Koppen tellen op San Marco

August 14, 2018 No Comments

Koppen tellen op San Marco

August 14, 2018 No Comments

Estimated reading time: 52 minute(s)

Na een eerste nacht op Venetiaanse bodem, sta ik te popelen om het oude Venetië te ontdekken. Binnen drie minuten staan wij bij de halte voor de waterbussen: de voornaamste vorm van vervoer in deze stad op het water.

Salve Venezia! We betreden de Dogenstad via de grote poort, het Canal Grande. Naarmate onze boot de stad nadert lijkt het alsof een wazige prentkaart scherper wordt gesteld. Ik ben geslagen van de hand van een door een Venetiaanse meester geschilderde God, omdat er teveel indrukken tegelijk op me afkomen: het geluid van de pruttelende watertaxi’s, het gekwetter van duiven, meeuwen, gidsen en toeristen, de glinstering van de zomerse zon op het groene water van het Canal Grande dat zich als een statige waterslang in een sierlijke S naar San Marco slingert.  Ik heb het gevoel van een grootse entree door het Grand Canal langs palazzo’s en panden die geheime grootse feesten doen vermoeden. Wat een luxe!  Ik ben de hele dag in Venetië! Wauw!

Foto @knwilati
Foto @lifeofsabin
Foto @danorst

De hoofdstraat van Venetië is vier kilometer lang, dertig tot zeventig meter breed en dik vier meter diep. Het kanaal slingert zich in twee bochten door de stad.  Op het water lijkt het wel spitsuur.  Het is een gewemel van vaporetto’s, watertaxi’s, brandweer- en politieboten, dappere kano’s en daartussen gondeliers die hun boot in de met houten palen afgebakende aanlegplaatsen manoeuvreren. Een cruiseschip schuift de lagune binnen. Langzaam, wellicht om de golfslag die de stad al eeuwen bedreigt, tot een minimum te beperken.

Eenmaal aan land vormen de mieren een mierenhoop. Ze krioelen door de stegen met petjes en antennes met vlaggetjes eraan: toeristen met bermuda’s en camera’s. Het enige wat niet leuk is aan Venetië. Want verder blijkt alles zo betoverend als gehoopt.

Natuurlijk moeten ook wij onze citytrip beginnen met de verplichte nummertjes.  Dus vanmiddag naar het, volgens Napoleon, ‘mooiste salon van de wereld’.  U moet het mij maar vergeven, maar ondanks de overstroming, gelukkig zonder water, maar wel van mensen en duiven, maakt deze stervende lagunestad nu al een onuitwisbare indruk en zal ik dus wellicht vervallen in platitudes.

Tussendoor moet dit toch even van mijn hart:

Wat is dat toch dat je je in buitenlandse steden soms bijna gedwongen voelt de plaatselijke cultuurtempels af te strepen? Heb jij dat ook? Zijn het verplichte nummers of zie jij juist reikhalzend uit naar de Hermitage? En dat terwijl ik thuis bij het woord ‘schilderen’ allereerst aan mijn raamkozijnen denk.

Via getyourguide hadden we al in mei wat tickets gekocht, dus kon ik er niet onder uit … maar eerlijk, als ik nu hier ben en al dat moois aanschouw, zou ik straks net zo lief ergens op een brug een ijsje gaan eten.  Zelf heb ik naast musea al heel wat kerken en moskeeën bezocht.   Ik vond het mooi en interessant en heb er heus veel van opgestoken. Maar ik herinner me van Java vooral de Bromo vulkaan en van Parijs die markt op zondagochtend, waar de omwonenden samen chansons gingen zingen en er een vrolijk dansje bij maakten.

Wat vindt u? Zijn musea in den vreemde een must voor u, en waarom, of waarom niet? Ben ik een cultuurbarbaar als ik liever lekker op een terrasje zit? Heeft u weleens tegen uw zin langs een rij kunstwerken gesjokt?

 

Back to reality. De ijsjes zijn voor later en de cultuurbarbaar in mij is vandaag in het hotel gebleven.  Mede dankzij het feit dat die tickets al betaald zijn… maar ook omdat mijn weetgierigheid het toch maar weer overneemt en ik de kroonjuwelen van deze stad wil zien.

Dat denken ook de biljoenen andere mensen die, op net HET moment dat ik er ben, net hetzelfde geniale idee hebben. Het oude Venetië bezoeken staat gelijk aan een dagje pretpark, in hoogseizoen, met een temperatuur van 35 graden, waar je voor zowat alles uren staat aan te schuiven. Dubbel feest als je na een volledige dag aanschuiven de binnenkant van een gebouw hebt gezien. Indien blokrijden voor voetgangers ooit het daglicht gaat zien, gaat het naar alle waarschijnlijkheid op het Piazzi di San Marco worden uitgevonden. Een bonte collectie lichaamsgeuren en bulderende gidsen zorgen ook voor een simultane verstoring van je gehoor en je reuk, kwestie van het pakket compleet te maken.

Ik geef u tussendoor even een ‘wist je datje… ‘ San Marco het enige plein in Venetië is? In Venetië wordt, wat in andere steden piazza wordt genoemd, campi genoemd (Campo San Polo bijvoorbeeld) en wat andere steden ‘via’ (straat) noemen, noemen Venetianen ‘calle’.  Het San Marcoplein is de enige uitzondering op de regel en de naam in het Italiaans is ‘Piazza San Marco’.

De Rialtobrug, de Ponte di Rialto één van de meest bekende bezienswaardigheden in Venetië, maar toch kom je er eigenlijk een beetje per ongeluk aan.   Wij, in elk geval:  ‘Dit is het. We zijn op de Rialto. ‘ ‘Nee, we er zijn niet.’  ‘Ja we zijn er !’  De verwarring is makkelijk te verklaren. Er zijn niet veel uitgestrekte loopbruggen langs het Canal Grande, dus de kans is groot dat je via enkele van de lange smalle straatjes van Venetië bij de brug aankomt.  Door de drukte kan je maar een aantal stappen, tussen nog meer gebouwen, vooruit zien. Opeens beklim je de trappen – en dan realiseer je je pas dat je op de top van de beroemde Rialtobrug staat.  Terwijl ik, boven op de brug, op de achtergebleven vriendin wacht, zie ik de hele wereld voorbij komen – inclusief de minder aantrekkelijke gezichten van het toerisme: Amerikaanse studenten die proberen te spugen op voorbijvarende boten, zakkenrollers die hun leven van misdaad beproeven, ruziënde stellen,  bejaarde mannen die de ijdele hoop hebben hier een buitenlandse vrouw aan hun lijstje van veroveringen toe te voegen… 

De vriendin bleek omsingeld en dus gegijzeld geweest te zijn door duizenden Chinezen … ik heb het haar vergeven dat ik boven op de brug op haar heb moeten wachten.

Alleen al de verhalen over de Rialtobrug. Vroeger was deze brug van hout en het verhaal gaat dat toen deze instortte, meerdere architecten zich aan het ontwerp van de nieuwe brug waagden. Op één briljante architect na kreeg niemand het voor elkaar om zo’n enorme stenen brug  (48 meter lang en 22 meter breed, waarvoor 12.000 palen in de grond werden geslagen) te bouwen. Deze architect kreeg echter hulp van de duivel en in ruil voor het afmaken van de brug kreeg de duivel de eerste levende ziel die over de brug zou lopen.
De architect wilde natuurlijk niet dat iemand zijn leven moest geven voor de brug, dus hij bedacht een list: Zodra de brug af was, zou hij een jonge haan over de brug laten lopen. De duivel kreeg echter lucht van het plan en ging op bezoek bij de zwangere vrouw van de architect. Hij vertelde haar dat haar man haar nodig had in de werkplaats, aan de andere kant van de brug…
Het kind in de buik was de eerste ziel die de brug overstak. Het schijnt dat de geest van het kind nog jarenlang bij de brug rondzwierf.

Ooit was de Rialtobrug het commerciële hart van het machtige Venetië, waar evengoed oosterse zijde en specerijen als westers hout en koper verhandeld werden en waar ‘s avonds verleidelijke courtisanes rondhingen op zoek naar een rijkelijke prooi.  De Rialtobrug is één van de plekken die ik, als ik een keuze had, liever zou vermijden. Echt te veel toeristen. Je kunt niet eens lopen, maar schuifelt een beetje naar voren. En zo schuifel je ook de Rialtobrug over. Waar je het betere ellenbogenwerk nodig hebt om een van de winkeltjes te bereiken, waar je er vervolgens achter komt dat die weinig te bieden hebben.  Behalve als je van kitch en rommel houdt zijn de winkeltjes niet echt spannend. Mijn portemonnee blijft dicht, maar als ik het zo bekijk wisselt hier toch veel geld van eigenaar.   Zouden de Chinese toeristen zich realiseren dat het souvenirtje dat ze hier kopen gemaakt is in China?

De onvoorstelbare hoeveelheid bezoekers kunnen we even ontlopen als we naar de rechterbalustrade van de brug gaan, achter de winkeltjes aan de rechterkant. Om de een of andere reden gaan de meeste toeristen naar de balustrade aan de andere kant van de brug.  Wellicht omdat een mooi uitzicht op het Canal Grande geeft. Een beroemd uitzicht. Maar aan de rechterkant is het uitzicht op het kanaal der kanalen zeker niet minder. Het is in ieder geval leuker, omdat het daar rustiger is. Je kunt er rustig rondkijken zonder weggeduwd te worden door een Amerikaanse toerist met een veel te groot fototoestel. Maar na een half uurtje waren wij er wel uitgekeken, en moesten we ons weer tussen de vele toeristen wringen.

Aan de voet van de beroemde Ponte di Rialto vindt elke ochtend de grootste vis- en groentenmarkt van Venetië plaats, de Mercato di Rialto. Waar vroeger stoffenhandelaren en goudsmeden hun waren verkochten, zijn het nu de eigenaren van de groente- en fruitkramen die ons betoveren met hun kleurrijke paprika’s, donkere aubergines, artisjokken, perziken en ander lekkers.

Hoe indrukwekkend de Rialtobrug ook moge zijn, deze markt is zoveel interessanter.  Het is druk met koks en oude Venetiaanse huisvrouwen.   Het is het hier echt overspoeld met kleur, geluid en de geur van de zee.  Als extraatje is het zo leuk om te zien hoe eigenaren van restaurants en kleine buurtwinkeltjes  hier hun inkopen komen doen: ze meren aan met hun eigen bootje, kiezen kistjes vol kleurrijk lekkers en vervoeren dit met steekwagentjes naar de boot en gaan dan weer het water op…

Veel bekende films zijn in Venetië opgenomen, waaronder drie films van James Bond waarbij James met opgevoerde gondels door de ‘canali’ vaart en onder Ponte di Rialto. Of hoe jaloers ben ik op Michael Caine, die in de film Youth helemaal alleen over het onder water gelopen San Marco stapt.  Aan ons gewone stervelingen is dit niet gegeven, zo helemaal alleen…

Verderop botsen we op een bijzonder brugje, de ‘Ponte de le Tette‘ of in de volksmond, ‘het tettenbrugje’.  In de zestiende eeuw heeft Venetië deze wijk bij decreet uitgeroepen tot officiële rosse buurt.  Ongeveer 11.000 dames werkten toen in de sector.  Dit was ongeveer 10% van de toenmalige bevolking.  Casanova was een frequente bezoeker van de wijk.  De Venetiaanse prostituees toonden op dit brugje hun boezem om klanten aan te trekken of om de homoseksuelen tot andere inzichten te verleiden.  Vandaag ligt er alles onschuldig bij en merkt men hier niets meer van dit roemruchte verleden.

Dan maar naar de plek waar we door een zwerm duiven worden verwelkomd.   Het San Marco-plein, genoemd naar de patroonheilige van Venetië, Marcus, steelt overduidelijk de show met pareltjes van monumenten als het Dogepaleis, de San Marcobasiliek, de Campanile en de oudste Venetiaanse bar ‘Caffè Florian’.


Op het opvallend grote (ik was daar echt verbaasd over) Piazza San Marcoplein tussen de duiven en Chinezen heb ik naar de meest iconische gebouwen staan ‘gapen’. Terwijl ik een toeristische Chinese selfiestick uit mijn oogkas draaide bewonderde ik de machtige klokkentoren Campanile van Venetië, het Palazzo Ducale en natuurlijk de basiliek van San Marco. Eén en al pracht vanbuiten én vanbinnen.

Hoeveel voeten zou de gegeerde San Marco-wijk per dag niet te verwerken krijgen? Ik stel me het bezoekersaantal in deze favoriete zomermaanden voor en reken er een net gearriveerd cruiseschip bij met enkele duizenden passagiers. Ik kan me inbeelden dat in tegenstelling tot de hongerige duiven op het San Marco-plein, de Venetiaanse bewoners er soms minder gelukkig mee zijn.

‘Gapen’, misschien toch niet zo’n goed idee met al die duiven rond mij.  Duiven horen al eeuwen bij Venetië. In de zeventiende eeuw liet het bestuur van de Venetiaanse republiek grote hoeveelheden duiven los, die dan door de bevolking werden gevangen en gebraden.

Toeristen komen, toeristen gaan, maar de duiven op het San Marcoplein blijven bestaan. De gevleugelde dieren zijn de permanente bewoners van het San Marcoplein. Het aantal duiven is wel flink afgenomen. Vroeger liep het aantal duiven op de Piazza San Marco op tot wel meer dan twintigduizend, terwijl er nu gemiddeld nog geen duizend duiven te vinden zijn op het middeleeuwse plein. De reden is dat het stadsbestuur van Venetië al in 1995, om hygiënische problemen te vermijden, het aantal duiven permanent sterk wilde verminderen.  In 2008 constateerde men dat de duiven al jarenlang een plaag voor de stad waren omdat ze de toeristische trekpleisters vervuilden.  Er werd een verbod uitgevaardigd om duiven te voeren op het San Marcoplein. Hiermee verdwenen ook de stands die duivenvoer verkochten en uiteindelijk ook een groot deel van de duiven. Onze gevederde vriendjes vonden op het San Marcoplein niet genoeg eten meer en weken daarom uit naar andere plekken op de Venetiaanse eilandjes.   De dierenliefde à la Disney moest wijken voor de noodzaak hard in te grijpen.  Je zal maar verantwoordelijk zijn voor het onderhoud van de architecturale monumenten.  Ik ben geen duivenliefhebber, maar ben wel blij dat er genoeg overblijven om het schilderachtige uitzicht hier te behouden.

Niet alleen de duiven geven de reinigingsdiensten veel werk.  Ook goed bedoelde massa-manifestaties hebben een keerzijde. In 1989 gaf het gemeentebestuur aan Pink Floyd groen licht om een concert te geven vanop een ponton dat dreef voor het San Marco-plein.

Een paar honderduizend fans kwam erop af. Wish I was there. Enkele hooligans richtten schade aan aan het dogenpaleis. De organisatoren hadden niet  ingeschat dat zo’n mensenzee ook flink wat afval achterlaat. Het dogenpaleis mocht achteraf een flinke restauratiebeurt ondergaan en het gemeentebestuur mocht aftreden. Collateral damage.

Om geen hoogtepunt van het San Marcoplein te missen, moet je ook een waardige foto hebben van de Campanile van Venetië. Het groene dak van de klokkentoren en de gouden engel op de bovenkant van de toren moet je zeker vastleggen op camera. Tot uw dienst.

Het Dogepaleis oftewel het ‘Palazzo Ducale’ heeft een grote indruk op ons gemaakt.


Vanaf het moment we over het beroemde San Marcoplein richting het water liepen, stond daar het prachtige paleis te schitteren in de zon. Maar vanaf het moment dat we de imposante vertrekken en hallen van binnen hebben zagen, viel onze mond open van verbazing.

 

Het Dogepaleis was het onderkomen van de heersers van Venetië. Dit  Dogepaleis is een meesterwerk van gotische kunst. De hoofdingang is de Porta della Carta met daarboven de Doge Francesco Foscari die voor de Leeuw van San Marco knielt.

Het interieur van het Palazzo Ducale is werkelijk prachtig. Bijna elke muur en veel plafonds zijn versierd met onbetaalbare kunstwerken. Glinsterende staatsbureaus, hofzalen, balzalen en majestueuze trappen moesten indruk maken op buitenlandse ambassadeurs en weerspiegelden de macht, rijkdom en pracht van de Republiek van Venetië. Maar bieden tegenwoordig nog steeds ontzag en inspiratie aan de vele bezoekers.  Barok tegen het plafond.  Barok tegen de wanden.  Barok links.  Barok rechts.  Overdaad schaadt heb ik wel eens gehoord maar dat gold blijkbaar niet in die periode..

De heersers van Venetië waren, over het algemeen, geen lieverdjes. Tegenstanders mochten een laatste tocht maken over de ‘Brug der Zuchten’ of ‘Ponte dei Sospiro’.  Ze werden uit de rechtszaal naar hun cellen geleid.  Wanneer de veroordeelde over de brug liep was dit het laatste moment dat hij via de raampjes op de brug hun laatste blik op hun vrijheid én het daglicht zou zien. Aan het eind van de brug was de toegangspoort van de gevangenis met geen weg terug.  De veroordeelde, op weg naar de, kille en vochtige, kerkers, zelf wist  dit maar al te goed en er werd dan ook heel wat afgezucht op deze brug.  De kerkers liepen trouwens heel vaak onder water, wat gelijk in een klap de overbevolking in de gevangenissen oploste.  Onder meer Galileo Galilei en Giacomo Casanova keken hier nog een keertje naar buiten voordat ze in de vochtige kerkers werden opgesloten.

Die brug ligt aan de achterkant van het paleis en staat nu voor iets heel anders. Een romantisch koppel dat onder de brug kust kan rekenen op eeuwige liefde.

 

Casanova: ca-sa-no-va (de; m; meervoud: casanova’s): 1) Rokkenjager, versierder. Aldus de Van Dale over de casanova, een term afstammend van een échte rokkenjager: Giacomo Casanova. Althans: dat is wat wij weten, maar wie was deze man eigenlijk en zijn de verhalen wel waar?

Casanova’s naam is synoniem geworden voor een rokkenjager, een versierder, een vrouwenverslinder, de verpersoonlijking van de verleidingskunst … maar hoe is dat zo gekomen? Was hij echt de opperplayer van zijn tijd? Wellicht wel, wellicht niet, maar vast staat dat hij er wel pap van lustte. Dit weten wij niet alleen uit zijn eigen memoires, maar ook uit beschrijvingen van derden. Giacomo Casanova was namelijk een naam die nogal eens over de tongen ging. Het is maar voor zeer, zeer weinigen weggelegd: dat je op basis van jouw gedrag of prestaties een eigen term krijgt.

Om ons heen de gniffelende toeristen met hun oh la la-lachjes. Die Casanova toch. Die had er natuurlijk een potje van gemaakt. Die zal hier wel gevangen zijn gezet om wat hij met de vrouwen had uitgespookt. In werkelijkheid was hij opgepakt omwille van zijn andere hartstocht: occulte praktijken. Giacomo Casanova had ook een donkere kant, althans: zo werd die in de 18de eeuw gezien. Boze tongen zorgden ervoor dat hij in 1755 gevangen werd genomen wegens libertinisme, atheïsme, occultisme en vrijmetselarij.  Er wordt beweerd dat Casanova onderdeel was van de illustere, mysterieuze Illuminati.  Het was veel kwalijker dan zijn libertijnse levenswandel, die in het Venetië van toen eerder regel dan uitzondering was.

Met behulp van een corrupte bewaker, een medegevangene (die als priester ook een paar stoute dingen had gedaan) en een aan elkaar geknoopt dekbed wist de onruststoker, na 15 maanden te ontsnappen. Er doen verschillende versies de ronde over hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen … Feit is wel dat zij met de eerste de beste gondel beide mannen de aftocht uit Venetië afbliezen.

Het verhaal van de ontsnapping ging van mond tot mond en binnen no-time kende ook de rest van Europa het verhaal van Giacomo Casanova. Dit gaf hem veel aanzien, waardoor hij zijn verleidingspraktijken in andere landen kon voortzetten.

Al goud dat blinkt

Naast het Dogepaleis ligt een zo mogelijk nog indrukwekkender gebouw, de Basiliek van San Marco.  De San Marco basiliek torent letterlijk als een poortwachter boven het San Marcoplein uit. Een kasteel dat niet zou misstaan in een Duizend-en-één-nacht sprookje. Grootse koepels, bogen en torentjes, uitbundige decoraties en gouden mozaïeken geven de basiliek een oosterse mystiek.


Vanbuiten is de San Marco basiliek rijkelijk versierd met allerlei soorten duur marmer en de gouden torenspitsen schitteren je tegemoet.  Vanbinnen is het haast nog indrukwekkender… Gouden plafonds en gouden muren! De binnenkant van de Basiliek lijkt, met z’n 8.000 vierkante meter mozaïek met daarin 24-karaats goud verwerkt, wel uit goud gemaakt. Door haar weelderige ontwerp en gouden mozaïeken is het een statussymbool van Venetiaanse rijkdom en macht.

 

We wandelen naar het Canale di San Marco. De gondels liggen er aangemeerd. Tientallen eiken palen, die stevig in de slappe zandbodem van de Adriatische Zee zijn geslagen, bepalen het beeld van de oever.   We schepen in op de vaparetto, varen langs gebouwen in alle stijlen die de Europese architectuur heeft doorlopen. Paleizen glijden aan ons voorbij, met gevels van kantwerk of porselein, met vensters die gezelligheid uitstralen en deuren die op het water uitgeven. Bemoste trappen lijken mee te deinen met de golfslag van het kanaal en het voortstuwende water uit de lagune.

Voor we de rust van Murano opzoeken klimmen we nog even op,het dakterras van het prachtige Fondaco Dei Tedeschi. Luxeshoppen in het hart van Venetië met een spectaculair uitzicht:

Na 18.924 stappen, 14,3 km en 20 verdiepingen is het tijd om terug naar ‘huis’ te gaan.  De waterbus komt direct aanvaren en binnen 20 minuten stappen wij uit op Murano, waar wij worden verwelkomd door rust en stilte en een dromerige nacht tegemoet gaan.

 

 

Photo credits: Viv Humennyj, @loves_united_venice @dani_bi90 @ellenabolotova @leafclover78  @pinkines ,@soniafvr en Pieter Arnolli

 

 

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!