Mijn verhaal: burn out

March 22, 2017 No Comments

Mijn verhaal: burn out

March 22, 2017 No Comments

Estimated reading time: 19 minute(s)

Inmiddels kan ik er wat makkelijker over praten. 2014 was een heftig jaar. Na lang tegensputteren want ik wilde de signalen niet herkennen, ben ik flink met mijn hoofd tegen de muur aan geknald. Ondanks dat ik nu in de figuurlijke wijs spreek, deed het flink pijn.

Ik heb de juiste hulp gezocht en gevonden want ik had een burn-out. De diagnose sloeg in als een bom. Omdat ik veel te lang niet heb willen luisteren naar wat mijn lichaam mij vertelde zal ik er heel mijn verdere leven rekening mee moeten houden, het is veel sterker dan mijn doorzettingsvermogen. Dat is niet altijd even makkelijk, en zeker niet als je steeds opnieuw op het niet begrijpen van anderen stoot.
Ik weet dat veel mensen dit niet kunnen of soms, om hun eigen redenen, niet willen begrijpen. En omdat ik er al heel wat vragen over gehad heb deze blogpost.

Ik heb uit die hele donkere periode veel positiefs gehaald. Ik kan mezelf nu veel beter dan ik ooit daarvoor gedaan heb.

Ik voelde mij echt kut toen. En of ik het al niet eerder meegemaakt had, leerde ik dat mensen echt naar kunnen zijn. Ik heb in mijn leven al een boel shit over me heen gehad. Maar nu zie en voel ik het ook als ze naar zijn. Waar ik vroeger mijn ogen voor sloot, wil ik nu ook gewoon zien.
In goede én slechte tijden leer je wie er echt om je geven. Wie kloppen alleen aan als het allemaal van een leien dakje gaat en zie je vervolgens niet wanneer je even van de aardbodem bent verdwenen? Wie klopt er alleen maar aan omdat ze nieuwsgierig zijn of gewoon iets van je nodig hebben? Wie zit er naast je een zakdoek aan te geven omdat je alleen maar kan huilen? Wie snapt het als je even niks van je laat horen omdat je hoofd daar niet naar staat? Juist. En het is niet dat ik de ‘vrienden’ die dat niet deden meteen aan de kant schuif, maar ik onthoud het wel. Jij was er niet, jij wilde me niet begrijpen.
Soms was het ook mijn eigen schuld en liet ik het allemaal toe dat ze me nog meer naar beneden haalden. Maar het mooie is dat ik al plat op de grond lag. Slechter kon het niet. De enige weg was omhoog. Tuurlijk deed het pijn en was het allesbehalve leuk, maar dat ik me eindelijk realiseerde dat ik vanuit dat diepe dal alleen maar omhoog kon, gaf me een ook een ‘wauw’ gevoel.

Ik heb geleerd dat mijn plichtsbewustzijn, mijn perfectionisme, mijn controlefreak zijn, allemaal eigenschappen waar ik zo voor geprezen werd, niet altijd goed waren.
Ik was altijd bezig, met mijn werk, mijn huis, mijn hobby’s, de mensen van wie ik hield, de mensen die ik dacht dat van mij hielden … geen obstakel was te groot, geen kost te groot; geen tijd te veel . Ik was er altijd mee bezig. En met altijd, bedoel ik ook al-tijd. Ik wilde alleen maar kwaliteit leveren. Ik verrichte soms echt goochelwerk om alles te blijven combineren. En toch liep er zoveel verkeerd in mijn leven.

Nu weet ik dat dit alles niet hét belangrijkste is, niet de essentie is.
Nu weet ik dat er in mijn huis best wel eens een stofvlokje mag dwarrelen of zal mijn werk er niet minder op worden omdat ik er een uurtje minder aan gewerkt heb. Of mag ik echt wel ‘nee’ zeggen.
‘Nee’ zeggen is best wel een lastig woord. Ik zei vaak ‘ja’ als ik ‘nee’ dacht. Als ik iets helemaal niet wilde, als ik geen zin had, of simpelweg geen tijd.
Nu zeg ik veel vaker ‘nee’. Als ik iets niet wil, als ik geen zin heb of als ik denk dat ik er niks aan heb. Ik zeg ‘ja’ wanneer mijn gevoel zegt dat ik dat moet doen, en als ik daar zin en tijd voor heb én vooral als mijn lichaam het aan kan, als ik zelf nog voldoende energie op voorraad heb. Ik moet nog heel veel leren, maar ik heb nu een veel rustiger gemoed, puur doordat ik vaker ‘nee’ zeg en voor mezelf kies en alleen energie steek in zaken die ik belangrijk vind. Ik heb gemerkt dat de wereld echt niet vergaat omdat ik ‘nee’ heb gezegd.

Tuurlijk zijn er nog altijd mensen die mij van vroeger kennen en het nog altijd niet begrijpen en anderen die een mes in mijn rug proberen steken of anderen die alleen met hun eigen gewin bezig zijn. Jammer, maar dat is het leven en vooral hun probleem.
Er zijn zoveel meer belangrijkere dingen. Zoals familie, vrienden. Liefde. En eten. Lekker eten, dat vooral. En dat schrijf ik nu, nu ik op streng dieet sta.

Als het mooi weer is, of gewoon als ik er zin in heb, kan ik nu gerust eens denken ‘Ik vind het wel goed. Ik neem vrij!’. ‘Vroeger’ kon ik het ook, maar met héél veel moeite en moest zelfs dat ingepland worden. En dan moest ik van mezelf de dag daarna gaan overcompenseren. Omdat ik die dag niks had gedaan. Dan voelde ik me heel schuldig. Nu kan ik zomaar met een boek op de zetel gaan zitten om dan na een paar uur te beseffen dat ik niet eens met mijn werk ben bezig geweest.
Schuldig voel ik er mij niet meer door. De dingen mogen en kunnen fout gaan, er zal echt niemand dood van gaan. Het is ok. Die lat minder hoog, het voelt als een overwinning.

Alles wat ik vroeger deed, was met veel passie, maar nog meer eigendwang. Nu doe ik alles wat ik doe of nog kan doen, met evenveel passie. Alleen de dwang is verdwenen. Wat een opluchting. Ik heb veel meer ademruimte. Leefruimte.

Ik hoef geen medelijden, want ik moest die burn-out krijgen om te zijn wie ik nu ben.
Tegenvallers en omwegen zijn soms juist goed. Juist daardoor kreeg ik een beter inzicht in wat ik wél wil. Niet al mijn dromen kan ik waarmaken, of tenminste nog niet. Ook ik moet realistisch zijn. Maar ook daar durf ik nu eerlijk in te zijn naar mezelf toe. Keuzes moet ik tussentijds soms aanpassen in het belang van mezelf of in het belang van diegene die ik liefheb of die van mijn portemonee.
Ik zal altijd moeten blijven oppassen dat ik niet in valkuilen trap, maar ik signaleer veel sneller dat ik mijn grens heb bereikt.
Ik heb geleerd dat ik vooral trouw moet blijven aan mezelf, wat mij motiveert of inspireert.
Ik heb geleerd dat ik twee kanten heb. Een harde, go-getter kant en een zachte, liefdevolle kant. Ik probeer nu beide te voeden zodat de ene kant niet schever groeit dan de andere.

Ik wilde dit stuk al heel lang schrijven en toch heb ik lang getwijfeld of ik mijn verhaal wel de wereld in zou sturen. Want ik ben echt niet de sterke, moedige vrouw van wie iedereen beweert dat ik ben. Ik ben gewoon een vrouw die haar onzekerheden heeft en die kwetsbaar is.
Door dit nu te schrijven en te publiceren, maak ik me nog kwetsbaarder en kan dat vreselijke monster onder het bed, me nog altijd naar beneden sleuren. Iedereen die in mijn leven is, of nog gaat komen, weet nu waar ik mee zat, zit en altijd mee zal kampen. Het is het gevoel van springen en opgevangen worden of springen en te pletter storten. Iedereen trekt zich aan wat anderen van ons denken. Er gaat geen dag voorbij dat wij niet beoordeeld worden, is het niet door anderen, dan door onszelf.

Hier ergens boven was ik goed bezig met de dingen te relativeren en nu bots ik terug op een oud zeer dat meer dan ooit realiteit is.
Maar ik wil echt niet meer in het strafhoekje staan, want delen is fijn. Als het mijn imago schaadt zegt het meer over de wereld waar we in leven dan over mij.
En hopelijk kan ik met wat ik heb geleerd inspireren zodat ook anderen een beter evenwicht kunnen vinden. Het voelt als een pleister van een bijna genezen wonde trekken. Het doet verdomd zeer als dat kleverig vodje van je huid wordt getrokken. Iedereen ziet nu mijn litteken op mijn naakte huid. Gelukkig ben ik niet perfect, want net die perfectie heeft mij uitgeput, bijna gesloopt.

Vind je het fijn om dit te lezen of herken je jezelf hierin? Laat gerust een reactie achter.

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!