Miss Kokosnoot. Miss rijstveld.

August 3, 2015 No Comments

Miss Kokosnoot. Miss rijstveld.

August 3, 2015 No Comments

Estimated reading time: 18 minute(s)

Varen over de Mekongdelta

Ik loop wat achter dus dan maar 2 dagen voor de prijs van één.

Gisterenochtend vroeg vertrokken richting de Mekong Delta. Als je in Saigon hebt geslapen, moet je daar, uiteraard, eerst uit zien te geraken. En dan kom je voorbij de Chinese wijk. De handelsgeest van de Chinese Hoi heeft Vietnam in economisch opzicht weer een beetje op de kaart gezet. Eerst werden deze Chinezen verguisd en verdreven en toen de economie in Vietnam begon te slabakken besloot de regering een grootse campagne op te zetten en zijn ze weer teruggehaald!

Vietnam kent enige regulering van het kindertal, dat wil zeggen overheidsdienaren wordt dringend verzocht slechts 2 kinderen te nemen. Komen er meer van die kinderen dan wordt het loon verlaagd!! Maar aangezien 70% van de Vietnammezen uit boeren bestaan die voor zichzelf moeten zorgen heeft deze maatregel weinig effect. Hier geldt immers nog steeds, dat kinderen voor hun ouders zorgen eens die niet meer kunnen werken. De oudste zoon krijgt, meestal, deze taak, vandaar dat men hier het liefst jongens baart.

Een groot deel van het leven in Vietnam speelt zich af op het water. Een mooi voorbeeld is de idyllische Mekongdelta, waar wij vandaag mochten vertoeven.

Mekongdelta

De delta bestaat uit dertien provincies en is het armste deel van het land. In deze Delta heeft de Mekong zich gesplitst in 9 hoofdaders. Soms zie je dan ook symbolen van 9 draken. Wegen zijn er, maar het meeste vervoer gaat over de talloze vertakkingen van de brede Mekong!
Eigenlijk lijkt de Mekong Delta op Amsterdam. Overal zie je smalle waterweggetjes. Maar daar houdt de vergelijking met Amsterdam dan ook mee op. De rivier is de levensader van dit gebied waar markten drijvende kraampjes zijn, de meeste huizen aan de oever staan en elke voordeur opent naar de rivier.
Als je met een twaalf meter lange sampan vaart, kan je het dagelijkse leven van de Vietnamezen van dichtbij gadeslaan. Het lijkt ze aan niets te ontbreken, al wonen ze op een soort vlot. Zelfs het vee ligt heerlijk van de zon te genieten, in de voortuin… van de boot.
Op zo’n traditionele boot, komen we voorbij fabriekjes die als reuzenmierenhopen op de oever staan, langs viskwekerijen en langs kokosnootboeren die op steigers aan het meer de olie uit hun vruchten koken.
Met 53000 hectare kokospalmen is de Mekongdelta dé kokosprovincie van Vietnam. Na Thailand is Vietnam de grootste rijstexporteur van de wereld waarvan het grootste gedeelte uit dit laag gelegen gebied komt. En blijkbaar is Vietnam ook de tweede grootste exporteur van koffie op de wereld. Weliswaar niet de beste soort, maar als ik dat zo hoor hebben hebben deze kleine mensjes het groots voor elkaar.
Als dessert mochten we in een hele kleine sampan overstappen om door de mongroves te varen. Dat ding werd geroeid door een tenger Vietnamees vrouwtje. Maar, met een kracht om U tegen te zeggen.
Even vroeg ik mij af hoe mensen hier kunnen wonen, langs water dat echt voor alles wordt gebruikt: als visplek, als kwekerij, als vaarroute, als afwasmachine, als wasmachine, als toilet… Voor ons ondenkbaar. Langs de andere kant dat zijn dat wel meer dingen hier. Daarom is het ook zo leuk om te reizen, te ontdekken, je horizon te verbreden, te verwonderen en te bewonderen.

En ook hier lopen ergens BV-ers rond, Bekende Vietnamese meisjes. Want, elk jaar wordt het mooiste meisje van de delta tot Miss Kokosnoot gekroond.

Missen ik moest er nooit veel van hebben. En vandaag riep ik zomaar al de hardwerkende Vietnamese vrouwen uit tot echte missen. Nee, zij krijgen geen auto, lopen niet te paraderen in hun bikini en roepen niet dat hun ultieme ambitie wereldvrede is. Maar staan dag in dag uit kromgebogen in laarzen of blote voeten in de modder, hun geld te verdienen in de rijstvelden. De zaadbedden worden aangelegd, waarop het zaaigoed kan uitgroeien tot plantjes van 10 centimeter hoog. De boer ploegt het met zijn waterbuffel om, waarop een dijkje van 15 centimeter wordt aangelegd zodat het water op de rijstvelden niet kan wegstromen. En dan het loodzware werk, voor de vrouwen, die de jonge plantjes uit het zaadbed allemaal moeten inplanten. De vrouwen, met hun traditionele hoofddeksel op, planten ieder plantje stuk voor stuk, keurig in een rij in het natte veld. De vrouwen kromgebogen moeten al honderduizenden plantjes in de grond hebben gezet. Toen ik me realiseerde dat ieder rijstkorreltje aan hun kromheid had bijgedragen, nam ik me voor om nooit meer wat rijst in mijn bord achter te laten.

Ergens in de Mekongdelta kregen we een exotische kookcursus om zo de fijne kneepjes te leren van het maken van loempia’s. En genoten dat ik heb van mijn zelf bereide maaltijd.
Mijn dieet vaart er echter niet zo wel bij. Zoiets als engeltjes en duiveltjes die elkaar boos aankijken.

‘S Avonds naar Can Tho, een relatief kleine stad, met een héle grote brug die de Japanners voor de Vietnamezen hebben gebouwd. Nee, niet gratis. Voor niets gaat immers de zon op. Je moet tol betalen om over de brug te rijden en zo worden die Jappanners terugbetaald.

Het is hier regenseizoen en het feit dat we het al een hele tijd droog hebben kunnen houden, mogen we prijzen.

Vandaag voor dag en dauw op weg naar de Floating Market in Long Xuyen. Ja je moet er iets voor over hebben om iets van de wereld te zien! Nog zeer authentiek. Een kleurrijk schouwspel met fraaie contrasten tussen verveloze boten en vrolijke kleding van de Vietnamese dames tussen de kleurrijke groenten. Op het vasteland nog even een pitsstop gemaakt waar ook een lokale markt was en sommige mensen zouden wellicht gillend weglopen want, van diervriendelijk slachten hebben ze hier nog nooit gehoord! Vis = voedsel en liefst zo vers mogelijk! ‘s Lands-wijs, ‘s Lands-eer

Floating market

De laatste uren in Saigon

Terug in het hectische Saigon, langs het War Remnants museum. Het tijdtekort, om alles te bekijken en beleven, stond in schril contrast met de gruwel van de Vietnamoorlog. Het museum laat een onuitwisbare indruk na waar de Amerikaanse rol in de oorlog genadeloos tentoongesteld wordt. Ongelooflijk om te zien hoeveel schade in korte tijd aan een land is toegebracht. De foto’s spreken voor zich; de gruweldaden van de US zijn nauwelijks voor relativering vatbaar. Vooral de beelden van de gevolgen van de chemische wapens blijven hangen. Niets verhullende foto’s en beschrijvingen, echt niet voor gevoelige kijkers. Uiteraard wordt het maar langs 1 kant bekeken. Het is dan ook een Vietnamees museum.

Tegenover de kathedraal staat een postkantoor, niet zomaar een postkantoor, Maar eentje waarvan het stalen frame van het plafond ontworpen is door meneer Eiffel, u weet wel van … het geeft het oude gebouw een flinke dosis glamour. Er hangt een speciale sfeer, dus ben ik even, onder het toeziende oog van oom Ho, op een bankje gaan zitten en heb mensen gekeken.
Binnen heeft alles nog een ouderwetse look and feel.

Na een heerlijk diner en dito babbels, zo dadelijk mijn hotelbed in om morgen nog eventjes Saigon in te trekken voor die grote vogel me weer richting mijn eigen bed gaat brengen.

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!