Een hart vol Buena Vista- Vinales

July 26, 2016

Een hart vol Buena Vista- Vinales

July 26, 2016

Estimated reading time: 24 minute(s)

Lokale vrouwen in Vinales

Na het geswing op de stadse muziek is het tijd voor een rondje platteland.

In Havana de bus op naar de meest westelijke provincie, Pinar del Rio. Het traject leg je af over de enige “autopista” Este-Oeste van Cuba, een pretentieuze 4-vaks autoweg van west naar oost met verwaarloosbaar weinig verkeer, maar onder elke brug tientallen optimistische lifters. De weg werd in betere tijden met veel Sovjetsteun en tralala aangelegd maar stierf, slechts half voltooid, een abrupte dood toen de Sovjet-Unie in ’91 implodeerde en de geldkraan van deze grootste Cubaanse sponsor van de ene dag op de andere dicht ging. Half afgewerkte viaducten en afritten die nergens toe leiden, zijn dus blijkbaar niet alleen een Belgisch privilege.

Autosnelweg

Het gevoel dat we op een echte snelweg rijden volgens uw correspondent ter plaatse: een paard en wagen, gelijkvloerse kruisingen met overstekende auto’s, een ongelijkvloerse linkerrijstrook (tien centimeter abrupt hoogteverschil tussen de rijstroken), fietsende Cubanen naast elkaar met een brede kooi achterop de bagagedrager, een achteruitrijdende auto, een huifkar vol kinderen, loslopende koeien langs de weg, en een groepje westerse vakantiefietsers. Bij alle afwegen en viaducten staan hordes Cubanen te wachten op een lift, en er staan evenzovele fietstaxi’s voor aansluitend vervoer.

In de bus kan ik ook TV kijken. Door het raampje. Naar het voorbijglijdende landschap. Het geluk zit in kleine dingen. Buena Vista! (Spaans voor ‘mooi uitzicht’) En dat all day-every-daisy in de provincie Pinar del Rio (Pijnboom van de rivier) is de Tuin van Cuba. Oftewel: duizenden tinten natuurgroen, uitgestrekte naald- en loofbossen en, last but not least, plantages die wereldfaam genieten. Als je van de kleur groen houdt, haal je hier je hart op. De paar houten-kont uren waren het waard want sinds 1999 staat het gebied op de Werelderfgoedlijst van de Unesco.

DUIZENDEN TINTEN GROEN EN DE GEUR OPSNUIVEN VAN DE BESTE SIGAREN TER WERELD.

De vallei van Vinales, bijna 200 kilometer ten westen van Havana. Midden in een karstlandschap, met steile heuvels, daartussenin vruchtbaar land: een plààtje.

Voor de tweede keer in mijn leven heb ik het, een mental picture for the win.
Als je je zou afvragen wat dan mijn eerste keer was, dan waren dat de rijstvelden in Azië. Niet voor niets wordt dit als het mooiste stukje Cuba aangeduid.

Vinales landschap

Come to think, die werelderfgoedlijst komt wel heel veel terug in mijn blogposts hé. Ik moet dringend eens een lijstje opzoeken van die lijst en eens afvinken wat ik allemaal al gezien heb en nog zou moeten zien. Dat laatste vind ik minder belangrijk, dat eerste, ik heb zo’n vermoeden dat ik dan weer besef dat ik eigenlijk wel een gelukzak ben.
Een wist-je-dat-je: Cuba maar liefst 9 keer op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat!

Muzikanten in Vinales

De televisie staat keihard aan. Mannen spelen domino, vrouwen kletsen en lachen met elkaar en vele schattige straathondjes scharrelen gezellig rond. De middag verandert in de avond en dit betekent tijd voor ontspanning. In bijna elke schommelstoel op de veranda’s van de vrolijk gekleurde huisjes zitten de Cubanen een beetje weg te dommelen of een drankje te drinken. Dit is een tafereel waar ik thuis nog wel eens aan ga terugdenken en bij wegdromen. Na het levendige Havana is het heerlijk om een paar sluimerdagen in Viňales te beleven.

Maar niet zonder dit:

“Sigaretten roken is als seks hebben, sigaren roken is als de liefde bedrijven”

Karakteristieke man in Vinales

En voor je fantasie op hol slaat, en ik de sigaar ben… ik heb het over zo’n grote dikke lekker ruikende sigaren.

Tip voor de liefhebbers én ik heb hem gekregen van een specialist: Een Dominicaanse of een Braziliaanse sigaar roken is als de liefde bedrijven, maar dan wel zonder een orgasme. ‘t Is maar dat u het weet.

Als je wel eens zo’n dikke Churchill sigaar hebt gerookt, is de kans groot dat ie van hier komt, want de streek levert zomaar eventjes 75% van alle Cubaanse tabak.
Cubaanse sigaren die in het buitenland per stuk voor zoveel geld worden verkocht als de mannen en vrouwen in de sigarenfabriek per maand verdienen.
The Cuban finest worden nog steeds volledig met de hand gemaakt. Sigaren rollen is een ambacht, en ondanks alle kennis ervoor nodig toch een beetje lopende band werk en dus saai. Maar daar hebben ze hier iets op gevonden. ‘s Ochtends wordt de krant luidop voor gelezen, ‘s middags het betere werk, boeken. Daarom zouden de cubaneros, oftewel sigarenrollers, de meest ontwikkelde, belezen arbeidersklasse zijn. En af en toe mogen sigarenrollers een nieuwe sigaar een naam geven. Dan doen ze dan ook naar één van hun favoriete boeken. Vandaar dat er sigaren bestaan met de naam Romeo y Juliet, Cohiba en Montechistoe.

J.F. Kennedy vergat zichzelf niet toen hij in 1962 het handelsembargo tegen Cuba afkondigde. Voor hij dat deed kocht hij, voor zichzelf, maar liefst 1200 heerlijke Cubaanse sigaren. Hij moet in topconditie zijn geweest voor Marilyn Monroe.

De sigarenfabriek was gesloten, vakantie. Bij een plaatselijke boer konden we wel terecht.
De gang van zaken wordt haarfijn uitgelegd en je ziet alles van dichtbij. Handige vingertechnieken waarbij verschillende bladeren voor verschillende formaten bolknak worden aangewend. De beste keuring blijkt de proefondervindelijke ervaring.

Drogende tabaksblaren

Tabaksschuur in Vinales

Tabaksplanten moeten vijf maanden groeien en daarna nog eens vier tot vijf weken drogen in speciale droogschuren. Een tabaksboer werkt 8 tot 9 uur per dag en krijgt daarvoor 15 dollar per maand. Dat is wat de socialistische regering betaalt voor deze zware arbeid onder de brandende zon. Tabaksboeren proberen iets bij te verdienen door de illegale verkoop van sigaren die ze achter hebben gehouden uit de staatsoogst.

De zwarte handel … ze kennen er wat van in Cuba. Met het blote oog is het niet gemakkelijk te zien, maar als je weet waar je moet kijken wordt ineens veel duidelijk. Zo is er koopman die met een zak vol spartelende kreeften aanbelt bij een casa particular, om ze te verkopen aan de man des huizes voor een toeristische maaltijd. Officieel mag kreeft alleen verkocht worden in staatsrestaurants en paladares, eetkamerrestaurants met een speciale vergunning. Zowel de casa eigenaar als de koopman zijn dus in overtreding, maar het is de typische ‘way of life’ in Cuba; er zijn een boel regels over wat wel en niet mag, en even zoveel manieren om deze regels te omzeilen.

Een ander voorbeeld is de kofferbakverkoop van kleding. In Cuba zijn winkels schaars en als ze er al zijn, zijn de schappen vaak half leeg. Vooral kleding is moeilijk te vinden; er zijn wat staatswinkels met groene overalls en bloezen, plus degelijke laarzen. De nieuwste mode is ver te zoeken. En toch lopen alle Cubanen er behoorlijk hip en modieus bij, vooral de jongeren in hun strakke spijkerbroeken en tops vol glitters en prints. Hoe ze dat dan voor elkaar krijgen? Via de zwarte markt voor kleding. Vanuit Europa wordt tweedehands kleding opgekocht, in Ecuador worden goedkope nieuwe kledingstukken en schoenen aangeschaft en in bulk naar Cuba meegenomen. Auto’s met een kofferbak open zitten vol met kleding, waar de buurtbewoners tussen zoeken naar iets van hun gading. Bij de minste of geringste verdachte beweging op straat gaat de kofferbak snel dicht, bang om betrapt te worden bij deze illegale praktijk. Maar twee minuten later gaat de muziek weer aan en komt iedereen weer tevoorschijn om t-shirts en leggings te passen.

Sfeerbeeld Vinales

Bord- en gezelschapsspellen worden veelvuldig gewoon buiten gespeeld. Cubanen zijn dol op een potje domino, kaart of schaak. Twee heren op leeftijd zijn het duidelijk niet eens over de laatste zet. Dit gaat gepaard met veel rumoer en geschreeuw. De Spaanse scheldwoorden zijn niet van de lucht. Jammer genoeg is mijn talenkennis niet voldoende om te achterhalen of er nu wordt vals gespeeld of dat een van de twee gewoon niet zo goed tegen zijn verlies kan. Het komische tafereel van beide luidruchtige mannetjes die elkaar in de haren vliegen wordt vanuit menig deur- en raampost lachend gadegeslagen. Wat een prachtig fotomoment was dit geweest. Echter; zo’n held ben ik niet.

De volgende dag rijden we een rondje door de vallei, langs kalksteenheuvels, oftewel ‘mogotes’ en tabaksplantages. Als je omhoog kijkt zie je altijd wel een roofvogel zweven. Op een van de bergwanden is in opdracht van Fidel Castro een enorme muurschildering aangebracht, de ‘Mural de la Prehistoria’. Het is een verbeelding van de evolutie van de socialistische mens. Ik vind het zo lelijk dat het weer mooi wordt.

Muurschildering bij Dos Hermanas

Kan je je voorstellen hoe onrustig mijn camerageest is?! Ik kan ‘m onmogelijk in mijn tas laten als ik hier rond loop.

Het landschap, te mooi om te omschrijven… en daartussen een boer met een span ossen die het land bewerkt. Alleen, ik wil niet zeuren, maar Cuba heeft dus twaalf miljoen inwoners. Dit hier zijn de vruchtbare akkers en er loopt één 70-jarige boer met een span ossen te hannesen. En in Havana de mensen maar klagen dat er geen aardappels te krijgen zijn. ‘Kom op, Castro,’ denk ik stiekem. ‘Doe d’r wat aan met je revolutie!’

Als het woord hartverwarmend nog niet bestond, zou ik het waarschijnlijk hier ter plekke uitvinden om dit moois hier allemaal te omschrijven.

Con amor!
Viv

Te amo mucho

About Me

Viv

Het gezicht achter ‘About me’ ben ik, Viv. Mijn dagelijkse bestaan vult zich als leerkracht in het middelbaar onderwijs, familie en vrienden. Ik heb 2 volwassen kinderen die nu hun eigen dromen en avonturen leven. Ìk heb ondertussen een koffer vol levenservaring en probeer mijn hart te volgen. Sinds een paar jaar hoort fotografie en schrijven tot mijn 'basisuitrusting'; de vertaalslag van innerlijk naar het dagelijks bestaan. Ik reis graag af naar andere oorden, waar ik fotografeer en wat woorden krabbel op mijn hart, waar ik dan een reisverhaal van brei. Ik deel mooie plekjes, belevenissen en persoonlijke momenten. Ik vertel verhalen recht uit mijn hart. Voor mij zijn mijn verhalen belangrijk als herinnering en hopelijk kunnen ze jou inspireren. Read More

Viv

SUBSCRIBE TO OUR MAILING LIST

Get the news right in your inbox!

POPULAR TOPICS

×
Copied!