Fira & donkeyshit

August 22, 2017 No Comments

Fira & donkeyshit

August 22, 2017 No Comments

Estimated reading time: 21 minute(s)

Stad op hoge klippen

Als je ergens ‘in den vreemde’ bent, moet je zeker ook naar de hoofdstad.  In Santorini is dat Fira. Van één van mijn instagramvolgers, Niklas Lindberg @lookup_photo, mocht ik volgende foto gebruiken in mijn blogpost over Fira.  Je ziet heel goed hoe de stad als een wit vogelnest 250m boven de steile kraterrand van de oude vulkaan ligt.  Prachtig toch!

Fira at the top. Thx Niklas Lindberg for this letting me use this photo. It’s awesome!

Daarboven was ik vandaag.  Daarboven ligt Fira, evenals Oia op de rand van de krater gebouwd, alsof een waterval van huisjes zo de zee in klatert.  Het stad-je lijkt met haar dramatische kliffen en smetteloos witte gebouwen wel ontsnapt uit een droom.  De krater, caldera, is volgelopen met water. Op de diepste plek is het zelfs meer dan 300 meter diep.

 

Eens je in Fira (vroeger werd het Thira genoemd), bent aangekomen is het een erg moderne stad. De hele Griekse crisis lijkt aan dit eiland compleet voorbij te gaan. Hier geen werkloosheid, maar het tegenovergestelde. ‘Stop het massatoerisme’, is het credo. Tussen 1 april en 1 november 2015 gingen maar liefst 636 cruiseschepen voor anker in Santorini. Die dropten rond de 790.000 dagjesmensen, soms wel 12.000 per dag. Dit aantal is vanaf 2016 gelimiteerd op 8000 personen. Beter!

‘Maar’ 8000, en toch blijft Fira, de grootste stad van het eiland, erg druk. De authenticiteit is hier heel wat moeilijker te zoeken. Het heeft wat weg van een toeristische machine, inclusief kebabzaakjes, winkeltjes, bars, tavernes en restaurants.  Zelfs de fish spa’s en Aziaten. Niet dat deze twee dingen iets met elkaar te maken hebben, behalve dat die nautische pedicure met behulp van een bokaal hongerige vissen uit China komt.  En dat Chinezen de weg naar Santorini hebben gevonden, vertelde ik je al in mijn stukje over Oia.  Ik heb zo’n lichtblauw vermoeden dat de komst van het toerisme de traditionele stijl van het stadje gedeeltelijk heeft ontnomen.   Gelukkig is het zicht op de caldera nooit ver weg en die is overweldigend.  Het geeft over de drukte heen een soort rust die je maar zelden ervaart en die enkel kan toegeschreven worden aan de schoonheid van de natuur rondom mij heen.  Terwijl ik in de drukke winkelstraten, winkeltjes en cafeetjes verken zie ik dat het eiland flink verdient aan handel. De luxeproducten van vandaag zijn Burberry tassen, veel zijde en peperdure sieraden, dit zegt iets over de rijkdom van een deel van de toeristen.  De hele Griekse crisis lijkt aan dit eiland compleet voorbij te gaan. Hier geen werkloosheid, maar het tegenovergestelde. ‘Stop het massatoerisme’, is het credo. Tussen 1 april en 1 november 2015 gingen maar liefst 636 cruiseschepen voor anker in Santorini. Die dropten rond de 790.000 dagjesmensen, soms wel 12.000 per dag. Dit aantal is vanaf 2016 gelimiteerd op 8000 personen. Beter! Op bepaalde tijden is het dan erg druk in het stadje, maar als de mensen van de cruisschepen zijn verdwenen keert de rust weer terug.

Het is alsof ze het hebben afgesproken want de witte cruiseschepen glijden één voor één geruisloos de baai van Santorini binnen, een kielzog naar de horizon trekkend in het donkerblauwe water van de Middellandse Zee.  Na het ankeren ontstaat rond de schepen een druk verkeer van kleine scheepjes die de passagiers naar de wal brengen. Vanaf het hooggelegen hoofdstadje Fira lijken het modelbootjes, bestuurd door een onzichtbare jongenshand.  Nu begrijp ik ook voor wie die dure Burberry tassen zijn bedoeld.  De huidige klandizie bestaat niet uit Minoïsche adel maar uit rijke toeristen die per cruiseschip de haven van Santorini aandoen.

Net als alle andere toeristen dool ik, in de smalle bochtige straatjes rond.  Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat Fira mij niet zo in haar greep weet te houden dan de rest van Santorini. Ik vrees dat de hoofdstad een beetje het slachtoffer is geworden van zijn eigen schoonheid. Gelukkig dat ik kan blijven genieten van het spectaculaire uitzicht over de baai, een enorme vulkaankrater waarvan één wand lang geleden is ingestort.  Adembenemend is de blik in de diepte langs de steile rood-bruin-zwarte rotswanden, met ontelbare witte huisjes er schots en scheef tegenaan geplakt. Het wit is doorspekt met het blauw van privézwembadjes en de koepeltjes die het handelsmerk van het eiland vormen.

Blauw, de kleur van Santorini.

 

Donkey “shit” ride

Als je ergens de toerist gaat uithangen, moet je soms, willen of niet, deelnemen aan een toeristenkermis. Een bezoek aan de oude haven Skala Firon, zou dan ook op het lijstje moeten staan. Alleen te bereiken via een eindeloze trap van 566 trappen, die langsheen de flank van de klif tot aan de zee slingert.  Naar beneden wil ik nog wel mijn eigen benenwagen gebruiken.  Maar, 566 trappen doen, het lijkt niet alleen een uitdaging, het is een uitdaging.  De trappen zijn niet alleen glad en steil, het ruikt er ook heel erg naar donkeyshit. Onderweg naar beneden zagen we de veroorzakers van dat geurtje, de ezels. De taxi-ezel op Santorini een prachtzicht.  Maar als ik het zo eens bekijk hebben die dieren toch niet echt een leven.  Naar het schijnt zijn ze met zo’n 400. Mega veel ezels en dus ook veel donkeyshit.  Daarbij opgeteld droogte en een zuidelijke windhoos… niet voor niets noemen ze dit de donkey “shit” ride.  Ze worden iedere dag ingezet om duizenden toeristen van de haven naar boven te vervoeren. In de brandende zon en over een smal en steil paadje, vrijwel zonder drinken, en vaak met de last van een te zware toerist op een versleten zadel dat wonden achterlaat. Van ons krijgen ze een virtuele aai over hun bol en laten we ze verder met rust.    We kiezen er uiteindelijk toch voor om niet naar beneden te gaan.  Niet in het minst omdat ik een dag of zo geleden op de niet zo egale straten  van Santorini een flinke val heb gemaakt en het vel van mijn knie nu ergens op een Santoriaanse straat plakt.  Maar no worries, een vriendelijke apotheker had alles in huis om het leed te verzachten.

In how to survive Oia vertelde ik je al dat op het einde van de dag auto’s, scooters en bussen vanuit Fira en de rest van het land  in een lange sliert de berg op richting Oia, compleet met luid getoeter en een paar hachelijke momenten in de bochten, trekken.   Dat betekent dat het daar ontzettend druk is en je eigenlijk al in de middag in Oia moet zijn, wil je überhaupt kans maken om die ene mooie foto na te maken. Dat laatste is mij dus niet gelukt. Daarom voor jullie een (naar mijn bescheiden mening) eveneens een paar mooie foto’s van de ondergaande zon op Santorini, maar dan vanuit Firostefani … 10 minuten noordelijker wandelen vanuit Fira én terug in een heerlijk zen-cyclanden-dorp.  Gelukkig maar.

 

Ik moet het toegeven dat je gewoon eens in je leven de zon in de zee moet hebben zien zakken in Santorini.  Het eiland is op de foto’s altijd een picture perfect plaatje en die gouden gloed geeft nog meer een magisch cachet aan het geheel. De vlieguren waard! Om een mooie zonsondergang te beleven, hoef je niet veel moeite te doen. Santorini heeft prachtige zonsondergangen en dankzij de verschillende restaurants op de caldera kan je hier, tegen een prijs, van genieten.  Het zijn gouden dagen die overgaan in gouden avonden met een gouden randje.

 

Mijn advies als je naar Santorini gaat en Firostefani gaat bezoeken. Nestel je op een adembenemend wit terras met uitzicht op niemandsland.  Aan de rand van de krater uitkijken op de Egeïsche Zee, een onvergetelijke ervaring. Je wordt er omringd door kerkjes met diepblauwe daken en eilanden die te midden van de rede opduiken, in het hart van de vulkaan. Aan je andere zijde: een klif van rode en okerkleurige turfsteen die opstijgt uit de zee en de horizon in tweeën deelt. Het gaat om Thirassia, een ander eiland dat uit de krater is ontstaan en dat slechts een honderdtal inwoners telt.  Magisch.

Wat is de mooiste zonsondergang die jij ooit hebt gezien?

xoViv

 

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!