood of blauw gestreept, met geborduurd logo van de Association of Gondeliers, shirt en soms een strooien hoed met gekleurd lint, zwarte of donkerblauwe broek, zwarte schoenen en donker jasje.  In Italië hechten ze veel waarde aan tradities.

Lord Byron, de wereldberoemde Engelse dichter uit de 19e eeuw, woonde jaren in Venetië.  De dichter is niet alleen bekend vanwege zijn schrijfsels, maar ook vanwege zijn seksuele uitspattingen. Hij gedroeg zich als een casanova.  Verder zijn er allerlei anekdotes over hem te vertellen. Eentje daarvan is zijn voorliefde om naakt door de kanalen in Venetië te zwemmen.  Volgens de lokale bevolking trekt duiken in het groene Venetiaanse water nog steeds veel toeristen aan.  Ik heb er niet eentje gezien.

Soms zie je ook leuke dingen, zoals deze gondelier die het verbod op parkeren gewoon negeert.  Even verderop kwamen twee gondeliers, met een koppeltje aan boord, voorbij. Terwijl de mensen foto’s maakten en waarschijnlijk romantische zinnen fluisterden, praatten de twee gondeliers over hun eigen zaken in het Venetiaans dialect.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rondvarend kan je echt niet naast de mega zuurstokken uitziende kleurrijke gestreepte palen voor palazzo’s en hotels kijken. Hoewel elke bezoeker minstens één foto van een palo maakt, is er weinig geschreven over dit onderwerp en over de ambachtslieden die deze traditionele polen hebben gemaakt. Een echte local kwam ter hulp:

Pali da casada betekent letterlijk ‘polen van het gezin’. Oorspronkelijk werden de pali da casada voor een palazzo geplaatst om ervoor te zorgen dat bezoekers het ‘s nachts zouden herkennen. Bovenop elke paal werpt een olielamp wat licht in het donker. De ‘cappellozzo’, die nu de bovenkant van de paal is, symboliseert deze olielamp. De ontwerpen zijn allemaal verschillend, afhankelijk van de keuze van het gezin.

De paal heeft ook een decoratieve functie. De kleuren vertegenwoordigen de familiekleuren, die soms zelfs in verband staan ​​met hun politieke voorkeur. Het paste ook bij de kleur van de gezinsgondel, totdat Doge Girolamo Priuli in 1562 een verbod op kleurrijke gondels uitvaardigde. Sindsdien zijn alle gondels (behalve die in regatas worden gebruikt) zwart. Tegenwoordig hebben de edele mensen die in de palazzo’s wonen geen gondel meer, dus dit aspect van de pali is in de loop van de tijd verloren gegaan. De prachtige palen zijn nog steeds puur sierlijk, want je mag geen boot of gondel aanleggen. ‘t Is maar dat u het weet.

Na nauwelijks een stap gezet te hebben in Venetië, was het me al opgevallen: deze stad is anders. Geen twee- en vierwielers, maar stadsbussen te water en een geur van zilte zeelucht.

Als straten kanalen zijn en de stad gebouwd is op moerassige gronden, dan kan je geen metro aanleggen en geen vervoer op vier wielen voorzien. Daarom wordt in Venetië alles per boot vervoerd, zowel mensen als goederen.  Dit verklaart deels waarom alles hier zo duur is.  Alles moet namelijk per boot aan- en afgevoerd worden, zowel het ophalen van vuilnis als het bevoorraden van winkels en restaurants.  Bouwploegen laden stenen, cement en werktuigen uit.  Leveranciers klimmen gehaast uit hun bootjes en lopen met kleine kruiwagentjes, die vooraan petieterige wieltjes hebben om de trappen en bruggetjes over te kunnen, en lijken blind hun weg te vinden in het doolhof van straatjes en steegjes.   Politie en ambulances razen regelmatig met luide sirenes over de kanalen.  Doden worden met zwarte motorboten naar hun laatste rustplaats op het eiland San Michele gebracht. Leuk om te zien dat restaurants en cafés vanuit kleine bootjes worden bevoorraad. Hetzelfde geldt voor de nieuwe wasmachine die je hebt besteld. Per boot voor de deur afgeleverd.

[metaslider id=6790]

Vooral op de ca. 40 meter brede Canal Grande stikt het van de boten.  Tussen al het boten-gewemel meren overladen vaparetto’s even aan en trekken zich pruttelend weer op gang naar hun volgende halte.  Ondertussen steken bezadigde Venetianen, op Italiaanse wijze, rechtstaand het Canal Grande over in een traghetto, de gondel van de gewone man …

Al dat vervoer over water veroorzaakt, door de uitlaatgassen, wel eens wat stank. Anderzijds geeft het water een zilte geur, waardoor je het idee hebt op zee te zijn. Een boottocht door het Canal Grande laat toch vooral de grootsheid van de stad zien en was nog lekker koel ook met deze zinderende zomerhitte.

Geld hoeft geen obstakel te zijn want de openbare lijnboten kunnen de de intieme setting missen, maar de uitzichten zijn hetzelfde, de magie van schoonheid die de hele stad uitzendt.   Van de vaparettos zijn in totaal 22 lijnen in en rond de stad, in een netwerk dat vergelijkbaar is met de metro van Parijs of Londen. Het is niet louter vervoer, de panorama’s zijn gewoon spectaculair. Ook een aantal verder afgelegen eilanden kan je met het openbaar vervoer bereiken. Je kan zelfs live het bootverkeer volgen op Internet, of het nuttig is weet ik niet, maar grappig is het in ieder geval.

Ben je van plan naar Venetië te gaan, is het altijd handig als je weet hoe je je per boot van A naar B kan laten varen.  Ik heb zelf heel veel gehad aan het ‘a practical how-to guide on transportation in Venice’ artikel.

Ik wens je veel plezier op het water in deze prachtige stad.

xoViv

Photocredits: Viviane Humennyj, Pieter Arnold, …

 

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!