Koffiekletsen en toogpraat

August 14, 2018

Koffiekletsen en toogpraat

August 14, 2018

Estimated reading time: 27 minute(s)

BUON GIORNO CAFFE FLORIAN!

Zodra ik terug thuis ben wil ik  “The Talented Mr. Ripley”  terug bekijken om te zien of ‘mijn Venetië’ zo mooi was als in die film.
In één van de laatste scènes van de film heeft Marge koffie met Dickies vader in Caffè Florian op het San Marco-plein in Venetië. Die plek is nog steeds zo mooi (tenminste als je de toeristen kunt wegfilteren). Deze jonge ober stond in het café en onmiddellijk dacht ik aan de film en hoe dit “type” jongeman waarschijnlijk de afgelopen 100 jaar in Café Florian heeft gewerkt.

Natuurlijk, met een Starbucks of een andere koffietentketen is er op zich niks mis. Een ideale plek om op reis met een dampende cappuccino even je benen te strekken, je blog bij te werken, de krant te lezen of wakker te worden. Maar fameuze koffiehuizen van weleer hebben ook wel iets. Waar je de geur van ambachtelijk gemalen koffiebonen ruikt, waar je kunt wegzakken in antieke fauteuils onder een kroonluchter en waar een keurig geklede ober (vandaag droom ik er de gestileerde snor bij) je nog met u aanspreekt. Waar het drinken van een kopje koffie een aloud ritueel is en waar de koffie zelf een tweede viool speelt op de ceremonie van het serveren en nippen van het goedje. Zo’n plaats is Caffè Florian.

Van buitenaf zou je nooit vermoeden dat de kruimelige, afbladderende gevel één van de meest elegante interieurs van de stad herbergt. En terwijl de buitenkant een klassiek orkest, houten en lederen meubels en een doodlopend uitzicht op de kathedraal heeft, zijn het de knusse kamers aan de binnenkant die lonken.

Als spiegels het verstrijken van de tijd konden weerspiegelen.  Als de decoraties op de plafonds konden vertellen over verre tijdperken en als muurschilderingen de woorden vrijelijk konden laten stromen, wie weet welke intrigerende verhalen ze zouden vertellen over de vele bezoekers van Caffè Florian die zijn verleid door de fragiele schoonheid van Venetië, over de beroemde schrijvers en dichters uit alle delen van de wereld, die in de loop der jaren het café hebben gebruikt als een literaire leeszaal.  Of misschien zelfs over de soldaten van Venetië die, in 1848 tijdens hun de strijd tegen de Oostenrijkse bezettingsmacht, hun wonden lieten verzorgen in het café  dat voor de gelegenheid meer op een kampziekenhuis leek.

Hoewel vandaag de dag de plaats duidelijk wordt bezocht door toeristen, speelde het een grote rol in het culturele leven van Venetië. Caffè Florian in Venetië, die de deuren opende in 1720  heeft al eeuwenlang een aanzienlijke reputatie, die legendarische types als Goethe en Casanova aantrok. In Casanova’s tijd was Florian het enige café waar ook vrouwen mochten komen, waardoor de vrouwenversierder er vaak koffie dronk.

Omdat we de toeristen zo moedig hadden getrotseerd, vonden we dat we wel wat decadentie hadden verdiend.

 

Een blik op het menu met zijn astronomische prijzen mag dan wel een wake up call zijn wanneer ze de rekening van je 2 cappuccino’s onder de neus duwen. Welkom terug in de realiteit : Venetië is buiten proportie duur. 2 cappuccinos in micro-formaat ? Dat is dan 24€ aub. 2  biertjes? Geen enkel probleem, we deden er nog enkele ijsblokjes bij omdat het warm is .. dat is dan 36€ aub!

De tafels buiten zijn heel elegant, zo elegant dat je hier niet alleen de dure tafelservice moet betalen, maar ook een ‘muziektoeslag’ als de band speelt.  Deze muziektoeslag is per persoon!  We zijn echt niet gierig, maar gingen als echte Italianen naar de bar aan de achterkant, mét fluwelen krukken en geen tafeltoeslag.  Toemaatje ( en het kost niets extra) een prachtig uitzicht op de Bellini-mixvaardigheden van de barmannen.   En de band, die hoor je binnen net zo goed spelen.  We bestelden een glas rode wijn, een latte en een tiramisu. Ze brachten ons allemaal op een verzilverd bord, vergezeld van een waterkaraf en chips.  

Onbetaalbare momenten kunnen een prijs hebben en als je geniet van je koffie met uitzicht op San Marco weet je wat dat betekent. Maar het is niet alleen de koffie of het plein waar je bent, het is de oude man die voorbij struikelt en naar zijn stad kijkt met liefde, nog steeds, na een leven lang daar te zijn geweest.  Het is het gehaaste Italiaanse gesprek dat voorbijgaat terwijl de dagelijkse gang van zaken doorgaat.  Het is de essentie van wat Venetië is.  Ik realiseer me dat ‘s werelds duurste koffie op de een of andere manier toch onbetaalbaar kan worden.

Onder het genot van onze veel te dure drankjes slaan we de voorbijtrekkende toeristen gade. Over het plein flaneren ook twee agenten, in een onberispelijk uniform. Zij houden niet enkel de veiligheid in het oog, maar ook de klederdracht van de toeristen. Bikini’s en ontblote bovenlichamen worden onverbiddelijk tot de orde geroepen.

Een leuk fait divers: de allereerste plek in de wereld waar je een koffie tegen betaling kon gaan drinken was in Venetië, hier in Caffè Florian.  In eerste instantie was dit drankje voorbehouden aan edelen en dan nog wel uitsluitend voor mannen. Oorspronkelijk werd koffie als een geneesmiddel beschouwd en misschien is het dat nog steeds… dus de vele uitroepen ‘but first coffee’ zijn echt geen hersenspinsel.

 

Ik word, met een zucht van genot, meegevoerd in een andere eeuw, de tijd stroomt nauwelijks, de obers in prachtige uniformen, uiterst klassiek, onderdanig, de zorgeloze klanten aan de andere tafels en precies wanneer ik een manier vond om alle blikken van nieuwsgierige toeristen te vermijden, moet ik het toilet gebruiken. Verrassing … ik moet betalen. Ik bedoel, niet zoals de rekening die glamoureus hoog is, maar dat  je zelfs moet betalen voor hun toilet? Het is niet verplicht, maar er is een dame met een wreed oog…  Ik vermijd haar blik en denk aan mijn eigen zaken.

Als je verwend wilt worden in Venetië, raad ik deze plek aan. Het is een unieke ervaring. Het is duur, maar wat is goedkoop in Venetië? Het is tenslotte een van de oudste cafés ter wereld en ik word liever hier als een koningin behandeld dan als een bedelaar in andere cafés.

Dit piazza San Marco café is een levend museum van de Venetiaanse koffiecultuur, met een juwelendoos van een interieur daterend uit het midden van de 19e eeuw toen het werd gerestaureerd en opnieuw ingericht in de volledig over de top, luxueuze stijl die tot vandaag onaangeroerd bewaard bleef. Elk van de vier belangrijkste kamers zijn ingericht in een compleet andere stijl en hebben verschillende thema’s. Elke kamer is ingericht met originele marmeren tafels, stoelen en fluwelen bankstellen. Alle bogen op originele olieverfschilderijen ingelijst in sprankelend goud, schitterende verlichtingsarmaturen en details, waaronder bronzen beelden, houten lambrisering en versleten marmeren vloeren.

Onder al dit sprankelende pracht, zijn de kamers meer dan gezellig. Lage plafonds, intieme relatief klein ruimtes en zachte verlichting maken dit tot een plek waar ik voor altijd in wil blijven.  Het enige wat ik nog nodig heb is mijn korsetjurk en veren hoed.

Florian 0728615
FLORIAN CEILING
Florian 0728813
Florian IMG_0123-Version-2-1

 

 

Florian heeft een eigen speciale allure en Ik heb zo’n vermoeden dat hier de ware ziel van de stad hangt.  De sfeer is uniek.     Het gevoel van de bezoeker om naar een plaats vol traditie en een flinke portie goed gefundeerde trots, wordt waarschijnlijk gecreëerd door een mix van het antieke interieur, het zelfbewustzijn van de obers, de soepele klassieke muziek die onopvallend uit de luidsprekers stroomt, en zoals de houding vol ontzag van de andere gasten, terwijl ze het beroemdste café ter wereld bezoeken.

Met een geschiedenis van bijna drie eeuwen lijkt de tijd bij Florian stil te staan.

Deze koopman, excuseer toerist in Venetië, geniet nog heel erg na van de grandeur en de koninklijke behandeling. Je leeft tenslotte maar één keer.

 

Tussendoor heb ik nog het één en ander geleerd… een mens is echt nooit te oud …

Per me un caffè, per favore.

Tenzij je vlekkeloos Italiaans spreekt, volgt hierop zeker een vraag als antwoord. Meestal is de vraag: “espresso?”. Waarmee de Italianen eigenlijk ook in de fout gaan, want alle koffies die in een Italiaanse bar aangeboden worden, zijn ‘espresso’. De barista wil gewoon weten of je een kleine, Italiaanse, koffie wil of een ‘Americano’, het volume dat wij hier in de Lage Landen gewoon zijn.

Espresso slaat op de manier van het bereiden van de koffie. Espresso betekent ‘snel’. Bij deze bereidingswijze wordt het water snel door de versgemalen koffie geduwd, maximaal 17 seconden mag dat proces duren.

Daardoor krijg je een koffie vol aroma en met weinig cafeïne. Hoe vaak hoor je niet dat mensen denken dat je van espresso slecht in slaap kan geraken omdat ie ‘te straf’ is. Het tegendeel is waar, espresso bevat veel minder cafeïne dan het alternatief dat uit een percolator komt.

Over cappuccino, ook hiervoor gelden regels. Een cappuccino drinkt de Italiaan bij zijn zoet ontbijt, ten laatste om 11 uur, daarna mag je beginnen aperitieven. Het is dus not done om na het middag- of avondmaal nog een cappuccino te drinken. Wie echt niet zonder kan, kan eventueel een macchiato vragen, dat is een mini cappuccino.

Er zijn in het totaal ongeveer vijftig verschillende koffies die je kan drinken in een bar. Wie een koffie wil waarin je je lepeltje recht kan zetten, vraagt een ristretto, zelfde hoeveelheid koffie, helft van de hoeveelheid water. Een lungo is net omgekeerd, zelfde hoeveelheid koffie met dubbele hoeveelheid water.

Volgens Italianen is een ‘caffè in vetro’ nog lekkerder, een koffie aangeboden in een glaasje i.p.v. in een kopje. Geef mij maar een ‘caffè corretto’, met een scheutje grappa of iets anders sterks.

Natuurlijk heeft niet elke Italiaan een espressoapparaat in huis, als alternatief is er in elke huisgezin de bialetti, je kent dat apparaatje zeker, door een rooster waar de koffie in gelegd wordt, wordt het kokend water naar boven geduwd zodat het uit het achtvormige topje kan geserveerd worden. De productie gebeurt helaas niet meer in Italië en mijnheer Bialetti is ook al overleden. Als fait divers moeten jullie weten dat zijn as bij de begrafenis in een urne in de vorm van zijn apparaat aanwezig was.

Elk land zijn gewoontes: betaal eerst aan de kassa de koffie die je wilt bestellen. Neem je scontrino, ontvangstbewijs, mee naar de bar en zoek oogcontact met de barista. Drink je koffie staande aan de bar. Het is goedkoper, socialer en laten we zeggen, het is Italiaans.

Wat is hét mooiste koffiehuis dat jij ooit hebt bezocht?

 

xoViv

 

Foto credit: VivHumennyj, caffe Florian

 

 

 

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!