Paris part 2: Liberté Egalité Fraternité

April 7, 2014 No Comments

Paris part 2: Liberté Egalité Fraternité

April 7, 2014 No Comments

Estimated reading time: 22 minute(s)

Ah, Parijs. Zijn kathedraal, zijn pleinen, zijn gevels, zijn musea. Maar ook: zijn bruggen en stiekeme hoekjes om elkaar diep in de ogen te kijken en “je t’aime’ te fluisteren, te smachten en de lippen op elkaar te drukken. Parijs smeekt om een kus en om de liefde voor deze stad te bezingen.

Paris en une seconde

http://youtu.be/bjAkZq_W65g

Ja, Parijs is altijd een dikke aanrader, al gaan deze keer de meeste credits naar de mensen met wie ik deze tweedaagse richting Parijs trok. Wat een homogene, vrolijke en enthousiaste bende! Om nog maar te zwijgen over hun gave om te poseren voor foto’s, hun buitenproportionele ‘waaifaai’ verslaving en hun (al dan niet droge) humor. 2 dagen met dit zootje ongeregeld, en toch is er niets voorgevallen! Geen ruzies, geen gezaag, geen kliekjes, geen irritaties… Ik vond het een onvergetelijke tweedaagse. Het was genieten van het moment dat er op de Thalys richting Gare du Nord werd gestapt, tot nu en verder… Sofie, Evi, Marjolein, Manon, Tommie, Yannick en Bruno, ik hoop dat deze blogpost jullie alle eer aandoet.

Net in Parijs aangekomen, splitste het groepje van 8 zich al in 2… Niet omdat er onenigheid was, want dat woord verloor al zijn betekenis dat weekend. Er waren een paar die liever op hun knieën Parijs zouden verkennen dan op een fiets te stappen én er waren de onversaagden die gerust wat zweet wilden achterlaten op het Parijse asfalt en dus richting fietsenverhuur metro-den… Uw schrijfster behoorde bij die laatsten en bericht nu even over 2 heerlijke dagen Parijs.

De heuveltjes van Parijs…

Biking through Paris

Parijs is bekend om zijn wereldberoemde bezienswaardigheden, maar je doet de Franse hoofdstad tekort als je je enkel focust op deze highlights. Er zijn talrijke leuke plekjes die niet op de eerste bladzijden van een reisgids staan, maar die absoluut de moeite waard zijn voor een bezoek. En om zeker te zijn dat die ons niet zouden ontgaan, boekten we een fietstour mét Nederlandstalige gids.

In ons geval kregen we een ‘ollander’ wiens Nederlands ik amper verstond, die met jaartallen rond onze oren schoot alsof het niks was. Die jaartallen waren soms het enige wat ik van zijn gemompel verstond. Als hij bij een stop weer begon te ratelen, kwam mijn fiets op zijn poot terecht en was rondkijken, foto’s maken en genieten mijn bezigheid. Ik weet niet of ‘den ollander’ het heeft gemerkt, want op tijd en stond knikte ik een geïnteresseerd ‘ja’ en dan was de vriendelijke man weer helemaal blij. Iedereen gelukkig dus.

Het fietsen door Parijs was een echte belevenis… Echt, behalve aan de angsthazen, kan ik het iedereen aanraden… Ondanks dat ik op het, door de regen, natte wegdek een paar ferme slippertjes heb gemaakt, leek mij fietsen door Parijs niet echt op zelfmoord. En dat ondanks dat de Parijse automobilist zeer weinig rekening houdt met de fietser en dat de politie in Parijs een stuk strenger zou zijn dan in België… ik heb er in elk geval, ondanks dat we toch een paar keer het rode licht hebben genegeerd, geen ėėn gezien.

Dankzij deze fietstour kwamen wij juist op de meest uiteenlopende verrassende, schilderachtige, stille en bijna landelijke plekjes. Het fietstempo was erg prettig, maar het venijn zit altijd in de staart… Na zo’n 3 uur fietsen rook het stalen ros bijna zijn stal, alleen was dat buiten de heuveltjes bergop gerekend…

Het was toen dat ik een to do op mijn lijstje heb geschrapt, de Mont Ventoux. Vanaf het moment dat mijn benen op de heuveltjes van Parijs, aan het verzuren waren, wist ik, de Mont Ventoux alleen als ik 4 wielen onder mijn lijf heb. Een mens wordt al wat ouder en het was toen dat ik mijn ideale excuus heb gevonden.

Beroemd en begraven

Père-Lachaise

Wat is het toch met die aantrekkingskracht die kerkhoven uitoefenen op mensen in het buitenland? Ik kan mij niet herinneren dat ik in mijn woonplaats begraafplaatsen bezoek. Uitzondering is natuurlijk, wanneer er dierbaren begraven liggen. En toch zag de complete groep uit naar het meest romantische dodenakker van Parijs: Père Lachaise. Hier liggen maarschalken, politici, schrijvers, kunstschilders, filmsterren, filosofen, componisten en zangers naast duizenden gewone Fransen in de schaduw van duizenden bomen.

Alles op dit kerkhof lijkt omgeven met een waas van erotiek. Moest het niet zo morbide zijn, zou ik bijna durven zeggen dat de vele laantjes, hoekjes en gangetjes dé ideale rendez-vous plekjes vormen voor verliefde stelletjes. Vele graven zijn voorzien van mooie en haast naakte vrouwen, sensueel liggend op de graven in een innige omhelzing of wenend van verdriet. De unieke combinatie van bijzondere grafkunst in combinatie met de romantische, eerbiedwaardige, groene omgeving geeft de dood bijna iets erotisch. De aanwezigheid van de grafstenen van honderden beroemde namen, maakt dat je daar, zonder je te gaan vervelen, uren kan rondzwerven. Sommige van die graven hadden verrassend weinig bloemen op hun graf, net zoals op dat van Edith Piaf. De beroemde volkszangeres met haar liedjes over het straatleven, over hoeren en pooiers, mislukte liefdes en ander groot leed wist op haar begrafenis honderdduizenden mensen naar de straten van Parijs te lokken. Het enige moment na de Tweede Wereldoorlog dat het hele verkeer van Parijs stil lag. Kijkend naar haar graf, hoorde ik bijna haar zo overbekende stem ‘Non, je ne regrette rien’ zingen. Binnenkort toch nog maar eens de prachtige film over haar leven: ‘La Vie en Rose’ met de Parijse actrice Marion Cotillard in de huid van Piaf, herbekijken.

Oscar Wilde

(foto @Evi Vanden Eeckhoudt)

Mythes horen ook bij de folklore van Père Lachaise. Zo ook die over het graf van de schrijver Oscar Wilde die in steen is weergegeven in de vorm van een gevleugelde sfinx. Ik ben blijkbaar niet de enigste fan van Oscar Wilde want ondanks de dikke glasplaat rond het graf, zetten heel wat vrouwen er hun vuurrode lippen op. Het gebroken kruis van het graf ernaast is het resultaat van vrouwen zoals ik, die leven volgens Wilde’s gevleugelde woorden : ‘I can resist anything but temptation’ en nog steeds rode lipstick gebruiken om Wilde te kussen. The joy of life.

Jim Morrison Père Lachaise

De grootste “attractie” van Père Lachaise is het graf van de man die provoceerde met extravagant, immoreel en choquerend gedrag tijdens al zijn optredens. Zwaar onder invloed van drank en drugs zijn leven invulling gaf en misschien daardoor een levende legende werd. Nou ja levend? Zijn sober graf staat geïsoleerd door dranghekken maar voorzien van verse plastic bloemen, De dranghekken zijn geplaatst wederom wellicht omdat de buurgraven wat al te veel te lijden hadden onder de belangstelling van alle fans. U zult zich inmiddels afvragen over wie heeft zij het nu? Jim Morrisson die zijn debuut maakt met The Doors in 1967. Een muzikaal genius met bijnamen als the Lizard King of mr. Mojo Risin, die uiteindelijk ten onder ging aan zijn exorbitante levensstijl. Op een bronzen plaat op zijn graf staat de bijzondere tekst: ” kata ton daimona eaytoy” Ik moest slimmere mensen dan mezelf even vragen wat het was en kwam uiteindelijk uit bij een Griekse tekst waarvan meerdere vertalingen mogelijk zijn. In het Oudgrieks is de strekking iets in de trant van trouw aan zijn ziel. In het Nieuwgrieks is de vertaling; hij schiep zijn eigen demonen. Misschien is het laatste meer op u van toepassing hė James Douglas Morrisson.

_MG_9570 2

En dan ‘s avonds hét majestueuze plein in de Marais, Place des Vosges. Een meesterwerk van élégance met rondom 36 uniforme herenhuizen. Onder de prachtige zuilengalerij, tussen dure kunst- antiek- en modezaken, cafés en restaurants, werden we verrast door een prachtige doordringende, volle, rijke, heldere sopraanstem. Even dacht ik dat ik was beland in de film Farinelli.

Maison de Victor Hugo

(foto @Yannick Vanden Eeckhoudt)

Om even later in het Maison de Victor Hugo rond te dwalen, waar de man zestien jaar heeft verbleven. In de prachtige vertrekken ging ik helemaal op in de hugoliaanse sfeer. Alleen al het rijkelijk versierde Chinese salon van zijn minnares, was het bezoek meer dan waard. De indrukwekkende schilderijen, de manuscripten van Les Misérables en Rodins borstbeeld van de schrijver die ernstig op je neerkijkt, maken het museum helemaal af.

Jammer dat de tijd steeds zo onverbiddelijk is. Het waren echter 2 dagen genot voor al mijn zintuigen. Weer 2 dagen elders, waar ik heb geroken, gevoeld, gekeken, gelachen, gehuild van het lachen, nagedacht, gemijmerd, geproefd, geluisterd en gepraat. Het zootje ongeregeld werden inspirerende vrienden goed voor interessante gesprekken en even afscheid nemen, maar met een blik gericht op een nieuwe horizon.

 

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!