Cuba, Reisgoesting

July 17, 2016

Cuba, Reisgoesting

July 17, 2016

Estimated reading time: 18 minute(s)

Ga je naar Cuba? “Ja, ga maar snel. Voordat alles weg is.”
Ik hoorde het van diverse kanten. Want door de recente afspraken met ‘aartsvijand’ Amerika zal Cuba gaan veranderen. “Je maakt letterlijk een reis terug in de tijd. De grote vraag is; hoe lang nog?”

“Het grootste eiland in de magische gordel van de Caraïben. Toen Christoffel Colombus het in 1492 per ongeluk ontdekte zei hij dat dit het mooiste eiland was dat mensenogen ooit aanschouwd hadden. Cuba is de uitzondering op de regel dat de Caraïben enkel zon en zee te bieden hebben. Cuba heeft ook cultuur. Havana is een prachtige stad vol van nostalgie en herinneringen aan Hemingway. Ontdek al de kroegen waar hij zijn Mojito’s en Daiquiri’s dronk of waar hij woonde, leefde en zijn ‘Oude man en de zee’ schreef.”

“Als je ooit de kans krijgt om te gaan, GA”

Cuba, paradijselijk eiland van rum en sigaren, waar je oldtimers ziet rond cruisen op de tonen van Buena Vista Social Club. Maar evenzeer een land waar de communistische idealen van Fidel Castro nog steeds voortleven, met alle voor- en nadelen. Het minste wat je kan zeggen is dat Cuba tot de verbeelding spreekt.

Als er met zulke uitspraken rond je oren wordt geslagen dan kan je het niet meer negeren.

Havana signs

Ik heb het nooit echt toegegeven, maar eigenlijk had ik telkens een klein hartje de avond voor ik vertrok op nog eens een reis naar de andere kant van de wereld, zo heel alleen. In mijn hoofd was ik dan telkens een hoop excuses aan het verzinnen om toch maar thuis te kunnen blijven. In die cocon die veilig is, die ik ken. En telkens, telkens opnieuw is het heerlijk om de stress achter mij te laten, niet alleen van het werk en van op tijd de vuilzakken buiten te zetten, maar ook van social media. Toegeven zal ik het nooit doen, want eigenlijk ben ik een beetje een internet junkie. Alhoewel ik er ook wel de voordelen van zie, is bezig zijn op sociale media een dagdagelijkse bezigheid. Het is een verslaving. Ik sla verdorie in paniek als mijn batterij bijna leeg is. Dat is toch té gek voor woorden.
Al lang is er steeds een stemmetje dat zegt: ‘have a life’. Benieuwd hoelang ik dit vol ga houden … Het knaagt al langer want ik wil geen aap in het circus zijn, ik ben al genoeg aap tijdens het jaar … dansend op de koord, die door alle verplichtingen strak gespannen blijft.
‘Brave’ zijn dan maar en gewoon mijn ding doen. Man up Viv, doe eens niet zo labiel en wees eens niet meer zo levenshaastig. Laat even alle prikkels, en dingen die moeten en leef even echt. Je hebt het dubbel en dik verdiend.

Ondanks alle nieuwsberichten waarvan je haren bijna overeind gaan staan, weiger ik toe te geven aan ‘reizen is gevaarlijk’. Nee, het leven is gevaarlijk. Een aanslag kan op eender welk moment en eender waar gebeuren. De kans dat het thuis gebeurt is even groot als op een reisbestemming. Als je stopt met reizen, laat je terroristen winnen. Toegegeven ik denk ook wel eens aan wat er allemaal kan gebeuren, maar kan je niet alleen moedig zijn als je ook een beetje angstig bent?!

Elk jaar opnieuw waren mijn reizen een aaneenschakeling van geschifte, amusante, vermoeiende en verrassende momenten. En ik hoop op niet minder in Cuba. Ondanks alle zenuwen ben ik in een staat van geluk want ik wil er al heel lang naar toe. Dit controlebeestje gaat nog eens alle controle loslaten en ook alle structuur. Allez toch bijna alle structuur want tenslotte is de reis wel netjes uitgestippeld en staat de begeleiding te wachten. En maar goed ook die begeleiding, want Viv en kaart, dat is niet te vertrouwen.

De housesitter is geregeld en mijn koffer staat bijna klaar en heeft wieltjes en dat heeft een duidelijke reden. Ik ben een vrouw en die neemt veel kleding mee. Waarom? Eigenlijk geeft niemand daar geen enkele ruk over wat je aantrekt. De enigste die erom geeft ben ik zelf. De truken het aapje kan je dan toch niet zomaar afleren, maar de constante geur van zonnecréme en deet50 zal weer een drietal weken bij het leven als een halve hippie horen, uit een koffer. Iets wat ik normaal haat, leven uit een koffer. Maar, het reizen, het even stoppen, rondkijken en mijn ogen openen, weg van de alledaagse stress, weg van het ‘moeten’ en het oordelen doet mij die ‘haat’ vergeten en laat mij gewoon ‘gelukkig’ zijn.

En toen las ik dit, over what to wear in Cuba, ergens in de Lonely Planet (ik vertaal even vrij): je gaat naar een land waar zelfs de hersenchirurg hotpants draagt naar het werk, waar een rok nooit te kort kan zijn, waar een nauwsluitende lycra bodysuit wordt gedragen door vrouwen van elke vorm en grootte. Voor niet-Cubanen is het vaak vrijwel onmogelijk, afgaande op hun kleding, om ‘aardige meisjes’ van jineteras (prostituees) te onderscheiden. Cubaanse vrouwen kleden zich uiterst vrouwelijk en uiterst sexy naar wereldse normen … strakke, korte, transparante stoffen. Het lijkt ‘trampy’ voor buitenstaanders, maar is heel gewoon naar Cubaanse normen. Het enige dat je niet mag vergeten is het dragen van een beha. De meeste Cubaanse dames dragen het, zelfs gezien hoe duur en moeilijk het voor hen te vinden is. Je niet sexy of vrouwelijk kleden is voor Cubanen eigenlijk een belediging. Ze vinden je dan snel vies, ongewassen en geen zorg dragend voor je uiterlijk. Als je ‘s avond ergens naar toe gaat, ga dan niet in je bezwete kleding net alsof je van een wandeltocht terugkomt. Ze zien het als een belediging.

Ha, wie ben ik om The Lonely Planet te beledigen en dus heb ik het perfecte excuus om weer veel outfits mee te nemen en dus mijn té zware koffer mee te zeulen. Het is dan ook een hele klus om niet boven de toegelaten 23kg van KLM mijn koffer vol te proppen.

Unknown

Ik raak er niet meer vanaf. Al een aantal jaren heeft de reismicrobe me echt te pakken. Reizen doet me mezelf en de wereld liever zien. Ik ga weer eens twee vliegen in één klap slaan. Ik ga weer eens een stukje van mijn bucket list kunnen afvinken én op ontdekkingsreis door het leven gaan. Een zoektocht naar wijsheid, klein geluk, vrijheid en alles wat mooi is. Ik ga weer even naast de snelweg leven en zien hoeveel moois er naast die snelweg ligt.

Thankful

Wat reizen zo mooi maakt, zijn de kleine onverwachte ervaringen onderweg. Ik hoop dat ik onderweg mijn ‘digital-nomad’ cuba online kan zetten. Maar het internet in Cuba schijnt zo goed als onbestaande te zijn. Dus wanneer ik weer wat van mij kan laten lezen … voor u én mij een vraag. Ik hoop dat ik na het delirium tremens kan zeggen ‘Oh … wat is het heerlijk die rust’. Mijn smartphone gaat wellicht, net als ik, met vakantie. Het leven is een reis en ik heb veel reisgoesting.
Ik zou mezelf niet zijn zonder terug te komen met – hopelijk – heel veel mooie foto’s, want reisreportages verdienen een passende omlijsting.

No internet

For now, this gringa says ‘vamos’. Bij leven en internet, read me later and adios!

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!