Cuba junky @ Cienfuegos

July 28, 2016

Cuba junky @ Cienfuegos

July 28, 2016

Estimated reading time: 26 minute(s)

¡Hola, que tal mango’s?

Voor het geval dat je nu denkt dat ik een slagske van de Cubaanse zon heb, noem ik je geen fruitsoort hoor. Als ik voortaan ‘mango’ tegen je zeg, zeg ik gewoon dat je knap bent. Nogal een leuker woord dan ‘spetter’ of ‘keppe’ hé! ¡Hola

Op de vijfde dag van onze reis naar Pinar del Río hebben we Soroa bezocht in het oosten van de provincie. De weg hierna doorkruist een rustig gebied met akkers en landelijke dorpen. Soroa ligt 250 meter boven de zeespiegel, midden in een tropisch woud. Eigenlijk is het gewoon een koffieplaatsje, gelegen tussen heuvels waar oude koffieplantages, ruïnes van slavenbarakken, droogplaatsen van koffie en de geur van het verleden nog hangt, je stil maken. Dankzij het milde klimaat, de hoge vochtigheidsgraad en de regelmatige regenval staat dit gebied bekend als de ‘regenboog van Cuba’. Het is weelderig groen en er groeien veel varens en de grootste collectie orchideeën ter wereld, zomaar even 700 soorten kan je hier vinden. Biologen zullen hier net zoals Hemingway hun hart ophalen. Maar, mijn romantische ziel heeft meer oor voor het verhaal hoe deze tuin is ontstaan. De tuin is gesticht door Thomás Felipe Camacho, een advocaat van de Canarische Eilanden. Zijn twintigjarige dochter stierf in het kraambed en daarom liet hij uit heel de wereld orchideeën komen.

De spectaculairste bezienswaardigheid zou de waterval Saltón zijn. Ik zei bewust zou want die heb ik aan mijn neus laten voorbij gaan. De weg er naar toe is smal en glad, 300 trappen naar beneden en dan weer 300 naar boven. Fitness ik ben pro, maar met temperaturen van 35 graden en een luchtvochtigheid van 75% laat ik mijn zweet sowieso al zijn gang gaan. En op de foto leek ie me te verdacht veel op die van Coo.

Soroa is ook de plaats waar de Cubanen hun vakanties komen doorbrengen, toch zij die beter bij kas zijn. En dat merk je ook wel als we in ons hotel, het enige hotel hier aankomen. Een zwembad vol Cubanen. Allemaal kip etend. Nee hoor, niet eens lunchtijd maar omdat niemand van de zitjes en ligbedden rond het zwembad mag gebruik maken als er niet gegeten wordt. De Cubaanse kippen heten u welkom.

Als je denkt dat dat het enige is dat ‘vreemd’ is aan Cuba heb je het mis. Laat ik je even terug meenemen naar Vinales. Een mens moet slapen, in dit geval in een hotel inclusief rioollucht, airconditioning die gewoon vol ongedierte zat, een kussen met een halve kussensloop, een wc die niet doortrok en als ik het water van de lavabo liet lopen, de badkamer opeens blank stond. Nu wil ik wel wat inleveren van mijn normale luxe omdat dat nu eenmaal Cuba is, maar dit ging me toch even te ver. Dus richting receptie. Met handen en voeten – dat mag je gerust letterlijk nemen, want Engels non comprende, uitgelegd dat dit té erg was, komt er een señor met me mee en tja, blijkbaar had ik gelijk, dacht ik. Komt even daarna een kamermeisje met een dweil de boel even opdweilen. Meneer dacht dat ie van mij af was. Maar dat was buiten deze Belgische gerekend. Dus opnieuw richting receptie, andere kamer gevraagd…’ otel full’ en voor de rest keek ie als de ossen hier in de wei. Grmbll. Reisbegeleiding erbij gehaald, die mij eerst probeerde te overtuigen dat dit Cuba is…euh… Nee, ik denk niet dat Raoul zo leeft, toch? En zo ja, zijn al die Cubanen goed zot. Na mijn, toch wat gebruinde been, stijf te hebben gehouden kreeg ik, weliswaar de volgende dag, een andere kamer… geen wauw, maar zo had ik mij kamers in Cuba voorgesteld en daar kon ik mee leven… De hotelperikelen blijven maar komen want ondanks dat er buiten warmwaterpanelen staan, ik wist echt niet wat ik zag, komt uit de jaren 50 douchekop iets wat lijkt op een straaltje, koud water. Saunagewijs, warm buiten met daarna koude douche, klopt het natuurlijk wel. Alleen wat die warmwaterpanelen dan daar staan te doen, ik moet het antwoord schuldig blijven. Misschien moet ik maar gewoon blij zijn dat ik altijd al water uit de kraan kreeg gewrongen, want dat schijnt ook niet zo’n evidentie te zijn. Stiekem hoop ik dat die oude knar Fidel nog even blijft ademen, want wat zou er gebeuren als ie morgen opeens doodgaat?

Behalve de hitte en de luchtvochtigheid is er ook elke dag wel een onweer. En wat voor onweer… thuis zou ik al lang onder het bed zijn gekropen, hier regent het zo hard dat je geen steek voor je ogen ziet en het klank-en lichtspektakel is zo hard dat de elektriciteit gewoon meespeelt met het discospektakel. De Cubanen worden er niet warm of koud van. ‘Dat is normaaaal’.

Ondertussen gearriveerd in La Perla del Sur oftewel de parel van het zuiden: Cienfuegos, wat letterlijk ‘100 vuren’ betekent.

“Cienfuegos es la cuidad que me gusta mas a mi”, staat in grote letters op het welkomstbord van Cienfuegos. Het is een quote uit een liedje van de beroemde Cubaanse muzikant Benny More: “Cienfuegos is de stad waarvan ik het meeste houd”. Ik was benieuwd of ik me kon laten verleiden door de charmes van de Franse koloniale stad Cienfuegos.

Vanuit een zeer respectabel hotel mét warm water en op de baai van Cienfuegos. Hier zal ik zeker niet gaan klagen bij de receptie. En nu weet ik al dat dit de grootste exporthaven ter wereld is, als het om suiker gaat. En dat er hier geen suikertekort is kan je merken aan de pina colada’s die gewoon bruin zien van de suiker. Aan calorieënintake geen tekort.

Aan de overkant van diezelfde baai ligt een omstreden, nooit afgebouwde kerncentrale. Na het instorten van de Sovjet-Unie was het geld op. Hier gaat echter de ronde dat de kerncentrale werd gebouwd door de Russen, maar dat de centrale nooit in werking werd gesteld omdat zo’n centrale niet goed is voor de gezondheid. De gebroeders Castro hebben hun volk ‘goed’ opgeleid.

Met de bicyclette naar het oude centrum van Cienfuegos dat een authentiek stukje Cuba biedt. Het staat zelfs op de UNESCO werelderfgoedlijst en dat is zeker terecht. Het oude centrum staat bomvol met neoclassicistische gebouwen. Een mooi bouwwerk is het Teatro Tomas Terry, waar menig beroemdheid van ‘back in the day’ heeft opgetreden. Echt de moeite waard om er 2 CUC entreegeld voor te betalen. Nostalgie ten top.

Tijd is zinloos

Cienfuegos en meteen ook mijn eerste contact met de Caraïbische zee. Mede dankzij de kamer met terras aan de waterkant, heerlijk na al dat gezweet. Cienfuegos is een heel sympathieke stad, vol kleurrijke, Frans ogende koloniale gebouwen met immense balkons ondersteund door kitscherige pilaren, een lommerrijk en rustgevend José Martí-plein en de nabijheid van de zee die overal ter wereld een speelsere toets lijkt te geven aan de architectuur.

Cienfuegos

Cienfuegos is een prachtige stad met grote koloniale huizen, in alle kleuren. Wow. Wat is me dat hier. Overal waar ik stap voelen ik me op een filmset… Jep: ideaal voor foto’s! Op heel veel plekken in Cuba zorgen live bandjes voor een fantastische sfeer tijdens het eten of een drankje. Het onvermijdelijke hoedje komt daarna langs om de inkomsten wat aan te spekken. Stiekem was ik blij dat ik tijdens de lunch aan het water eindelijk gewoon Adèle door de boxen ‘Hello’ hoorde smachten.

Iedereen leeft hier ook buiten: bijna alle voordeuren staan wagenwijd open, en gezien de ramen geen glas bevatten kan je gemakkelijk een kijkje in het leven van de Cubanen nemen.

Massatoerisme heeft deze stad nog niet ontdekt. Behalve natuurlijk als je van Fransen houdt, want die duiken hier massaal op. Waarschijnlijk omdat hun voorouders in de geschiedenisboekjes staan. Mijn fantasie slaat weer maar eens op hol als ik denk dat die dan de hele tijd ‘ne me quitte pas, ne me quitte pas’ zitten zingen. Kon het maar.

Cienfuegos

Cuba is echt een swingende stap terug in de tijd. . Er zijn in heel Cuba een 30-tal WiFi hotspots en die bevinden zich meestal in het park, of in sommige hotels. Je kan kaartjes kopen voor een uur toegang te krijgen die 2 a 3 CUC kosten. Een random Cubaan komt naar je toe om een kaartje verkopen, maar indien je die Cubaan niet vindt, moet je naar de telecomshop. Hier moet je buiten aanschuiven tot de security je binnen laat, dan wacht je nog een kwartiertje, om dan je paspoort voor te schotelen, zodat de o zo vriendelijke vrouw achter het loket al de WiFi kaartjes aan jouw naam kan linken. Dat doet ze overigens heel graag en snel! Complex zei u? Un poquito, si.

Het is wel een heerlijk gevoel om eens even goed te disconnecten. We zijn thuis zo vaak met dat ding bezig dat het wel eens deugd doet om te detoxen. De enige reden dat ik mijn gsm hier meepak is om foto’s te trekken wanneer ik m’n fototoestel niet meeneem, en om het uur te lezen (al weet ik amper welke dag het is).

Een hart vol Cuba en een mond vol bonen

Een topic die ik nog niet aankaartte is het eten. Net iets anders dan we in het schone België gewoon zijn. De basis is rijst en bonen(soep), vergezeld door kip, varken of kreeft. Ja ja u leest het goed, kreeft. Elke dag heb ik hier al zo’n beestje verorberd. Niet dat ik zo’n nu ga ik schransen type ben, maar gewoon omdat ik geen vlees eet. Groenten zijn er weinig of niet. Gewoon niet aanwezig in Cuba.
Over het algemeen is het eten wel lekker, een beetje droger dan we gewend zijn maar meestal smaakt het. We eten ook al een paar keer in casas gegeten want dat brengt je weer wat dichter bij de cultuur. Er is hier slechts 1 goed bedoeld probleempje: hoeveelheden. Er komt meestal zoveel dat er je met een hele familie van kan eten.
Mi casa es su casa mag je hier echt letterlijk nemen, want moet je naar het toilet, geen probleem, gewoon door de slaapkamer naar de badkamer en hupsakee.
En om de calorieën te verbranden klinken de salsatonen uit de stereotoren en wieg je je heupen helemaal los op het terras vooraan.

Na lange vermoeiende, zweterige (reis)dagen verlangt een mens al eens naar koffie. In mijn geval, met melk. Geen goed idee… Ik ben goed opgevoed en laat dus mijn eten en drinken niet staan. Gelukkig is er de zee to the rescue want het goedje was niet te drinken. Hopelijk leven de vissen morgen nog.

Het avondeten met zicht op de baai en als dessert een perzik-oranje- en zalmroze zonsondergang die voor altijd op mijn netvliezen staat gebrand doet me dit vreemde mengsel snel vergeten.

Viv te envía muchos cariños

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!