Mrs Jane – never a skull moment

February 28, 2016

Mrs Jane – never a skull moment

February 28, 2016

Estimated reading time: 20 minute(s)

Ik ben waarschijnlijk de zoveelste die iets over zijn, in dit geval haar, bezoek aan http://thejaneantwerp.com wil schrijven. Fuck it! This is my life and carpe diem en dies meer.

Eindelijk is het dan zover ! We gaan op bezoek bij “DE” Sergio in zijn ” Jane ”.

We, zijn mijn dochter, die me nochtans op het hart had gedrukt dat ze om zo’n dingen niet veel geeft, en haar Alexander, ja ja den dienen van http://www.flavr.be, zaten mee in de auto. Maanden geleden elke zaterdag om 1 minuut voor 8 ‘s morgens, call me crazy, de wekker gezet omdat om 8u precies de online reserveringen voor 3 maanden later, open gaan. Vele zaterdagen was om 1 minuut over 8 de boel al volgeboekt. Als je weet dat er zowat 80 plaatsen zijn dan zaag je toch wel even, en wel niet op zo’n charmante manier ook. Toen ik plots op zo’n ongoddelijk uur op een zaterdagmorgen de bevestiging kreeg dat de boeking was gelukt wist ik het even niet meer. Maar goed iemand zijn oren van zijne kop zeuren kan ik niet, dus nu zijn mijn dochter en haar vriend mijn partners ‘in dine’.

Jaren geleden ben ik eens in Oud Sluis gaan eten en die sex on a plate -ervaring was al the next best thing. Ben benieuwd of diene storm rond ‘the place to be’ niet overroepen is.

Een paar weken van tevoren kreeg ik een mail dat ik mocht parkeren, weliswaar tegen betaling van 8 euro, ergens in een parking in de buurt. In de mail een code voor de poort en een nummer van de parkeerplaats. Ok gevonden, nu volgens de beschrijving nog 5 minuten wandelen naar het Groen Kwartier. Gelukkig had ik geen killer heels aan want die 5 minuten zouden anders wel lange minuten zijn geweest. En toen doemde een kapel op en vanaf hier begon de beleving. Zelfs diegene die niet graag naar de kerk gaat doet met veel plezier de deuren van dit godshuis open.

De ontvangst was hartelijk onbevangen en een jongedame begeleide ons tot aan ons tafel midden in het restaurant. Onderweg naar de tafel is mijn mond open gevallen en die is zo nog een halfuur blijven staan. De ongelofelijke kroonluchter met 150 lampen uit Beiroet valt gelijk op en imponeert in dit waanzinnig knap gerestaureerde “kapelletje”. Geen wonder dat dit is uitgeroepen tot het mooiste restaurant ter wereld. Wat die Piet Boon hier gedaan heeft is goddelijk. Zonder nog maar een hap te hebben gegeten zijn mijn vroege zaterdagochtenden en de bijhorende vervloekingen vergeven en vergeten.

The Jane

Midden in het restaurant gezeten, met vòòr mij de indrukwekkende keuken, op een podium, volledig achter glas, zodat je de bedrijvigheid en de energie kan zien en voelen. En Nick Bril liep daar ook te zweten. Het had wel iets. Dat zweet bedoel ik dan. Met mijn mond nog steeds in een ovale vorm blijven kijken naar die giga neon schedel die boven de keuken je de hele tijd blijft aanstaren. En dan de finishing touch, de glasramen met een parade aan beelden aan deegrollers, zonnebloemen, duivels, schedels, baby’s, Jezus aan het kruis, dobbelstenen, klokhuizen, inbussleutels, ijsjes, een kanon, croissants, pinguïns, trofeeën, spatels, gasmaskers, verjaardagstaarten… je zou bijna vergeten dat je tafelgenoten hebt.

The Jane glasramen

En dan de kelners die in fashionable Raw Utility (letterlijk werkkledij) van G-Star zitten, het is eens wat anders dan altijd die strakke pakken. Pop-up-restaurant gewijs kan ik u zeggen, het past volledig in het concept: ambacht, innovatie, puurheid. Pure klasse.

Als een kelner aan tafel komt en naar onze wensen omtrent het aperitief vraagt, moet ik eerst mijn mond dichtdoen en mijn kwijl aan mijn servet geven voor ik mijn wens kan doorgeven.

Ondertussen loopt DE chef, Sergio, daar ook ergens rond. Ik ben duidelijk niet de enige die hem in het vizier kreeg want plots lopen vier vrouwelijke gasten, niet eens de jongsten, als gillende pubers achter hem aan om samen met hem op een foto te gaan. Hun mannelijke partners blijven beteuterd achter. Sommige andere, vrouwelijke, gasten kijken bewonderend naar de durf van die overjarige pubers. Wellicht wordt die foto zo dadelijk op Facebook gepost. Tot spijt van wie het benijd zeker.

Wachtend op de amuses, vind ik dat ik het toilet ook eens moet verkennen. Tenslotte had ik nog 8 gangen te gaan. Jeetje mina, alles is af, zelfs het kleinste kamertje. Alleen ‘klein’ is een understatement van jewelste in de catacombe onder de kapel. Alleen al voor de holografie die je verwelkomt en de zeepjes van http://www.aesop.com zou je hier nog eens terugkomen. Over de rest van de inrichting zwijg ik dan nog want anders begin ik opnieuw te kwijlen. Over een wc dan nog. Dat kan ik echt niet maken, toch?!

The Jane holografie

Wijnliefhebbers ga, zelfs als de nood niet zo hoog is, toch even naar de benedenverdieping want daar is ook de wijnkelder waar je door de grote ramen zo naar binnen kan kijken.

Na de amuses, euh ben even de tel kwijt en kan echt niet meer zeggen hoeveel het er waren, dacht ik dat ik in de hemel aangekomen was.

Na de voorgerechten, ja -en, was ik in het Nirvana beland.

En in het hoofdgerecht was duif het hoofdingredient, maar daar ben ik nu echt geen fan van. Voor de goed geoliede machine, die ongelofelijk vriendelijk zonder slijmerig te zijn, mij verzekerden dat dat geen probleem was en of een dorade ook goed was. Tuurlijk, graag zelfs. Mijn smaakpalet heeft getest en ik zweef gewoon verder want Brigitta Callens achterna kan ik u vertellen dat de presentatie van elk bord rustgevend is. Geen duizend dit-en-datjes, geen gimmicks. Alle gerechten zijn niet alleen kleine kunstwerkjes, het zijn ook heuse smaakbommen. Sergio Herman combineert smaken en parfums tot een danig harmonieus geheel, dat ik niet anders kan dan mij verstomd afvragen: ‘hoe bedenkt een mens nu zoiets?’ Ingenieus en gesofisticeerd, maar niet té vergezocht, je blijft pure smaken herkennen.

40 borden en kommetjes verder, ocharme die afwasser, want 40 x 80 gasten … aan het dessert aangekomen. Ik verzeker u, ik ben echt geen dessertenmens, maar ik zou mijn bord hebben afgelikt. Gelukkig dat mijn opvoeding het overnam, ik niet dronken was en ik dan ook geen ongelikte beer-in ging spelen. Maar toch een overheerlijke njammie njam.

The Jane dessert

Toen ik de beschrijving van mijn koffie las, een ‘filter’, dacht ik dat de heren Herman en Bril even het noorden kwijt waren geweest en terug naar back to basics waren gegaan. Ik kan u verzekeren dat die ‘filter uit El Salvador, gerijpt op 1650m hoogte, een goddelijk vocht was dat ik nog nooit, maar dan ook nog nooit, ik herhaal nooit, heb gedronken. Koffie dus én een tafel vol met lekkernijen om de suikerspiegel weer wat omhoog te drijven. Geen tandenklevers, maar gewoon top en ik die net weer een paar dagen op dieet was. Ach alles voor het goed doel want zelfs mijn eerst zo sceptische dochter was na deze Jane uitspatting de hemel te rijk.

Voor we vertrekken toch nog even naar de eerste verdieping, naar de food- en cocktailbar The Upper Room Bar, mét life DJ én een uitzicht om u tegen te zeggen want nog maar eens wordt duidelijk wat een huzarenstukje dit restaurant is. Halleluja.

Mrs Jane, my love, ik heb heerlijk genoten van u, maar ook van het eten dat van de hand van god en zijn discipelen was. Dank u omdat ik dit mocht beleven. En dank u dat u bleef lezen want sharing is caring.

En als u het nu nog niet gelooft, praise the lord en believe the hype en ga naar dit heilige huisje want het is een totaalbeleving waar alleen goddelijke interventies voor kunnen zorgen. The Jane is sensueel, spannend en chic. Het is mooi en heeft een internationale uitstraling, maar ook een donker randje. Het is smaakvol en gesofisticeerd, maar ook rock-’n-roll. Net als een ideale vrouw. Jane en Sergio Tarzan een geweldig koppel!

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!