Het mobilettenballet.

July 27, 2015 No Comments

Het mobilettenballet.

July 27, 2015 No Comments

Estimated reading time: 13 minute(s)

Verkeersregels voor gevorderden en wist je datjes…

Vandaag dag 4 en terug naar Hanoi. En ik kreeg hier zowat een déjà vu. In Indonesië stond ik, voor het eerst, versteld van het perpetuum mobile. Troi oei (oh jee!).

In Belgie leert ieder kind hoe je de straat oversteekt: je kijkt eerst naar links, dan naar rechts en dan nog een keer naar links en als er geen verkeer aankomt, dan kan je oversteken. Komt er wel verkeer aan, dan wacht je op een geschikt moment om alsnog over te steken.

Hoe anders gaat dat in Vietnam. Of je nu in een grote stad als Hanoi bent, of in een kleiner plaatsje, het wemelt er van de brommers en scooters. Het zijn er zoveel, dat wachten totdat er even geen verkeer aankomt, ondoenlijk is. Dan sta je morgenochtend nog steeds te wachten. Je leven wagen door heel hard de straat over te rennen, is ook niet verstandig. De kans dat je je reis dan kan navertellen is niet overdreven groot. Hoe dan wel over te steken?

Langzaam want verkeersregels lijken er niet te zijn en de weg oversteken is een serieuze uitdaging. Maar het is zoals alles dat je gewend wil worden: try before you die. Je leert je eigen regeltjes in de kunst van het oversteken: nooit stoppen, bedachtzaam brommers trotseren, eerst aarzelend maar dan met versnelde pas, altijd oogcontact houden. Niet stoppen, blijven gaan. Ook niet te snel gaan en geen onverwachte bewegingen maken. Jij ontwijkt de brommers niet. Zij ontwijken jou, voor, achter en langs je. Tenslotte zijn geen verkeersregels, ook verkeersregels. De enige methode in de waanzin is dat ze stoppen bij rood licht, niet omdat het licht op rood staat, maar omdat er een politieagent op hoek staat.

De mensenzee op straat, gemotoriseerd of met de fiets: wie zijn ze, waar komen ze vandaan, waar rijden ze in eindeloze stromen naar toe? Zoef zoef, rood licht, groen licht, zoef zoef. Maar je raakt aan het ritmisch, bijna oneindig, getoeter gewend. Het lijkt wel of je zo een kijk krijgt op het dagelijkse leven van de doorsnee Vietnamees, pa, ma en kinderen op een brommer, families dicht tegen elkaar gedrukt, een riksja met een passagier voorop, een baby met een Amerikaanse vlag als sjaal. Voorbijzoevende mensen, bepakt en bezakt met ballonnen of een teddybeer, gemaskerd, ouderwets, modieus, van korte rok tot traditioneel wapperende ao dai, de Vietnamese tuniek, een jongetje in de armen van z’n vader of rechtop staand als een veldheer. Arbeiders, bedienden, kaderpersoneel, een kerel met drie honden, een eetkraam met neonlicht, een schoonheid in tijgerpak, gillende meisjes, een toerist, oorlogsinvaliden, Vietnamezen met schoenen of slippers, sandalen of blootsvoets. Voorbijsteken in een bocht over een volle lijn; geen probleem. Langs rechts voorbijsteken, geen probleem. Met 4 op 1 scooter zonder helm, terwijl er eentje borstvoeding geeft; geen probleem. Kortom een bedrijvig leventje, van ‘s ochtends tot ’s avonds en dat meestal voorzien van zonnebril, helm en modieuze mondkapjes. Zo helemaal ingepakt, omdat ze wit willen blijven. En ik maar bruin willen worden. Hier zit in veel deo’s en dagcreme whitening. Zo blank mogelijk blijven dus want als je bruin wordt dan werk je namelijk op het land of ben je dagarbeiders.

Het mobilettenballet, een oneindig spektakel.

Hanoi by night

 

Die helmen dat is nog zoiets, ze zijn verplicht, maar niet voor kinderen onder zes jaar. Begrijpe wie begrijpe kan. En de helmen je ziet ze in alle vormen en maten, van de stoere, weliswaar kleine Vietnamees met zijn US Army groene kleur inclusief de juiste sticker, dan wel een freel Vietnamees dametje met een hello Kitty helm, veel te klein, maar hij staat op haar hoofd. Doen alsof, die helmen dus.

Maar vergis je niet. De mensen hier zijn echt arm. Negeer de auto’s en de brommers. Die zijn alleen voor de happy few. De meeste mensen leven nog altijd in 1 kamer en slapen op de grond. Maar die duizenden brommertjes zoeven je dagelijks niet zomaar voorbij, want een Vietnamees zoekt vooruitgang en doet er, naast zijn normale baan, ook vaak iets anders bij waarmee geld verdiend kan worden. Onschuldige handel want een Vietnamees kant altijd wel iemand die precies dat heeft waar jij behoefte aan hebt.

Een Vietnamees wil het liefst langs de highway wonen, daar zit namelijk de business.

Hier mag je 40km/u binnen de bebouwde kom en 70km/u buiten de bebouwde kom. Dat is de snelheid wat wij hier zowat constant doen. Op de freeway mag je 120. Rij je te hard, kost je dat 2000000 dong oftewel 8 euro. Voor de doorsnee Vietnamees een hoop geld.

Soms zie je busjes wat harder rijden. Geen probleem want zij betalen de politie maandelijks een bedrag waardoor ze op een lijst komen. Ziet de politie hen, controleren ze die lijst en mogen ze hun portemonnaies dichthouden. Corruptie teelt hier zo erg is als de rijst. De regering heeft het proberen te verhelpen door het salaris van de politie te verhogen, maar dat heeft niet geholpen. Nochtans staat op corruptie een injectie en mag je het hiernamaals goedendag gaan zeggen.

The world is big and I want a good look at it before it gets dark. (J.Muir)

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!