Online voorbereidingen voor offline Cuba

June 12, 2016

Online voorbereidingen voor offline Cuba

June 12, 2016

Estimated reading time: 21 minute(s)

Weemoedig staar ik naar buiten op deze natte druilerige zondag. Vanachter het raam aanschouw ik enkele vogels, zwevend in de lucht. Mijn eigen huis, deze knusse welkome plek die ik voor mij met liefde gecreëerd heb, voelt soms als een gouden kooi. Ik wil mijn vleugels uitslaan, de wijde wereld in, net als de vogels. In mij helst een onbedwingbaar verlangen naar verre landen, naar de wereld, naar de reis. Hét ideale moment om even weg te dromen over mijn volgende reis, Cuba. Mij te informeren en lijstjes beginnen maken waar ik allemaal aan moet denken voor ik vertrek. Nog maar een dikke maand, ‘t is dus geoorloofd: lijstjestijd!

todo_list

Ja joh ik maak lijstjes want eigenlijk ben ik een enorme angsthaas. Het lijkt misschien niet zo door de avontuurlijke bestemmingen die ik graag opzoek, maar echt: ik ben een enorme angsthaas. Ik ben bang voor open zee, nochtans heb ik gezeild, ik sta doodangsten uit in lokale bussen, ik ben claustrofobisch in liften en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben altijd bang dat er iets mis gaat. Een lastige eigenschap voor een reiziger en daarom dwing ik mezelf steeds om me over die rare angsten heen te zetten en alles gewoon te doen. En ik heb nog nooit spijt gehad van de dingen die ik toch gedurfd heb. Uiteindelijk denk ik dat mijn angst om spijt te krijgen van de dingen die ik niet heb gedaan, veel groter is dan al mijn kleine angsten samen.

Lijstjes dus want ik ben heel georganiseerd – ook op reis. Dit is een eigenschap die ik nodig heb want anders vergeet ik van alles, als het kon zelfs mezelf. Ik heb nog steeds een papieren agenda voor al mijn afspraken, ik ben dol op to do-lijstjes en ben altijd op tijd. Ook op reis ben ik ook een planner. Ik maak hele reisschema’s voor vertrek. Fijn, want daardoor haal ik meestal het maximale uit een reis. Maar soms zou ik ook wel eens wat relaxter willen zijn en gewoon willen zien waar we uitkomen. Tja, je bent zoals je bent…

Één item op één van mijn lijstjes kan ik alvast afvinken: visum ✔️ Uitgereikt door de Cubaanse ambassade in Brussel én goedgekeurd door de visumafdeling van mijn reisplanner. Alleen jammer dat het zo’n los papieren velletje is. Ik vind het veel toffer als het in mijn paspoort zou plakken. Toch vragen in Cuba of ze in mijn paspoort geen stempel willen zetten. Nog iets om niet te vergeten. Maar op welk lijstje kan ik dat schrijven?

Mijn reisverzekering. Blijkbaar moet je die laten zien van zodra je Cuba binnenkomt. Ik heb zo’n ding het hele jaar door. Maar aan een Nederlandstalige zullen ze daar wellicht niet veel hebben. Dus verzekering gecontacteerd en daar wisten ze me te vertellen dat je inderdaad zo’n ding nodig hebt, waar buiten je naam ook je in- en uitreisdata vermeld staan. Ze hebben er me eentje, in het Engels, opgestuurd. Check ✔️

Veel cash geld meenemen, nee Viv geen Amerikaanse dollars, maar gewoon harde euro’s want pinnen is daar blijkbaar heel moeilijk. Dus ook een goede ouwe sok en hangslot om mijn koffer te kunnen afsluiten. Dat zijn 3 items voor de prijs van 1.

Een wereldstekker meenemen. Die heb ik nog wel ergens, maar waar? Ik vind mezelf echt geen sloddervos. Alleen als ik na een reis zo’n dingen opberg denk ik altijd: dit is een hele logische plaats. En het is dan, op dat moment, echt een logische plaats, totdat ik datzelfde ding het jaar erna weer nodig heb. Echt niet te vinden dan. Toch niet zo’n logische plaats dus. En ik, na lang zoeken en bijhorende gevloek, dat ding dan eindelijk terugvind en ik dus moet toegeven dat ik wél een sloddervos ben.

En tussen alle lijstjes en post-itjes door van wat ik allemaal niet mag vergeten, bedenk ik opeens dat ik weer ga reizen. Dat dit mijn vakantie is. Al is er een wezenlijk verschil tussen reizen en vakantie. Vakantie is ontspannen, genieten en rusten. Op welke manier dan ook. Reizen is je grenzen verleggen, jezelf tegenkomen en soms ook hard werken. Voor mij wijst reizen er meer op dat je een bepaalde persoonlijke ontwikkeling doormaakt. Het gaat om het avontuur en nieuwe dingen, mensen, landen zien, leren en ontdekken. Out of your comfort zone. En soms back to basic. Reizen is deelnemen aan een andere cultuur, met het hele brede pallet aan ervaringen en gevoelens dat daarbij komt kijken. Ik ben vroeger ook veel op vakantie geweest, heb ook met een wc-rol in mijn hand over de camping gelopen. Of in weinig- of veel-sterrenhotels en all-in resorts gelogeerd. Dichtbij huis en ver weg. Zowel vakantie als reizen hebben hun plek. Ik ben gek op vakantie, maar nog veel gekker op reizen. Simpelweg omdat een echte reis je veel meer biedt dan alleen rust. Het is een levensveranderende ervaring, iets wat je voor altijd in je hart meedraagt. Reizen is een mindset. Voor mij is het lief zijn voor mezelf.

En dan de bende waar ik me bij heb aangesloten om door Cuba te reizen. Behalve eentje, weer een groep van mensen die ik van haar noch pluim ken.
De groep die ik leerde kennen in Java, tja om die te overtreffen, moeten ze al flink uit de hoek komen. Java, manmanman wat was dat een geweldige groep. Er werd veel gelachen en dus veel gelukshormonen aangemaakt. Dankzij heb ik de smaak van ‘t alleen reizen echt te pakken gekregen. Meestal kan het daarna alleen maar minder zijn. Nee, niet doemdenken Viv.
Vorig jaar, in Vietnam, waren we met vijven die elkaar in Java hadden ontmoet. Dat was fijn, zo’n vertrouwde gezichten waar ik diepe gesprekken mee heb gehad, maar ook meermaals buikpijn van het lachen mee heb gekregen. Ben benieuwd hoe het dit jaar gaat zijn.
In begin is zo’n nieuwe groep altijd even aftasten. Nieuwe gezichten, geen flauw idee wie ze als persoon zijn maar toch proberen er een verhaal bij te verzinnen. Naarmate de reis vordert krijg je dan een aardig idee. En zoals in het ‘echte’ leven, valt dat dan mee of tegen. Het gezelschap met wie je reist maakt of kraakt je bestemming. Ook dat is reizen.

Op reis zijn mensen veel opener. Levensverhalen worden verteld, die inspirerend, relativerend en verrijkend kunnen zijn. Daardoor kan je jezelf ook veel beter leren kennen. Maar ook je blik verruimen. Ondanks de angstkriebels die ik weer heb, ben ik zo blij dat ik dit soort reizen heb ontdekt. En nu al weet ik dat ik als ik weer terug ben ga denken: ‘waarom praten mensen hier zo weinig over wat hen echt bezighoudt’.

En dan lees ik plots: op Cuba is het internet schaars. Slik. Want ik ben Viv en ik ben internetverslaafd.
Dat wordt afkicken. Ik weet nu al dat ik echt moeite ga hebben met het offline zijn. Niet door mijn facebook scrollen, geen foto’s uploaden op instagram, niet whatsappen met het thuisfront en nog erger, geen blogposts live zetten. Praktisch als ik ben begin ik al te bedenken hoe ik Cuba ga overleven zonder internet. Geen contact met de online wereld. Een beetje zorgwekkend is het wel.
Ik heb dit bloggen nodig om mijn gedachten te ordenen. Om mijn gevoelens te kanaliseren. Dat brengt rust en daarom doe ik het meestal voor het slapengaan. Zo heerlijk neerpennen, of beter typen, waar ik ben, wat er te zien is, hoe het voelt. Ik doe het voor mezelf maar ook om ze thuis mee te laten leven. Ver weg en toch dichtbij. Ook al is het niet hetzelfde als dat iemand die je liefhebt er fysiek bij is en je kan ‘delen’. Maar, het komt toch in de buurt.
En nu komt spontaan zo’n pinterest quote in mij op: ‘offline is the nex luxury’. Ben echt benieuwd of ik dat zo luxueus ga vinden of dat het eerder zoals altijd als we ergens binnenkomen, onze eerste vraag ‘do you have wifi?’ zal zijn?

Ik wil de wereld leren kennen, ik wil mijn horizonten verruimen, ik wil weg van het alledaagse. En hoewel het moederschap me zoveel heeft gebracht en zoveel voldoening heeft gegeven, heb ik een enorme behoefte aan meer dan een ‘Unox-leven’, niet dat ik ooit Unox eet, maar u weet wel, aan wat ruimte voor impulsiviteit, om vrij te zijn, mezelf te ontplooien, op reis te gaan, nieuwe zienswijzen te ontdekken, te beleven, mee te maken, proeven, voelen, ervaren. Awel Viv niet zagen nu dan hé. Het off-line zijn hoort erbij.

gezin

Ik heb duidelijk weer veel ‘expectations’. Ik wil gewoon niet aan ‘t clichématige vervolg ‘big disasppointments’ denken.

Volgende post, als mijn koffer gepakt is … als ik klaarsta om mijn eigen vleugels weer uit te slaan. De wereld is zoveel groter dan mijn living en mijn dromen houden niet op bij de voordeur.

Vamos en Hasta la vista!

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!