Buonissimo zes sestieri

August 18, 2018 No Comments

Buonissimo zes sestieri

August 18, 2018 No Comments

Estimated reading time: 28 minute(s)

Schoonheid

De stad zinkt en rot, wist ik, de ultieme vergane glorie. Joseph Brodsky (die op San Michele, het begrafeniseiland begraven werd) noemde de atmosfeer ‘part damp oxygen, part coffee and prayers’. Death in Venice van Thomas Mann had ik niet gelezen maar gezien, in de verfilming van Visconti, en gehoord hoe Mahlers vijfde naadloos aansloot bij de droeve grandeur van de oude dame. Ik had Daphne du Mauriers Don’t Look Now ook verfilmd gezien, en vermoedde in elke gondel een doodskist. Ook in Patricia Highsmiths The Talented Mr. Ripley had ik het naderende onheil geroken. Maar bovenal had ik de schoonheid van de stad vermoed. De jarenvijftigglamour van de Ripley-hoofdrolspelers sloot perfect aan bij de oude vakantiekiekjes van mijn moeder. Van die kleine zwartwitfotootjes met witte kartelrandjes. Zij, jong en beeldschoon in een wijde katoenen rok en een kraakhelder bloesje, lachend met haar 3 zussen. Deze eerste keer in Venetië liep ik vooral. Weg van San Marco’s duiven.  Na de eerste volle dag had ik een queeste:  de toeristen afschudden. Die zwermen vooral rondom het San Marcoplein en de Rialtobrug, dus wie drie keer een steeg uitloopt en een hoek omslaat, is alleen. En dan, in volstrekte stilte en rust, is de stad op haar mooist. Zoek een pleintje, een traptree of een barretje, en ga lezen – of mijmeren over alle boeken die je al gelezen hebt. Of nog gaat lezen over Venetië.  

Venetië is een glorieuze stad, maar zoals elke stad kan het lawaai, de drukte en chaos overweldigend zijn. Dus gedaan met rondsjokken  op en rond het San Marcoplein. Op naar brede fondamentes (kades langs het water) om (hopelijk) wat minder toeristen tegen te komen.

Ik beeldde me na het bestuderen van wijken en straten in de stad op mijn duimpje te kennen en probeerde te lopen zonder te verdwalen. Dat lukt niet, ik kan me voorstellen dat je er jaren moet wonen als het je wel wil lukken. Wat wél lukt is de toeristen af te schudden. Die zwermen immers vooral rondom het San Marcoplein en de Rialtobrug .    

Het is niet de gondola-hype die je de beste manier biedt om een idee te krijgen van de essentie van Venetië, maar wel gewoon het sluiten van google maps, drie keer een steeg uitlopen en een hoek omslaan.  Volgende straat links, dan tweede steeg rechts, dan weer links. We botsen op de Canal Grande. Geen weg verder mogelijk, tenzij met een boot. Dan maar terugkeren. Het is onmogelijk niet te verdwalen. We geven ons over aan de willekeur van een splitsing, nu eens links en dan rechts, we dolen door een wonderlijk labyrint.  Dit is het Venetië van burgers en studenten, van groene hoekjes, van gezellige bedrijvigheid. Die smalle straatjes vervingen elke behoefte aan een kaart.  Ons zelfvertrouwen groeide omdat we er gewoon niet om gaven hoe verloren we liepen in het doolhof van middeleeuwse steegjes. We wilden verdwalen,  je wilt die volgende art-deco-muur, winkel of barista ontdekken die de gids niet heeft  aanbevolen.  Ik geloof dat ik ronddwalend kennis heb gemaakt met de schoonheid van het …. verval. De vervagende funderingen van gebouwen, de smeedijzeren leuningen, het contrast van blauwgroen water tegen felgekleurde gebouwen, het wasgoed dat boven ons hoofd hing terwijl het in de wind zwaaide, de nauwe gangen en lege pleinen die minder bekend zijn.

Er zijn de toeristenvallen, de foute souvenirs en de pleinen waar je over de koppen kunt lopen. Maar ben zo gelukkig ook een ander Venetië, met verborgen steegjes en gepassioneerde kunstenaars, oude glorie en hedendaagse kunst, te hebben ontdekt.

De minder bekende wijken verbergen het authentieke Venetië waar nog het echte Venetiaanse leven heerst met een doolhof aan steegjes en kanaaltjes en waar de lokale inwoners met spijt in het hart de teloorgang van het vroegere leven aanzien en verdreven worden door het opkomende massatoerisme.

Elke buurt heeft haar geschiedenis en karakteristieken. In volstrekte stilte en rust, is de stad op haar mooist. Op en pleintje, een traptree of een barretje kunnen lezen – of mijmeren – over alle boeken die ik al over Venetië hebt gelezen. Of nog ga lezen.

Als je, zoals ik, af en toe nood hebt om te ontsnappen aan het toeristische gekkenhuis, zijn deze wijken een oase van rust met het unieke geluid van schuivende schoenzolen, stemmen die tegen gevels weerkaatsen én geen geronk van boten of auto’s.  De lange rij fondamentes kent menig wijnbar en restaurant. Het is middag en dus klinkt hier het vredige getik van messen en vorken op de smalle terrasjes langs het water, aan de voet van bruggen met spelende kinderen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier waar je nog echte Venetianen tegen het lijf loopt, maken we kennis met wandelwijken, zonder kapsones en een relaxte levensstijl.

 

 

FAN-TAS-TISCH is de Libreria Acqua Alta

De eerste keer dat ik van de Liberia Acqua Alta hoorde was afgelopen winter, tijdens het kijken van een documentaire over Venetië . Ik vond het maar moeilijk geloven dat zo’n plek in het echte leven bestond en geen deel uitmaakte van een filmset. Ik kon niet wachten om het met eigen ogen te zien. Het was eigenlijk een van de eerste dingen die ik van mijn ‘to-see-lijst’ afvinkte.  Het is niet eenvoudig om de Libreria Acqua Alta te vinden, zoals de meeste plaatsen in Venetië eigenlijk. Wij liepen in een winkelstraat, letterlijk op het punt om op te geven, toen we op een pleintje stuitten, of campiello zoals ze het hier noemen. Aan de achterkant leek een gewelfde ingang, verlicht van binnenuit, me uit te nodigen. Zou het kunnen, dacht ik, in overeenstemming met wat mijn televisiegeheugen zich herinnerde.

De Acqua Alta boekenwinkel is waarschijnlijk de meest bekende in Venetië. De naam betekent ‘Hoogwater’. Het verwijst  naar het hoogwater in Venetië. Het is niet alleen een pittoreske naam, maar verwijst ook naar  een uitzonderlijke bezoeker:  niemand minder dan … water! Geen perfecte match, water en boeken.  Om het probleem op te lossen, installeerde de eigenaar in de boekenhandel, behalve de gewone boekenplanken, de meest merkwaardige boekencontainers die je je maar kunt voorstellen: een paar badkuipen, een kano, een boot en een hele gondel. Zoiets moet een mens toch gezien hebben.

Van buitenaf is de boekenwinkel niet echt indrukwekkend. Het ziet eruit als de meeste andere winkelpuien die door heel Venetië verspreid zijn. Ik vroeg me af of we wel op de juiste plek waren. Met een twijfelachtige glimlach zag ik het handgeschreven stukje karton dat moedig beweerde dat Libreria Acqua Alta de ‘mooiste boekhandel ter wereld’ was.

 

Liberia 15889475854_cabf4927da_c
Liberia 16572044401_4a0c5452ed_o
Libreria-Acqua-Alta-Venice-Italy-Gondola-With-Books

Eens binnen bedwelmt de ervaring van het interieur je onmiddellijk. Verschillende kralenkroonluchters, poppen gekleed als oude Venetianen, roeispanen aan de muur … Hoewel klein, zit de winkel vol met vreemde en onconventionele verrukkingen.  Deze unieke boekenwinkel lijkt wel ontploft!  Van vloer tot plafond pakken en pakken met boeken, tijdschriften, kaarten en ansichtkaarten in verschillende talen. Duizenden boeken staan kriskras door elkaar en liggen her en der verspreid. Libreria Acqua Alta bookshop is een mix tussen een rommelmarkt en een antiquariaat.   Het is een absolute must voor boekenliefhebbers (zonder stofallergieën zou ik eraan kunnen toevoegen). Terwijl ik door de boekhandel schuifel (want het is hier echt overvol), stuit ik op de gekste dingen.   Een gondel vol boeken kun je in Venetië nog wel verwachten, maar een badkuip vol boeken?  Toegevoegd aan de charme zijn de huiskatten die hier en daar op een stapel boeken liggen te dutten.

De verschillende hoekjes en gaatjes van de winkel spreken de Instagrammers in ons allemaal aan, zoals de “fire escape”, die eigenlijk een deur is die direct uitkomt op een kanaal.   Er staat een stoel waar je even kunt uitrusten en genieten van de bootjes die langsvaren. Een heerlijke plek!

En of deze plek nog niet speciaal genoeg is,  is er nog de binnenplaats.  Een kunstproject waar je letterlijk op een trap van kleurrijke oude encyclopedieën kunt lopen. De durvers krijgen de belofte om een aangrenzend kanaal te kunnen aanschouwen.   Ik laat deze trap aan me voorbijgaan, mijn hoogtevrees wint het bij het zien van die wankele stapel boeken…

Aqua Alta is een boekenzaakje waar je niet moet proberen iets te vinden wat je zoekt maar waar je je moet laten leiden door wat je vindt.  Een geweldige ervaring. Ik had de indruk in een  in een opa-oude kelder te zijn. Weet je wel zo’n plaats waar je objecten van een heel leven kunt zien, bruikbaar en nutteloos, verzameld door de jaren heen.  Een beetje een donkere plaats, een beetje sjiek, en zo vol dat je nauwelijks kunt bewegen.  Maar ook een plek vol herinneringen. En net daarom zit deze plek zo vol charme.

Praktische info:

Libreria Acqua Alta
Campiello del Tintor
Calle Longa Santa Maria Formosa, 5176
Castello, 30122

Openingsuren: 9am -8pm (alle dagen)

 

 

 

 

 

Vanaf het moment dat we de Grand Canal overstaken was ik meteen verliefd op Venetië! Overal waar je keek zijn alleen maar schattige steegjes, mooie bruggetjes, historische gebouwen en leuke pleintjes.  Het is o zo heerlijk om je te verliezen in het doolhof van smalle straatjes.  Je hoeft maar een hoek om te slaan of een steegje te nemen en je wordt weer verrast door iets leuks en gezelligs. Ik keek m’n ogen uit, maakte denk ik wel tig foto’s onderweg  en ik vroeg mij af waarom ik eigenlijk nog nooit eerder in Venetië was geweest?  Onvermijdelijk verdwaal je een paar keer, tijdens je zoektocht naar de mooiste, stilste, schilderachtigste straatjes, de bijzonderste bruggetjes en de prachtigste uitzichten op het water. Want Venetië is één groot doolhof, zeker buiten de gebaande paden.  Zelfs met een goede stadsplattegrond is het een hele uitdaging om toch niet ergens verkeerd af te slaan. Maar dat is ook wel de charme van de stad. Zo ontdek je la vera Venezia, waar het leven van alledag de boventoon voert. Je kunt even bij mensen binnen gluren, ruiken wat er voor de lunch op het vuur staat, kinderen horen lachen en roepen in het (bijna onverstaanbare) Venetiaanse dialect.

In de stad die als een vis in het water ligt voel je je dankzij zijn verhalen, beschouwingen en tips zelf al snel als een vis in het water en wandel je door de stad zonder te verdrinken in de mensenmassa.  De pure schoonheid van deze stad, badend in helder licht en warmte maakt al snel duidelijk waarom er zo’n, bijna, angstaanjagende drukte is.  En als net deze piekbezoektijden je wat veel worden ben je nooit meer dan een brug en een steegje weg van een meer afgelegen stad, vol geheime campus, knappe gotische paleizen en buurtwijnbars.

 

Wat waren jouw lievelingsplekjes toen je Venetië bezocht?  Laat het me vooral weten in de comments!

 

xoViv

 

Photocredits: VivHumennyj, Pieter Arnold, Sarah Lee

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!