Alweer dag 4. Time files when you’re having fun!

July 25, 2014

Alweer dag 4. Time files when you’re having fun!

July 25, 2014

Estimated reading time: 10 minute(s)

Deze morgen weer maar eens wakker geworden rond 4u. Niet van de warmte, niet van een jetlag, maar van tientallen, zo lijkt het tenminste, moskeeën die hun morgengebed over de daken van Bandung riepen. Maar ik klaag niet, het hoort bij dit Islamitisch land waar zo goed als geen extremisten zijn. En als ze al van zich willen laten horen, wordt hen gelijk de mond gesnoerd door al die andere moslims die in vrede en respect willen leven. Dat is althans wat een local me wist te vertellen.

Bandung eigenlijk best een tegenvaller op het eerste gezicht. De stad is enorm groot en onoverzichtelijk. Oversteken staat bijna gelijk aan een zelfmoordpoging.

‘Bandung is vooral bekend om zijn vele koloniale huizen. Het werd beschouwd als het Parijs van Java. Een prachtige concentratie van tropische art deco gebouwen. Tropisch ja, want de architecten moesten rekening houden met de extreme weersomstandigheden van de tropen. Zij hebben dit weten combineren met elementen uit de inheemse architectuur’. Aldus dus geschreven reisgids.
Tijdens de stadstour die wij maakten probeerde ik Parijs te herkennen. De stad zou geschiedenis ademen … Je moet echter confituurglazen in je zonnebril hebben om het te zien. Want de stad is zo op het eerste gezicht groot en vuil. Sorteren? Nooit van gehoord! Waarvoor dient de rivier? Precies: afval, tanden poetsen, riolering, je kleding wassen en ook natuurlijk, een zwemmeke doen.

De reisleider liet ons door een stukje alledaags Bandung lopen. En dan kom je die echte Javanen tegen. Hoeveel armoede ze ook kennen, hoe vuil en vies het ook rond hen is, ze blijven lachen. Kinderen die niet kunnen wachten om te worden gefotografeerd, vrouwen en mannen die giechelend maar al te graag hun kinderen laten fotograferen en zelf ook zo graag lachen als je de camera op hen richt.
Nee sceptici, niet voor het geld want ik heb absoluut geen zin om een tweedaagse celstraf uit te zitten. Want dat is waar de Indonesische regering me mee zou belonen en enkel en alleen omdat diezelfde regering wil dat ze werk zoeken ipv leven van …

Javanen: genieten is het, die oprechte heerlijke lach op hun gezicht. Ze zijn 1m hoog, wegen 40kg, maar hun glimlach, zoveel warmte … Belgen jullie kunnen er iets van leren!

En na die mooie immer lachende Javanen ontvouwt zich een indrukwekkend Nederlands ereveld Pandu. Zowat 4000 oorlogsgraven van WOII tot nu. Een verademing na het eindeloze getoeter en gewriemel van brommers en auto’s. Ook de netheid staat in schril contrast met de stad.
Dodenakkers, ze laten me steeds opnieuw stil worden. Ze getuigen steeds opnieuw van de zinloosheid van geweld… en toch blijft het iets wat ergens in de wereld zich steeds opnieuw afspeelt.
Ook hier verwelkomen ons de immer vriendelijke Javanen, die het hier prachtig onderhouden (ze weten dus toch hoe het moet) ons met open armen… Mijn camera en ik, we amuseren ons hier kostelijk. En hier wilden ze ook een foto van mij… Niet zo gewillig liet ik het toe, damn photographers!

image

Vanmiddag was er een optionele excursie naar een muziekschooltje, maar een aantal onder ons besluiten om eens een middagje vrij te nemen… Het is tenslotte ook vakantie. Deze avond zetten we onze koffers klaar want zij reizen ons al voor naar Jogjakarta. De organisatie laat, tot hier toe, echt niets te wensen over. … En wij gaan morgen kijken hoe de plaatselijke NMBS hier werkt … Oftewel 8 uur lang pendelpret.

We gaan zometeen eten en vervolgens vroeg slapen want morgen begint de dag om half zes. Ik heb er ontzettend veel zin in want 8 uur lang wordt ons een prachtig stuk Java beloofd.

Tot later voor meer nieuws!

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!