Cultuur en kamelen

August 22, 2019 No Comments

Cultuur en kamelen

August 22, 2019 No Comments

Estimated reading time: 38 minute(s)

Marrakech is een magische plek vol markten, tuinen, paleizen en moskeeën en vandaag gaan we wat cultuursnuiven … de eerste WAUW  is voor  Jardin Majorelle

Een betovering op de agenda.  Geloof me, kleurrijker dan dit gaat onze dag niet worden. Naast de prachtige bloemen, cactussen, vlinders en vele verschillende soorten vogels, trekken vooral de bijzondere geverfde muren en paden onze aandacht. Ik waan me op de set van een Arabisch sprookje. Nergens zo’n mooie kleurencombinaties als hier.

Deze toeristische trekpleister is bij velen bekend vanwege de link met Yves Saint Laurent, die de tuinen in 1966 kocht, na zijn eerste bezoek aan Marrakesh. De tuin, die in 1924 werd ontworpen door de Franse kunstenaar Jacques Majorelle (en dus niet door Saint Laurent, wat veel mensen denken), verkeerde in financieel noodweer en dreigde gesloten te worden, om er een hotel voor in de plaats te bouwen. Gelukkig stak de Frans couturier daar een stokje voor en daar ben ik hem heel dankbaar voor.  Saint Laurent kwam geregeld naar Marrakech om er zijn couture-ontwerpen te tekenen.  Hij was er steevast in goed gezelschap, tussen de jetsetvrienden zoals The Rolling Stones en een nooit slinkende voorraad genotsmiddelen. ‘Marrakech leerde me wat kleuren zijn’, zou Saint Laurent gezegd hebben. Ik denk dan onwillekeurig aan ‘Lucy in the sky with diamonds’.  Of waren dat de Beatles?

Het meest opvallende aan de tuin is het sublieme kleurgebruik, en met name de felle kleur blauw van het prachtige huis in de tuin, dat ook wel “majorelleblauw” wordt genoemd. Ik denk nog steeds dat het de mooiste diepblauwe kleur is die ik ooit in mijn leven heb gezien. Daarnaast vind je veel felgeel, -oranje, -groen en -paars in de tuinen, die drukbevolkt zijn door enorme, exotische planten waar elk hipsterhart van zou overslaan. Hoewel deze plek vrij toeristisch is, vond ik het echt de moeite waard.  Toen het me lukte om de toeristen even weg te denken, zag ik mij er zo wonen.  Nu nog die tuinman fixen!

Terwijl we in een lange rij wachtenden aanschuiven om ons ticket te kopen, staan we eigenlijk langs wat vandaag de Rue Yves Saint Laurent genoemd wordt en zien we wat toerisme kan doen met een wijk waar vroeger geen kat kwam. Anderzijds: Majorelle (zo staat de wijk nu vermeld op menig stadsplannetje) is een broeihaard van hedendaagse creativiteit geworden. Hier kan je jonge ondernemers vinden met beautylabels en eigen boetieks. Serieus. Maar echt se-ri-eus,  Marrakesh is zo’n fantastisch shopwalhalla – de gemiddelde interieurliefhebber met een hippe, semi-bohemian smaak wordt hier he-le-maal gek.    Het werd me duidelijk waar al die hippe concept stores in België hun waar vandaan halen (en er ongetwijfeld bakken met winst op maken).  Ik heb mij hier nog ingehouden en heb bij Les Sens de Marrakech de meest heerlijke homefragrance gekocht die me laat wegdromen naar een prachtig Marrakech.

Een tip: wil je zelf Jardin Majorelle bezoeken, ga zo vroeg mogelijk want de rij wachtenden is, iets later op de ochtend,  immens en dat is zonde van de verloren tijd want Marrakech heeft zoveel te bieden. Zoals …

Le Jardin Secret, een baken van rust

dat we vinden na weer een verdwaalsessie door de soeks.

Behoorlijk geheim inderdaad deze schitterende tuin. Water dat, via een eeuwenoud ondergronds buizenstelsel vanuit het Atlasgebergte, zorgt voor de irrigatie en rustig kabbelende fonteintjes en ‘kanaaltjes’. Wat een verschil met de Jardin Majorelle.   Een aanrader deze oase in de drukke soek.

Le Jardin Secret 1
Le Jardin Secret 2

Na al dat groen, moet een mens toch ook eten … en waarom dan niet als een Marokkaanse koninklijke.

Weliswaar maar voor een paar uur en dan alleen gevoelsmatig … maar we konden het toch even ervaren hoe het is om te leven als een Marokkaanse koninklijke. Genietend van magisch verblijven als in duizend-en-een-nacht in La Mamounia, sprookjeshotel.  Euh pardon, sprookjespaleis.

Opdat we ons prinses-like konden voelen moest ik wel enkele weken op voorhand van La Mamounia toestemming krijgen.  Die kreeg ik en het was nodig want wil je hier binnenlopen moet je toch eerst voorbij 2 wachters.

Het 5-sterrenhotel La Mamounia stroomt over van Moorse decadentie,  Pure Moorse weelde. Naast de rijke stoffen, binnenplaatsen met Instagram-tegels en ongerepte zwembaden, is het echter ook een oase van rust.  Prachtige weelderige tuinen bezorgen het een betoverende uitstraling… natuurlijk is het prijskaartje ook royalty waardig.  Om problemen met onze bank te voorkomen, besloten wij er geen nacht te blijven en er overdag te gaan lunchen.  Wij kozen voor een lunch aan het zwembad en mijn portemonnee was mij daar wel dankbaar voor.

Overtroeft de realiteit de mythe in La Mamounia? Al bij het ontwaren van de groene oase achter de gesloten poorten van het Arabisch paleis, wist ik dat het antwoord volmondig ‘ja’ zou zijn.  Zonder twijfel een plek voor iconen.   En voor ons was het de hemel.

Even alles laten bezinken met een wandeling door de stad, waar we onvermijdelijk de Kcoutoubia Moskee,  hét symbool van Marrakech tegenkomen. Deze moskee heeft, bij mij, zowat hetzelfde effect als de Eiffeltoren … ik heb er talloze foto’s van genomen.

Wolkenkrabbers of zelfs maar hoogbouw, heb ik in Marrakech niet gezien. Ik heb me laten vertellen dat de gebouwen in de stad nooit hoger mogen zijn dan een palmboom.   Eén van de hoogste gebouwen die we zagen was dan ook Kcoutoubia moskee, één van die bezienswaardigheden in Marrakesh die je van overal wel kan zien: 77 meter hoog, meer dan 1000 jaar oud en hét symbool van Marrakech.  De reusachtige, in rode baksteen opgetrokken minaret torent immers uit over de gehele stad.   Hoewel niet toegankelijk voor niet-moslims, is de moskee voor elke bezoeker aan Marrakech een aanrader. Het gebouw ademt geschiedenis en kegelt je terug naar de tijd van Arabische koningen, verhalenvertellers en harems.  En als extraatje is er een parkje rond waar we verkoelende schaduw kunnen opzoeken. Met een genadeloze 42graden in de schaduw, geen overbodige luxe.

Zes verdiepingen telt de minaret, met op elke verdieping één kamer. Nieuwsgierige aagjes die proberen binnen te kijken met een verrekijker komen echter van een kale reis thuis. De minaret is immers zo gebouwd om inkijk te voorkomen. De harems van de koning werden zo aan het oog onttrokken. Zelfs op de Marokkaanse versie van Google Earth is de minaret niet zichtbaar.

Met een zonnebril op mijn snoet, zie ik als ik naar boven kijk vier koperen bollen die glinsteren in het zonlicht. Vroeger waren er slechts drie, maar ze zouden nog opvallender geweest zijn, omdat ze van goud waren. Het verhaal gaat dat de vrouw van heerser Yaqub al-Mansur haar gouden juwelen liet omsmelten tot een vierde bol nadat ze zich niet aan de Ramadam had gehouden. Als het gebed van de Koutoubia-moskee klinkt, komen er onwillekeurig nog wat existentiële vragen naar boven: ‘Wat is bidden? Wie is God? Hoe maakte die aap een salto?’

We voelen on ondertussen al heel nederig bij al dit moois, dus dan maar naar de Saâdian Tombs.

Herinner je je het nummer Rock the Casbah nog? Dan zal je blij zijn om te lezen dat Kasbah een echt woord is dat gebruikt wordt om het verdedigbare deel van een stad in Noord-Afrika te omschrijven. In de Kasbah van Marrakech vind je deze 450 jaar oude Saadische graven. Het is een indrukwekkend mausoleum met graven van ongeveer zestig familieleden van de Saadi-dynastie, de oude heersers van Marokko.  De muren zijn voorzien van prachtig mozaïek en gebeeldhouwd marmer wat er als fijn kantwerk uit ziet. En of al dat moois nog niet genoeg is vinden we niet veel verder een Wauw (in het kwadraat): Palais Bahia Palace met zijn grote binnenplaats, fonteinen, muursculpturen en prachtige tuinen.

Één van de visuele hoogtepunten van Marrakesh en écht een gevalletje van “Wauw!”.  Ik ben blij dat we deze parel hebben bezocht! Dit paleis, dat in de 19e eeuw werd gebouwd en een samensmelting is van de Islamitistisch en Marokkaanse stijl is, is één groot visueel spektakel. Prachtige kleuren en lijnenspellen, de meest gedetailleerde prints (mixing & matching to the max), felgekleurd glas-in-lood, enorme poorten en bogen, fonteinen, binnenplaatsen, exotische planten… elk hoekje in dit enorme (8000m2) paleis is fotogeniek en we hebben onze ogen uitgekeken.

El Bahia Paleis is gebouwd  in de 19e eeuw. Het paleis heeft prachtige patio’s met fonteinen, sinaasappelbomen en mozaïeken. Het paleis schijnt 160 kamers, patio’s en riads te hebben en is volledig op de begane grond gebouwd. Dit omdat de toenmalige grootvizier Bou Ahmed erg dik was en geen trappen kon lopen. Hij bouwde het voor zijn 4 vrouwen, zijn 24 concubines en zijn vele kinderen. De gebouwen, die bijna allemaal intact zijn, geven een goede indruk van de rijkdom en de weelde waarin de grootvizier leefde.

Ik ben een vrouw en ik hou van sjakosjen en schoenen.

Dus dan maar eens kijken hoe ze aan het leer voor mijn fetisj komen. In een leerlooierij (tannerie) heb ik er wel mijn neus voor moeten ophalen.  Het was ook de plaats waar ik er achter kwam dat slippers niet altijd de beste schoenkeuze zijn. Nog voor ik een bosje munt overhandigd krijg, dat moet dienen als gasmasker, verneem ik dat die tannerie dateert uit de 11de eeuw en de oudste van Marokko is. Er zijn sinds oudsher twee coöperaties aan de slag. De Arabieren houden zich bezig met de ‘kleine vellen’, de berbers met de grote exemplaren. Zowat 25 families zijn er aan de slag en de stiel wordt van vader op zoon doorgegeven. De huiden worden bij het krieken van de dag opgehaald in het slachthuis en daarna volgt een bassincircuit. Van een zoutbassin, naar een kalkbassin om via een bassin met duivenstront (natuurlijke ammoniak) uiteindelijk in een welriekend mimosabassin te eindigen om die vreselijke geuren te verjagen. Eind goed, al goed. De stank is haast niet te harden en ik wil niet weten in welke zompige dierenresten ik mijn slippervoeten plant, maar het spektakel is zo indrukwekkend dat ik haast vergeet om met mijn muntbosje te zwaaien. Het beroep van tanneur is langzaam aan het verdwijnen. Een begrijpelijke evolutie want een gezonde job is het niet.

Na al al dit ongezonde, op naar onze sport van de week: Camel delight in de Palmeraie

Het is ondertussen al 17 augustus.  Ik zit op een klein heuveltje zand, aan een zandweg, aan de rand van een palmenbos met heel veel zand én kamelen én palmen.  We wilden, ‘Sex and the City’-gewijs,  in de zwoele Marrokaanse avondlucht op een kameel een tochtje maken.   Het ziet er ietsje anders uit, meer palmen, minder zand.  Ach, dan hoef ik dat al niet uit mijn ogen te wrijven.

Een berber zorgt voor een wisseltruc; onze eigen outfit wordt verruild voor een Marokkaanse.  Ik voel mij een echte saharian!  Na zijn uitleg over de kamelen en de rit, is het tijd om onze eigen viervoetige vriend van die dag te bestijgen.  Het dier strekt loom zijn poten, eerst achter dan voor,  waardoor ik gevaarlijk heen en weer zwiep en me vervolgens drie meter boven de grond bevindt.  Stiekem hou ik toch even mijn hart vast.  De gids, die de vriendelijke dieren met een touw aan elkaar verbindt, vindt het allemaal geen probleem.  De 2 volwassen kamelen worden aan elkaar geregen, we gaan op pad.  Dwars door de palmeraie, een palmenbos. De temperatuur passeert de veertig graden en ik ben zo blij met mijn tulband want de zon brandt genadeloos.  Ik probeer wiebelend een selfie te maken.  Het trage ritme van de kamelen, het geplof van hun poten in het zand, maakt me kalm en ik ontspan.   Ik kijk om me heen naar het palmenbos waar we doorheen sjokken.  Doordat het waterpeil door de jaren heen is gedaald, zijn de palmbossen grotendeels verdroogd. Daardoor ziet het er wel wat onverzorgd uit. Zoo jammer want het kon zoo prachtig zijn.  De zus van de koning is een programma gestart om 500.000 palmbomen te planten met water om hun groei te ondersteunen. Misschien zal over enkele decennia enige vooruitgang worden geboekt. Fingers crossed want veel verbeelding is er echt niet nodig om de schoonheid van dit palmbos te zien.  Vòòr mij blijft mijn kameel onverstoord en héél ritmisch herkauwen: Every little thing… is gonna be alright.

Een mooie rit van een uur  …. en ik heb weer iets van mijn bucketlist kunnen schrappen.  Een mens heeft er honger van gekregen.  Gelukkig laat Marrakech ons ook hiervoor niet in de steek.

Proeven in Marrakech
Een Marrokaanse stoofschotel heet een tajine en die moet je er gegeten hebben.  Onder de puntige deksel van de stoofpot komen de lekkerste gerechten tevoorschijn.  Vaak met groenten, lam, kip of vis en altijd met smaakmakers als olijfolie, koriander en knoflook.  Hieronder eentje die ik at in onze Riad.  Een echte smaakbom. Pure verwennerij.

 

Marrakech, intens en fijn. Intens fijn.

Na vier dagen in Marrakech vlogen we weer terug naar Nederland (ik ben vanaf Schiphol met Transavia gevlogen). Een paar uurtjes later stonden we alweer op Nederlandse bodem en konden we moe, maar voldaan terugkijken op een prachtige reis die met stip ‘speciaal’ te noemen was.  Marrakech is best dichtbij, maar heel anders dan België.  Ik ben blij dat ik al wat ik weet en ken, even achter mij heb gelaten en mij heb ondergedompeld in een heel andere cultuur. Alleen deze keer heb ik er niet de halve wereld voor hoeven af te reizen.

Een fluisterend gebed, een ezel stuift langs. De oneindige souks vol kunstschatten, bruisende pleinen vol mysterieuze slangenbezweerders, verhalenvertellers, kruidengenezers. Het verliezen van de Medina, verdwalen in de wirwar van straatjes. Vrouwen met amandelvormige ogen, kleine mannen met een grote mond. Wapperende was, schreeuwende bakkers, magie in de lucht. De energie, het contrast. Steegjes met straatjes en straatjes met lichtjes en gedichtjes. Zandkleuren en pasteltinten. De doodstille tuinen, de paleizen vol herinneringen.

Er zijn nog een paar hightlights die ik niet heb gezien … de woestijn wegens tijdsgebrek, de Medersa Ben Youssef omdat ie voor renovatie dicht was en … en … maar ach er was zoveel dat ik wel heb mogen beleven. De roze muren, het gouden licht dat stof doet glanzen, strepen zon op een zwaaiend kind …  het gestaar en gefluister, gevraag en geroep. Een walhalla van zoetigheid. Honderden poezen om te aaien. Een dakterras, hoog boven het stof. Schitterende lampjes, een zeldzaam glaasje wijn. Kruidige tajine, smakelijke olijfjes. Een lach en een traan met mijn dierbare reisvriendin. De kaarsjes in het sprookje. Een verhaal in schetsen en kleuren. Marrakech, intens en fijn.
Intens fijn.

Maar nu even back to reality …

Ma’assalama! Goodbye!

xoViv

 

Krijg je, net als ik, niet genoeg van deze Noord Afrikaanse stad, binnenkort komen nog meer foto’s in portfolio. Hopelijk zie ik je daar terug?!

O ja en vanavond wordt de giveaway bekend gemaakt.  Hou gewoon mijn fb pagina in de gaten! Succes!

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!