Bij oom Ho

August 3, 2015 No Comments

Bij oom Ho

August 3, 2015 No Comments

Estimated reading time: 16 minute(s)

Een paar prachtige dagen in Hoi An, met maar één flinke plensbui en voor de rest bloedheet weer. Vooral als zo’n plensbui zich aankondigt, zie je een hele hocus pocus op de Vietnamese straten. De straatverkopers met een kitcherige souveniertjes ruimen vliegensvlug een koopwaar op en voor je nog maar met je ogen hebt kunnen knipperen verkopen ze allemaal poncho’s en paraplu’s. Wonderlijk zo’n weer of geen weer spektakel.

Vanochtend om 6u uit de hotelveren voor een druk programma. Met de bus terug naar Da Nang om het vliegtuig naar Ho Chi Ming City te nemen. Spreek hier vooral over Saigon want dat maakt de mensen blij. Als je Ho Chi Minhstad zegt ben je een communist of ambtenaar. Maar waarom moeilijk maken als makkelijk ook kan, laat ik de naam afkorten tot HCMC zoals vaak wordt gedaan.

Ho Chi Minh was een voormalig intelligent leider, die bereisd, zeer intelligent én tal van talen sprak én die Vietnam van de Fransen bevrijdde. En zoals een goed familielid je eigenwaarde geeft, gaf Ho zijn volk zelfvertrouwen. En dan verdien je natuurlijk ook een koosnaam: oom Ho. En goede ooms krijgen een standbeeld, of 2 of 3 of 4 … of posters, posters en nog eens posters van een man met een snor en een sik.

Vietnam is een communistisch land, en herhaaldelijk hoor je over de oorlogsmisdaden die Amerika hier gedaan heeft tegen de Vietnamese patriotten! Amerika was hier niet bepaald lief want 90 miljoen liter chemische zooi, Agent Orange, werd gedropt… Ik zet jullie nu even aan het rekenen want 85 gram is al genoeg om een stad van 8 miljoen inwoners te doden.

Drie miljoen Vietnamezen zijn tijdens deze oorlog gedood, 2 miljoen gewond en 300.000 vermist. Na de oorlog zijn er door onontplofde explosieven nog meer dan 42.000 mensen omgekomen en meer dan 62.000 gewond geraakt. En er zou nog 600.000 ton aan explosieven ergens ten lande liggen. Pffff…. Ik ga vanaf nu toch even kijken waar ik mijn voeten zet.

Onderweg zag ik een groep Amerikaanse, ik veronderstel, mariniers. Er schijnt nu zoiets als een uitwisselingsprogramma te zijn. Het kan verkeren.

Voor mij, de kers op de Vietnamese bananenbeignet want wij mochten bij de familie van Kim Phuc, boegbeeld van de vrede sinds ze op een legendarische foto, ondanks helse brandwonden, probeerde te ontkomen aan de napalmtragedie in Vietnam.

Mooi haar uitspraak: ‘Haat en boosheid wurgden me als tiener. In het Nieuw Testament staat heb je vijanden lief. Maar ik wenste ze veel erger toe dan wat ikzelf had ondergaan. Ondertussen denk ik anders en verkondig ik een boodschap van vrede.’ Ik ben al heel lang een enorme bewonderaarster van haar spirit.

De foto werd enkele dagen na het bombardement gepubliceerd en wordt nog steeds gezien als de foto wat de verschrikking van de Vietnamoorlog perfect in beeld bracht. Naast de benoeming tot World Press Photo of the Year, ontving Nick Ut, de maker van de foto én ook diegene die haar naar het ziekenhuis bracht, ook de Pulitzer prijs.

Notabene óp de weg én de plaats van de foto, drijft haar familie hier een restaurantje, onder de golfplaten die aan alle kanten zou kunnen lekken, als het zou regenen.
We hebben ter plekke een documentaire bekeken op een TV-toestel die door Nederlandse weldoeners aan deze familie is geschonken. Na het bekijken van deze video was het stil….heel stil. De geschiedenis is door deze foto van dit ontklede meisje, vluchtend voor het vuur van de napalmbommen, definitief veranderd! Het geweten van de Amerikaanse burger werd direct aangesproken wat een ommekeer betekende voor het draagvlak voor deze oorlog binnen de Amerikaanse en Westerse samenleving. Eén foto is machtiger gebleken dan 1000 bommen!

Kim Phuc

Overigens met Kim gaat het redelijk goed. Zij leeft als arts in Toronto maar voelt nog dagelijkse de pijn van haar verbrande lichaam. Intussen is ze vredesactiviste voor Unesco en heeft een eigen stichting, Kim’s Foundation, die kinderen in oorlogsgebieden over de hele wereld helpt.

De dochters van het ondertussen overleden broertje (de jongen helemaal links op de foto) runnen nu het restaurant. Maar wie denkt dat dit een toeristische trekpleister is geworden heeft het mis: nobody!

We hebben de naastgelegen tempel bezocht van waaruit Kim en anderen zijn gevlucht omdat men het vermoeden had dat deze zou worden gebombardeerd. Dit is achteraf een verkeerde veronderstelling met grootse gevolgen geweest. De grote tempel van de Cao Dao is een nu zeer kleurrijke tempel met prachtig versierde zuilen en plafonds, die onderdak biedt aan Boedhisten, Taoisten en Confucianisten. Je zou kunnen zeggen een oecomenische kerkgemeenschap. Ook waren er Christelijke elementen in de eredienst verwerkt.

In een buitenwijk liggen de Cu Chi tunnels, een gangenstelsel van 250 km voor kleine Vietnameesjes die het de Amerikanen erg lastig gemaakt hebben. In dit enorme netwerk van gangen werden scholen, ziekenhuizen en supermarkten gebouwd. Twintig jaar vormden deze tunnels, gebruikt door de Vietcong, een voor mensen van Amerikaans postuur ondoorgrondelijk netwerk. Maar om in zo’n schuttersputje te gaan zitten met een deksel en bladeren op mijn hoofd om het verschrikkelijk benauwd te krijgen, daar pas ik toch maar voor. De Amerikanen, die nietsvermoedend door het wonderschone woud liepen, konden van het ene op het andere moment aan het bamboe, geplaatst in slimme valkuilen, gespiest worden. Geen pretje om als satéprikker in een lijkenzak naar huis gestuurd te worden. Of door een troep Vietcongsoldaten, die plotseling uit het niets verschenen, koud te worden gemaakt. De honden die de door de slimme, maar toch beetje naïeve Amerikanen door de tunnels werden gestuurd, werden gezien als voer voor de Vietcongsoldaten en eindigden dan ook prompt als Vietnamese hamburger. We hebben nog het een en ander aan martelwerktuigen bekeken en toen waren we wel toe aan iets vredigers!

Maar dat was even buiten de 6,5 miljoen Saigonese scooters gerekend.
De terugreis naar Saigon heeft enige uren in beslag genomen, niet op de laatste plaats door de brommer- en scooterhectiek, Hanoi is er echt niets tegen, HCMC telt 9 miljoen inwoners en 6,5 miljoen brommers. Tel daar bussen, taxi’s en auto’s bij en je hebt een mierennest waar zelfs de mieren jaloers op zijn.
Voetgangers? Die zie je niet … Buiten toeristen dan.

En morgen? De Mekongdelta. Ben weeral benieuwd.

No Comments

Leave a Reply

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!