Paris part 1: “la vie Parisian.” Aznavour, Piaf…..La vie en rose et après bonne nuit

April 7, 2014 No Comments

Paris part 1: “la vie Parisian.” Aznavour, Piaf…..La vie en rose et après bonne nuit

April 7, 2014 No Comments

Estimated reading time: 28 minute(s)

Tour Eiffel

In deze blogpost laat ik jullie Parijs zien zoals ik die in mijn 3 veel te korte dagen daar heb geleefd en ervaren. Deze stad heeft het een en ander bij mij losgemaakt, het duurde dan ook even voor ik het allemaal in woorden kon omzetten want hoe kan je sfeer en verleidingen, gestolen momenten uit vervlogen tijden, kleine en grote pleziertjes en immense schoonheid proberen vastgrijpen en over opscheppen.

Je kunt geen boek over Parijs openslaan of in de inleiding wordt verwezen naar de vele Franse Chansons d’Amour, romantische plekjes en de vele films gemaakt over en in Parijs waar de liefde en de romantiek centraal staat. Heb heel even met de bekende fotograaf Leo Novel, die in Parijs woont en werkt, mogen spreken en volgens hem zou Parijs nog mooier zijn als de Parijzenaars zo mooi waren als hun stad. Ik ben niet echt met die Parijzenaars in contact gekomen, maar wel met hun metropool. En mijn korte trip staat in mijn hersenpan gegrift.

Parijs divers

Er zijn genoeg reisgidsen waarin over de bezienswaardigheden van Parijs wordt opgeschept zodat je kan gaan dromen. Maar ik wil geen post schrijven over deze bezienswaardigheden, al kan ik daar af en toe niet omheen, ik wil schrijven over hoe ik Parijs heb ervaren. Parijs als de stad der liefde, de stad van het licht…. Nu daar spat mijn droom al even uit elkaar want als je ‘s avonds van de platgetreden toeristische routes afwijkt, is het behoorlijk scary donker en moet je uitkijken niet in een gips te belanden… Of misschien komt het gewoon omdat ik – 1 week nadat ik uit mijn gips mocht – nog steeds niet echt stevig op mijn voeten sta… Nee, ik ga toch maar liever verder dromen over het mekka van de kunstenaars, de stad van de geleerden en intellectuelen, de stad van de flaneurs. Ah, Parijs. Zijn kathedraal, zijn pleinen, zijn gevels, zijn musea. Maar ook: zijn bruggen, zijn parken, zijn steegjes, zijn hoekjes, het is gewoon liefde, passie en verleiding.

Zelfs de clochards, die je in elke hoek, in elke straat tegenkomt, passen in de samenvatting van deze 3 woorden. Hoe ik ook geraakt werd door hun moeten leven op straat, leven in pure armoede, in een van de meest mooie steden, maar zeker niet leven zoals ‘God in Frankrijk’, hoe meer ik mij Parijs zonder hen niet kon voorstellen.

Ik hoop dat u door het lezen van deze blogpost gevoelig wordt voor de sfeer en de verleidingen van deze stad. Een Parijs dat bestaat uit gestolen momenten uit vervlogen tijden. Een Parijs waar u kunt genieten van kleine pleziertjes en immense schoonheid. Deze veelbezongen, fraaie stad aan de Seine, houdt ieder jaar duizenden bezoekers in haar ban. Henry James schreef eens; “Parijs is de grootste tempel die ooit is gebouwd ter ere van materiële geneugten en de streling van het oog”. Hemmingway vond Parijs de feestzaal van het leven.

Kuierend door de straten kon ik het Parijs van Edit Piaf zo voorstellen. haar leven was in een waas van mysterie gehuld, zo is dat ook met Parijs. Achter elke hoek, op of onder een brug, altijd ontdek je grootse en kleine dingen die zorgen dat je van de ene verbazing, verwondering en bewondering in de andere valt. Non, je ne regrette rien.

Clochard

Parijs staat vol met bruggen. Clochards slapen er onder, vrijplaats voor verliefde stelletjes, inspiratiebron voor schrijvers en kunstschilders en een schuilplaats voor de regen. De oudste brug is de Pont Neuf, de meest versierde brug is de Pont Alexandre III. Een andere prachtige brug is Pont de Bir-Hakeim met een bijzonder uitzicht op de Eiffeltoren, als je de lange wandeling langs de Seine richting Eiffeltoren maakt, loop je onder de prachtige loopbrug Pont de l’Archevêché die het Louvre verbindt met de Bibliothèque Mazarine. Als je naar boven kijkt, lijkt die bijna te bezwijken onder de duizenden hangsloten, vastgeketend aan de hekken. Bij het hangslot hoort een prachtig liefdesverhaal. In Frederico Moccia’s boek ‘Ho Voglia De Te’ (Ik wil jou), wordt beschreven hoe de hoofdpersonages – volgens een oud gebruik – elkaar eeuwige liefde zweren door aan de Milvio burg in Rome een hangslot vast te maken en de sleutels in de Tiber te werpen. Zo zouden zij zijn gezegend met de eeuwige liefde. Heerlijke, romantische gedachte dat mensen nog zo in de liefde geloven.

Nog even je schoenzolen verder afslijten, en je komt aan de kaarsrechte zichtlijn vanuit het Louvre, de pyramide van Pei, de koninklijke tuinen – de Tuilerieën – (probeer een stoeltje te bemachtigen aan ėén van de fonteinen en je weet onmiddellijk waarom ‘Paris always a good idea’ is), de obelisk op de Place de la Concorde, de Champs Élysées en de Arc de Triomphe met op de achtergrond de Grande Arche de la Défense. Er is op deze planeet geen mooier architecturaal geheel dan die van de Arc de Triomphe naar het Louvre leidt en van de Madeleine naar het Palais Bourbon.

Daar ergens staat ook de Eifeltoren, hėt icoon van Parijs. Een overblijfsel van een wereldtentoonstelling. In de meer dan honderd jaren van zijn bestaan verguisd en verheerlijkt. Maar de toren is een onmisbaar onderdeel van de Parijse skyline. Middelpunt van ontelbare foto’s en schilderijen en de rode draad in even zo vele chansons. Het onbekende van deze toren is, dat onze vriend Gustave Eiffel helemaal niet aan de basis ligt van dit symbool van Parijs. Het waren twee ingenieurs; Kœchlin en Nougier die op het idee kwamen een heel hoge ijzeren toren te bouwen. Eiffel kocht het brevet van hen en paste het aan. Meneer Eiffel werd er schatrijk mee. “Les arts et métiers”. Nee, wij hebben de traditie niet gevolgd en geen hartje gemaakt met onze handen om er dan een foto van te maken, wij hebben gewoon genoten.

De prachtige zuilengalerij, die loopt van de Rue Rivoli tot aan de Place de la Concorde is nog zoiets waar je je loopt te vergapen. Als je eronder loopt te flaneren, kom je weer de gekke smeltkroes die Parijs is, tegen… het chicste hotel naast het meest kitche souvenierwinkeltje lijkt heel normaal. Het enige gemeenschappelijke dat ze hebben, je mag van beide geen foto’s nemen.

Ik van de manier waarop mijn vriendin Sofie en ik door Parijs zijn gekuierd, gelopen, gewandeld, gelegen, gezeten en de sfeer hebben gesnoven. Buiten de benenwagen is de metro van Parijs een geweldig middel om van A naar B te geraken. Waar en hoe lang je ook wandelt, verdwalen is onmogelijk. Je komt altijd wel weer een metrostation tegen waar je de metro kunt nemen naar je volgende bestemming. Nogal evident als er zo’n 385 stations zijn. Heel makkelijk te begrijpen hoe de 211km boven- en ondergronds in elkaar verweven zijn. De stations, op de metro, het zijn zo’n dankbare plaatsen om te fotograferen.

Nog een andere manier zijn de fietsen die je bijna op elke hoek van de straat kan huren. Ik heb het even opgezocht en er staan er zo’n 20.000 ter beschikking. Toen ik het eerste keer zag dacht ik, met die gekke toeterende en kamikaze Parijse autobestuurders, dat het pure zelfmoord is als je op zo’n tweewieler door de stad zou fietsen. Het viel me op dat de fietspaden niet allemaal langs de boulevards lopen, maar u naar de meest uiteenlopende verrassende, schilderachtige, stille of landelijke plekjes van Parijs brengen. Je kan zelfs een Nederlandstalige gids inhuren om met je mee te fietsen, zeker iets wat ik gedachte wil houden.

De stad is dè plek waar liefde, poëzie, schoonheid en schone kunsten hand in hand gaan. Montmartre het spreekt tot de verbeelding, bohémien enzo… Maar daarvoor moet je ‘klimmen’ naar de ‘top’ van Parijs. Als je naar boven wandelt merk je dat Parijs niet alleen de stad is van de man met de baret op het hoofd, de Gauloise in de mond (er wordt in Parijs heel wat afgerookt) en een baguette onder de arm. Allerlei nationaliteiten mengen allerlei kleuren, accenten en gebaren dooreen. Een Afrikaans, Aziatische en Europese smeltkroes.

En dan kom je hoog op de ‘berg’. De Sacre Coeur nodigt je, ondanks de lange wachtrij, uit om je even onder te dompelen in pure schoonheid, alleen jammer dat als je binnen bent, je je toch van het geluid van de horde toeristen moet afsluiten om van het monumentale en goddelijke te genieten. Gelukkig was er op de trappen buiten weer een straatmuzikant die het nooit tot ‘The Voice’ zal schoppen, maar zijn hemelse muziek bracht me in vervoering om zo over de daken van Parijs vliegend weg te dromen. Van devine naar bohémien: Montmartre! Het heeft nog steeds een dorpse sfeer ondanks de invasie van toeristen. Achter de Sacre Coeur ligt La Place du tertre, het domein van souvenirwinkeltjes, slechte restaurants, snelle portrettekenaars en drommen toeristen. De schilders die nu zo ijverig en bohémien hun best staan te doen zijn vooral erg commercieel ingesteld. Gek genoeg toen ik door de kleine straatjes liep, vond ik dat Montmartre de invasie van toeristen toch nog goed heeft overleefd. Ik werd getroffen door de charme van deze wijk, met zijn romantische trappen, pleintjes en gevarieerde architectuur. “Was sich liebt neckt sich” zeker.

Kuitspieren trainend terwijl je terug naar beneden loopt, werd ik getroffen door de charme van de wijk met zijn romantische trappen, pleintjes en de o zo erbij horende huizen.

En dan de Moulin Rouge, wie kent niet de verfilming van Baz Luhrman’s ‘Moulin Rouge’. De film werd zelfs bekroond met twee Golden Globes en genomineerd voor acht Oscars en speelt zich af rond de beroemde gelijknamige Parijse nachtclub tijdens de Belle Époque in de jaren negentig van de negentiende eeuw. Echter wij hebben het in het daglicht mogen aanschouwen en dan moet je toch al heel veel fantasie hebben om die grandeur te zien. Als er 1 stad met zulk, ik durf bijna zeggen, goedkoop kartonnen decor, mee wegkomt, is het wel Parijs.

Moulin Rouge

Ja, ik geef het toe, ik ben hopeloos verliefd op deze stad, want Parijs is een stad die alles in overvloed heeft, grootsheid en glorie, rijkdom en macht, traditie en temperament, esprit en nonchalance, Savoir Vivre! Dat Parijs een vrouw is, daar kan geen misverstand over bestaan: Mistinguett zong het al: Paris c’est une blonde, qui plâit à tout le monde.

Niets mooier dan deze blogpost te eindigen met de visie van de creatieve geest van Marc Jacobs, creatief directeur van Louis Vuitton sinds 1997. Hij is gezichtsbepalend voor de avant-gardistische visie en de hedendaagse stijl van een van de grootste bedrijven in fashion van de 21e eeuw. Fashion, iets waar Parijs groots in is, maar die aan mij – voor deze ene keer – helemaal aan mij is voorbijgegaan. En nee, ik heb er geen spijt van, want hoezeer ik ook van mooie kleding hou, ik hou nog meer van ‘mooi’…. Parijs.

What is a journey?

A journey is not a trip

It’s not a vacation

It’s a process, a discovery

It’s a process of self- discovery

A journey brings us face to face with ourselves

A journey shows us not only the world

but how we fit in it

Does the person create the journey

or does the journey create the person?

The journey is life itself

Where will life take you

 

 

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!